Zdecydowanie czuć różnicę zależnie od miejsca znalezienia. Mam jeden z wybrzeża Bałtyku i jeden z górskiego potoku – ten bałtycki ma coś zimniejszego, bardziej metalicznego w energii. Potokowy jest spokojniejszy, ziemisty. Ale dla mnie kluczowe przy hagstone jest to, że otworek musi być naturalny – żaden wiercony nie zadziała tak samo. To woda musi go zrobić, nie człowiek.
Właśnie, i to nie jest żaden wymysł nowoczesnych praktykujących. W angielskiej tradycji ludowej mówiono wprost, że magia nie działa na płynącą wodę – a skoro otworek wydrążyła bieżąca woda, kamień dostał od niej swego rodzaju immunitet na uroki. Dlatego wieszano je przy drzwiach stajni, przy oknach, na statkach. Nie jako ozdobę – jako realną ochronę. Pliniusz Starszy pisał o druidach i ich „jajach węży", które są niemal na pewno właśnie takimi kamieniami z otworkiem.
Dorzucę coś od Niemców. Tam takie kamienie nazywają Hühnergötter – dosłownie „bogowie kurcząt" – i wiesza się je w kurnikach żeby chronić drób przed złym okiem i chorobami. To mi zawsze wydawało się zabawne, ale z drugiej strony – praktyczne. Jeśli cokolwiek naprawdę działa, to czemu nie przy kurach.
A jak wy szukacie hagstones? Czy to przypadkowe znaleziska, czy chodzicie celowo? Mam wrażenie, że mój jedyny znalazłam akurat wtedy kiedy czegoś bardzo potrzebowałam, nie szukałam go wcale.
@Zorka To jest niemal zasada. Stara tradycja mówi, że prawdziwy hagstone sam cię znajduje – albo ty go znajdziesz gdy nadejdzie właściwy moment. Kamień kupiony w sklepie działa inaczej, choć też działa. Ale ten który sam trafi w twoje ręce ma coś dodatkowego. Ciekawostka – istnieje też stary angielski zakaz kupowania hagstone'ów na własne potrzeby. Miały być znalezione albo podarowane z miłością. Inaczej traciły moc.
@Zorka Ja chodzę specjalnie, ale nie po to żeby szukać. Idę na brzeg rzeki albo morza i po prostu patrzę. Jeśli coś przyciąga wzrok, podchodzę. Hagstone nigdy nie jest czymś co świadomie wybierasz – to raczej coś co cię zatrzymuje. Jak masz tuzin do sprawdzenia naraz, zazwyczaj jeden wyróżnia się od razu, czy to wzrokiem czy dotykiem.
Chcę coś dodać o praktycznym zastosowaniu, bo nie tylko ochrona wchodzi w grę. Stara angielska technika – hagstone jako medium do widzenia. Patrzysz przez otworek i możesz zobaczyć to, co normalnie niewidoczne: duchy, fae, istoty z innych planów. To nie jest współczesny wymysł, to jest przynajmniej kilkaset lat tradycji. Próbowałem przy pełni księżyca – nie powiem że widziałem ducha, ale coś w percepcji się przestawia gdy patrzysz przez kamień, jakby pole widzenia zmieniało teksturę.
@Szaman To są stare przekazy walijskie i szkockie przede wszystkim – kamienie zwane Glain Neidr albo Gloine nan Druidh, czyli Szkło Druidów. Idea jest taka, że otwór filtruje – przepuszcza to co prawdziwe, zatrzymuje iluzje. Dlatego miały ujawniać wróżki i inne istoty które normalnie maskują swoją obecność. Bardzo spójny koncept z punktu widzenia magii sympatycznej.
Kulki to zupełnie inny temat i inna energia niż kamienie z otworkami. Kula jako forma geometryczna jest pod względem energetycznym wyjątkowa – każdy punkt na powierzchni jest równo oddalony od środka, więc energia rozchodzi się równomiernie we wszystkich kierunkach. Nie ma dominującego wektora jak w różdżce, nie ma skupienia jak w czubku ostrosłupa. Kula promieniuje.
