Ale czy to nie jest trochę tak, że my sami decydujemy co jest naładowane a co nie? Mam na myśli - jakbyś ten zegarek z wesela dostał od kogoś obcego i nie wiedział skąd pochodzi, to by działał tak samo?
@Mirta To jest sedno całej dyskusji. Czy ładunek jest obiektywny - tzn. w przedmiocie niezależnie od obserwatora - czy jest relacyjny, czyli istnieje tylko w kontakcie z konkretną osobą i jej historią. Obie opcje mają swoje implikacje dla pracy rytualnej.
I tu jest różnica między tradycjami. W części podejść przedmiot ma właściwości niezależne od tego kto go trzyma - coś w rodzaju obiektywnego zapisu. W innych, i to jest bliższe temu co Damianek opisuje, chodzi o relację między osobą a przedmiotem. Historyczne amulety nordyckie były często robione z intencją dla konkretnej osoby i po jej śmierci traktowano je inaczej niż wcześniej - co sugeruje że ta relacyjność była wbudowana w samo podejście.
@Almandynka.2 A co się z nimi robiło po śmierci właściciela? Pytam bo nie wiedziałam o tym i teraz mi się to kręci w głowie.
@Lucynka Różnie, zależnie od kontekstu i regionu. Część grzebano razem z właścicielem, część przekazywano z rytuałem przejścia - jakby odczepiając od poprzedniej osoby. Były też takie które uznawano za zbyt mocno związane z konkretnym człowiekiem żeby je w ogóle dalej używać. To ostatnie jest o tyle ciekawe że zakłada iż niektóre przedmioty mogą być tak bardzo 'czyjeś' że dla kogoś innego już nie mają tej samej funkcji.
To co Almandynka mówi o 'zbyt mocno związanych z konkretnym człowiekiem' - to jakoś pasuje do tego zegarku. On jest mój w sensie absolutnym, ma tylko moje skojarzenia, tylko moje lata. Nikt inny go nie nosił. Może dlatego to jest tak wyraźne.
A zastanawiałeś się co by się stało gdybyś go komuś dał? Nie jako rytuał, po prostu - oddał. Czy to by coś zmieniło w tym co czujesz w stosunku do tego okresu?
@Eteria Nie, nie myślałem o tym w ten sposób. I teraz jak pytasz - nie wiem czy chciałbym. To znaczy logicznie - czemu nie, zegarek to zegarek. Ale coś w tym jest że oddanie go komuś wydaje się jakimś gestem którego nie chcę robić. Co samo w sobie jest odpowiedzią chyba.
Niektóre tradycje mówią wprost żeby nie oddawać przedmiotów z którymi pracowałeś rytualnie, właśnie dlatego że ryzyko jest w dwie strony - i dla ciebie i dla osoby która to dostaje. Nie wiem czy to dotyczy zegarków które nie były celowo przygotowane do pracy, ale zasada jest podobna.
@Roksanka_69 Czyli jak ktoś mi daje prezent to mogę dostać przy okazji czyjś bagaż? To trochę nieprzyjemna myśl. Serio pytam - jak to odróżnić?
@Fluorytka59 No nie każdy prezent jest naładowany w ten sposób. To nie jest tak że masowo dostajemy czyjeś traumy przez rzeczy. Chodzi raczej o przedmioty które miały intensywny, długi kontakt z konkretną osobą w konkretnych okolicznościach. Zegarek noszony codziennie przez kilka lat to nie to samo co książka pożyczona od znajomego.
Ale ta granica jest płynna, prawda? Tzn. jak długo i jak intensywnie musi być ten kontakt żeby zaczął mieć znaczenie? Bo wydaje mi się że nie ma żadnej twardej reguły.
@Indigo54 Nie ma i chyba nie może być. To byłoby jak pytanie ile minut płakania sprawi że coś stanie się ważne. Intensywność i czas to czynniki, ale liczy się też co się działo i w jakim stanie była osoba. Dlatego łatwiej to ocenić retrospektywnie niż z góry.
Mam takie pytanie bo słucham tej rozmowy od dłuższego czasu - czy to nie jest trochę tak, że te drażniące przedmioty działają jak taki zewnętrzny punkt zakotwiczenia dla czegoś co i tak jest w nas? Tzn. zegarek nie tworzy problemu, tylko go lokalizuje?
@lilka O, to jest naprawdę dobre ujęcie. Coś w stylu - bez przedmiotu ta historia gdzieś się kręci po głowie, a z nim zyskuje adres. I wtedy można z tym pracować, bo wiesz gdzie patrzeć.
Tak, to brzmi trafnie. Zegarek nie sprawia że tamten czas był trudny. On tylko sprawia że nie mogę udawać że nie był. Może dlatego tak długo siedział w szufladzie.
To znaczy że może tytułowe pytanie wątku jest trochę źle postawione. Nie 'czy przeszkadza w magii', tylko 'co robi widoczność tej przeszkody' - bo może właśnie o to chodzi, że pokazuje coś co i tak tam było.