@Rasphul I dlatego kulki na ołtarzu działają jako emitery, a nie kierunkowce. Jeśli chcesz żeby przestrzeń była nasyconą jakąś energią równomiernie – kula jest do tego. Mam kulkę z selenytu pośrodku ołtarza i naprawdę robi różnicę w tym jak czuję się podczas rytuałów w tym miejscu. Selenyt to inny temat, ale kulka akurat z tego kamienia wydaje mi się szczególnie efektywna do oczyszczania przestrzeni.
A co ze scryingiem? Bo to jest pierwsze skojarzenie większości ludzi – czarownica i szklana kula. Rzeczywiście kryształomancja, czyli wróżenie przez patrzenie w kulkę, ma długą historię. John Dee pracował z obsydianowym lustrem i z kulą z kryształu górskiego. Ale Dee sam w sobie nie miał zdolności scryingowych – robił to przez medium, niejakiego Edwarda Kelleya, który faktycznie patrzył w kamień i raportował co widzi. Co oznacza że samo posiadanie kulki to za mało.
@Seid Dokładnie. I właśnie ta relacja Dee-Kelley jest ciekawa, bo Dee był wykształconym matematykiem i astrologiem, a Kelley był... wątpliwą postacią, przekonującym oszustem według niektórych. Trudno powiedzieć co naprawdę się tam działo, ale system enochański który stworzyli – cokolwiek jego źródło – jest używany do dziś przez magów ceremonialnych. Kulka była tylko wejściem do czegoś znacznie głębszego.
Wróćmy do praktyki bo ta rozmowa idzie w kierunku historii, choć historia jest potrzebna. Jak wy przygotowujecie kulkę do scryingu? Bo to nie jest tak że siadasz i wpatrujesz się godzinami. Jest pewna technika.
@Kobalt Moja procedura: kulka musi być czysta energetycznie – pełnia księżyca albo kadzidło, w zależności od materiału. Potem ciemne pomieszczenie, świeca za plecami albo z boku żeby nie odbijała się bezpośrednio w kuli. Wzrok musi być miękki – nie patrzysz NA kulkę, patrzysz PRZEZ nią albo W Nią, bez skupiania się na powierzchni. I przede wszystkim – nie czekasz na wizje filmowe. Pierwsze co przychodzi to zazwyczaj zmiany zabarwienia, mglistość, wrażenie głębi. Dopiero potem ewentualnie obrazy.
Dodam że obsydianowa kulka jest do scryingu inaczej niż kwarc górski. Obsydian wchodzi głębiej, do warstw nieświadomości, jest bardziej konfrontacyjny. Kwarc jest klarowniejszy ale może być za przezroczysty dla niektórych – nic się nie pojawia bo nie ma gdzie zawiesić wzroku. Dla zaczynających polecam ametyst albo kwarc dymny – mają trochę mglistości wewnątrz co bardzo pomaga.
Mam pytanie o rozmiar. Kupuję pierwszą kulkę do scryingu i widzę w sklepach wszystko od 3 cm do 15 cm średnicy. Czy rozmiar robi różnicę?
@Faddi Rozmiar robi różnicę, ale nie jest najważniejszy. Kulka 6–8 cm to dobry środkowy zakres – wystarczająco duża żeby mieć pole do patrzenia, wystarczająco mała żeby dało się ją wygodnie postawić i utrzymać wzrok bez zmęczenia. Te mini-kulki 3–4 cm przydają się do noszenia przy sobie i do pracy energetycznej, ale do scryingu są za małe. Te powyżej 12 cm są imponujące, ale jeśli kulka ważą kilka kilogramów, to jest nieco trudniejsza w użytkowaniu.
@Faddi Materiał jest ważniejszy niż rozmiar. Upewnij się że kupujesz naturalny minerał a nie szkło. Szkło jest zimniejsze w dotyku inaczej niż kamień, i nie utrzymuje temperatury tak samo. Test prosty: trzymaj kilka sekund – naturalny kwarc pozostanie chłodny dłużej niż szkło. I cena – dobra kulka z naturalnego amorystu czy kwarcu nie kosztuje 20 złotych.
Ja miałam taką sytuację że kupiłam kulkę z „kwarcu górskiego" która okazała się być ze szkła optycznego. Przez rok używałam ją do medytacji i nie czułam żadnej różnicy. Gdy dostałam w prezencie prawdziwą kwarcową – różnica była natychmiastowa. Ale zastanawiam się czy to nie był efekt oczekiwań.
@Zorka Może być i tak i tak. Ale nawet jeśli to efekt oczekiwań – jeśli autentyczny kamień pomaga ci wejść w głębszy stan, to działa. Mechanizm jest mniej ważny niż efekt. Z drugiej strony – kupisz za kilka złotych chińskie szkło i sprzedawca twierdzi że to kwarc górski – to jest po prostu oszustwo i warto to odróżniać.
Chcę przejść do jaj, bo tam jest naprawdę ciekawy materiał. Jajo jako symbol to jest jedna z najstarszych form w magii i mitologii – kosmiczne jajo pojawia się w mitologii fińskiej, orfickiej, hinduskiej, egipskiej. Pierwotna forma z której wyłania się wszystko. Kamienna wersja tej formy przenosi ten ładunek symboliczny.
@Paradoxa W tradycji słowiańskiej też mamy pisanki jako nośniki magii i ochrony – choć tam to jaja kurze, nie kamienne. Ale zasada jest ta sama: forma jaja niesie energię tworzenia i ochrony jednocześnie. Skorupa chroni, wnętrze tworzy. Kamienna rzeźba w tej formie kondensuje oba aspekty.
Kamienna jajka mam kilka – obsydian, różaniec i labradoryt. Używam ich do oczyszczania przestrzeni w inny sposób niż kulki. Kulka promieniuje we wszystkich kierunkach, jajko ma kierunkowość – węższy koniec „wskazuje". Jak trzymam jajko węższym końcem ku czemuś, czuję że energia jest skupiona, jak promień. Nie wiem czy to geometria czy sugestia, ale jest powtarzalne u mnie.
@Bylica Zgadza się co do kierunkowości. Jest też tradycja używania jajek kamiennych do oczyszczania aury – przesuwa się je powoli nad ciałem, podobnie jak jajo kurze w limpia z tradycji meksykańskiej. Kamienne jajko pracuje przy tym wolniej i głębiej, bo samo w sobie nie absorbuje negatywnej energii tak jak jajko biologiczne, bardziej ją rozprasza lub przekształca.
Temat yoni eggs od razu się pojawia jak mowa o kamiennych jajach, więc powiedzmy o nim wprost. To jest starożytna chińska praktyka, wywodząca się podobno z taoistycznych tradycji kobiecych. Jadeitowe jajka wewnątrz ciała, praca z mięśniami dna miednicy połączona z intencją energetyczną. Niezależnie od aspektu fizycznego – w kontekście magicznym jest to jedna z form pracy z sakralną energią życiową, ki, kundalini.
@Rasphul Ale warto powiedzieć też o kontrowersji. Gwyneth Paltrow i Goop wypromowały yoni eggs jako coś rewolucyjnego i zdrowego, ginekologowie zaprotestowali – i mają rację co do zdrowotnego aspektu. Kamień w wilgotnym środowisku to ryzyko infekcji, szczególnie przy porowatych minerałach jak jaspis czy różaniec. Kwarc górski albo nefrytu jadeit są gęstsze i łatwiejsze do dezynfekcji, ale i tak wymaga to wiedzy i ostrożności. Nie każdy kamień do tego nadaje.
@Simma Tak. To jest ta granica między duchową pracą z jajkiem kamiennym – trzymanym w dłoniach, na ciele, w przestrzeni – a praktyką yoni egg która ma specyficzne wymagania higieniczne i zdrowotne. Można spokojnie pracować z kamiennym jajkiem energetycznie bez żadnego ryzyka.
Wracając do czarcich kamieni – chcę poruszyć jeden wątek który mi umknął. Hagstone z wieloma otworkami. Stara tradycja mówi, że kamień z wieloma dziurami wydrążonymi przez wodę jest szczególnie mocny do zaklęć. Średniowieczne wiedźmy podobno używały go jako podstawy zaklęcia – przeciągały przez otwory sznurek według określonego wzoru, trzykrotnie przez każdy otwór, powtarzając intencję. Ta sama zasada co zawiązywanie węzłów, ale z kamieniem jako fizycznym podłożem. Nigdy tego nie próbowałem ale koncepcja jest spójna z innymi technikami wiązania intencji.
@Hellan To logiczne – kamień z wieloma otworkami jest jak obiekt z wieloma wejściami i wyjściami, bardzo podatny na intencjonalne „zaprogramowanie". Trzy to oczywiście liczba o szczególnym znaczeniu w większości tradycji magicznych, więc trzykrotne przejście przez każdy otwór to nie przypadek.
Chcę zapytać o coś praktycznego. Kulki, jajka, hagstones – jak je przechowujecie? Razem czy osobno? Pytam bo mam wrażenie że niektóre kamienie nie lubią leżeć blisko siebie.
@Kobalt Osobno, zawsze. Zwłaszcza obsydian i ametyst – te dwa u mnie wyraźnie nie chcą być razem. Obsydian jest zbyt ciężki energetycznie dla ametystu. Przechowuję w jedwabnych woreczkach albo w drewnianych pudełkach z wyłożonymi wnękami. Forma przechowywania ma znaczenie – kamień przykryty tkaniną jest jakby „uśpiony", gotowy do pracy ale nie aktywny. To ważne zwłaszcza przy obsydianie który przy długiej ekspozycji może zbierać wszystko z otoczenia.
@Kobalt Ja używam systemu opartego na przeznaczeniu. Kamienie do ochrony są razem – hagstone'y, czarny turmalin, obsydian. Kamienie do scryingu razem – kulki różnych materiałów. Jajka osobno bo mają inny charakter pracy. Nie dlatego że tak powinno być według jakiejś reguły, ale dlatego że mi tak wychodzi po latach próbowania różnych ustawień.
Chcę nawiązać do czegoś co powiedział wcześniej Szaman – o patrzeniu przez hagstone i widzeniu tego co niewidoczne. To jest forma scryingu przez medium inne niż lustrzana powierzchnia, i jest o wiele starsza niż szklana kula. Patrzenie przez otwór jako technika zmiany percepcji – otwór jako liminalna przestrzeń, próg między tym co widzialne i niewidzialne. Bardzo archetypowy mechanizm.
@Seid I tu się łączą wszystkie trzy formy omawiane w tym wątku. Hagstone z otworkiem – liminalna przestrzeń do przejrzenia przez zasłonę. Kula – medium do skupienia percepcji i wejścia w inny stan. Jajko – forma tworzenia i ochrony, nośnik intencji. Każde działa inaczej, ale wszystkie są o tym samym – o przekraczaniu granicy między tym co zwykłe i tym co ukryte.
Dorzucę jeszcze kątem oka – wit ball, czyli szklana kula do ochrony domu. To inna tradycja niż scryngowa kryształowa kula, choć powierzchownie podobna. Witch ball to pusta, dmuchana szklana kula, często zawieszana w oknie. Idea jest taka, że wędrowny duch widzi swoje odbicie w kulistej powierzchni, jest nim pochłonięty i wchodzi do środka gdzie się plącze w szklanych nitkach. Inna mechanika niż scrygn ale ta sama forma geometryczna – kula jako pułapka i medium jednocześnie.
@Szaman W Anglii i Nowej Anglii to była bardzo powszechna praktyka przez co najmniej trzy stulecia. Stąd też wzięły się świąteczne szklane bombki – to jest zdegradowana forma magicznej kuli ochronnej. Coś co kiedyś wisiało w oknie żeby chronić dom, skończyło na choince jako ozdoba bez żadnej świadomości co do pierwotnego znaczenia.
@Betalia To jest jeden z moich ulubionych przykładów jak magia wchodzi do kultury popularnej i gubi po drodze cały kontekst. Mamy go też w przypadku podkowy przy drzwiach, soli sypianej przy progu, wody święconej przy wejściu do kościoła. Forma przeżywa, treść odpada.
Chcę wrócić do kamiennych jajek w nieco innym kontekście – rytuały płodności. Jajo to jeden z najstarszych symboli płodności znanych człowiekowi. Kamienna wersja tego symbolu w tym konkretnym kontekście – trzymana podczas rytuałów intencji, obecna na ołtarzu przy pracy o dziecko, o nowy projekt, o nowy etap życia – ma zupełnie inne zastosowanie niż ochronne czy scryngowe. Mam przyjaciółkę która przez pół roku pracowała z jajkiem z różańca podczas rytuałów związanych z ciążą. Nie wiem czy to kamień jej pomógł, ale kamień był przez cały czas z nią i czuła że jest zakotwiczony w tej intencji.
@Kapturek I tu wracamy do pytania o mechanizm, które w tej rozmowie pojawia się kilka razy. Czy kamień naprawdę coś robi, czy jest skupieniem dla intencji i energii praktykującego? Myślę że odpowiedź jest: oba. Forma geometryczna i materiał wpływają na to jak energia jest kierowana. Ale bez praktykującego i bez intencji kamień jest po prostu ładnym przedmiotem.
Mam pytanie do tych którzy mają doświadczenie ze scryingiem kulkowym. Czy kiedykolwiek widzieliście coś konkretnego – obrazy, sceny – czy raczej wrażenia, kolory, zmiany w postrzeganiu?
@Ismer Jedno i drugie, ale nie w tym samym stopniu i nie zawsze. Przy świeżo nabytej kulce zazwyczaj tylko zmiana percepcji – mgławica, głębia. Po dłuższej pracy z tym samym przedmiotem zdarzały się obrazy – symboliczne raczej niż dosłowne. Raz widziałem coś co wyglądało jak stary budynek z konkretnym detalem architektonicznym. Sprawdziłem potem – takie miejsce rzeczywiście istnieje w odległości stu kilometrów. Nie wiem co to znaczyło, ale wciąż o tym myślę.
@Ismer Ja raczej wrażenia i kolory. Obsydianowa kulka pokazuje mi czarne tło z rozjaśnieniami w określonych miejscach, jakby galaktyczne mgławice. Kwarc górski daje zupełnie inne – przejrzyste, zimne, jakby patrzenie przez głębię wody. Każdy materiał ma swoją wizualną gramatykę jeśli tak można powiedzieć.
Mam obsydianowe jajko, nie kulkę, i użyłam go raz do czegoś co trudno mi inaczej nazwać niż shadow work. Trzymałam go podczas intensywnej sesji pisania o sobie – tych trudnych rzeczach które zwykle się zamiatane pod dywan. Obsydian jest do tego znakomity – ten specyficzny chłód i ciężar w dłoni jakoś trzyma cię przy trudnej prawdzie. Nie uciekasz w cukierkowość.
@Fraida Obsydian do shadow worku to klasyka i działa. Ale uwaga – mało kto mówi o tym że po intensywnej pracy z obsydianem trzeba naprawdę zadbać o uziemienie. I oczyść kamień od razu. Obsydian zbiera i jeśli go zostawisz nieoczyszczonego po ciężkiej sesji, następnym razem zaczyna od miejsca gdzie skończyłaś, tylko głębiej.
A jak czyścić obsydian? Bo słyszałem sprzeczne informacje – woda tak, woda nie, sól tak, sól nie.