Mam od jakiegoś czasu heliotropit, który dostałam po babci. Nosiła go latami, podobno przynosił jej siłę do trudnych decyzji. Zanim zacznę go naprawdę używać do pracy z energią, chciałam zapytać — czy kamień, który miał już swojego właściciela, działa inaczej? I konkretnie chodzi mi o to, czy w kontekście odwagi i podejmowania ryzyka ma to jakieś znaczenie. Bo słyszałam różne rzeczy i sama nie jestem pewna, co z tym zrobić.
To ciekawe pytanie, bo kamienie po bliskich osobach to osobna kategoria. Heliotropit ogólnie łączy się z pierwszą i czwartą czakrą, co ciekawe akurat razem — korzenie i serce. Siła do działania plus odwaga wynikająca z wewnętrznego przekonania, nie ze strachu. Ale zanim odpowiem na pytanie o energię po babci — czy wiesz cokolwiek, jak ona go nosiła? Przy ciele, w kieszeni, może trzymała go w domu?
@Karolcia Nosiła go przy ciele, w małej sakiewce na szyi. Przez wiele lat, dosłownie codziennie. Mówiła, że to jej 'kamień na trudne chwile'. Nie wiem, czy go kiedykolwiek czyściła, szczerze mówiąc ona nie zajmowała się tym ezoteryczne, to był dla niej po prostu talizman z sentymentu, dostała go od swojej matki.
Ojej, czyli to już trzecie pokolenie w rodzinie. To chyba zmienia trochę postać rzeczy? Mam takie przeczucie, że kamień który przeszedł przez tyle rąk bliskich sobie ludzi niesie coś więcej niż zwykły heliotropit kupiony w sklepie. Ale nie wiem jak to ująć energetycznie, może ktoś bardziej doświadczony wytłumaczy?
Rodzinna linia to nie jest coś, co można zbagatelizować, ale też nie należy tego romantyzować bez refleksji. Kamień przez tyle lat przy jednej osobie przesiąknie jej wzorcem energetycznym. Pytanie brzmi — czy ten wzorzec jest ci bliski, czy obcy? Babcia podejmowała ryzyko inaczej niż ty, miała inne życie, inne lęki. To może ci pomagać albo subtelnie blokować, bo kamień 'zna' inny styl działania.
@Sigilnik94 A to znaczy, że lepiej go wyczyścić i zacząć od nowa? Czy wręcz odwrotnie — że ta energia przodkiń to jest właśnie atut i nie powinno się tego ruszać? Bo trochę intuicyjnie czuję, że wymazanie tego co tam jest byłoby stratą.
@Teodozja_H Nie powiedziałem, że lepiej czyścić. Powiedziałem, żeby się zastanowić. To jest różnica. Ja bym najpierw popatrzył na to, jaka jest relacja z babcią, jak wyglądała jej odwaga, czy to jest coś, czego poszukujesz. Jeśli tak — być może ten kamień jest już wstępnie nastrojony dokładnie pod to, czego potrzebujesz.
Zapisuję ten wątek do notatek, bo rzadko się zdarza żeby ktoś miał kamień z taką historią. Mam pytanie do Lubomili — czy kiedy trzymasz go w dłoni, czujesz coś konkretnego? Jakiś impuls, ciepło, może coś z przeciwnego bieguna — ciężkość, opór? To może dużo powiedzieć o tym, jak kamień 'reaguje' na ciebie jako nowego właściciela.
@Leokadia05 Czuję ciepło, to na pewno. I coś co opisałabym jako... pewność? Ale nie wiem, czy to kamień, czy po prostu emocje związane z babcią. Szczerze nie umiem tego rozdzielić i to mnie trochę frustruje, bo chciałabym wiedzieć z czym właściwie pracuję.
A da się w ogóle to rozdzielić? Serio pytam, bo sama mam kilka rzeczy po bliskich i zawsze się zastanawiałam czy ta emocjonalna wartość to przeszkoda czy część działania. Może to jest jedno i to samo?
@Wala85 To bardzo dobre pytanie i myślę, że trafne. Emocja to też energia. Jeśli trzymasz coś, co było ważne dla kogoś bliskiego, i czujesz przy tym ciepło i pewność — to nie jest złudzenie, to jest realny przepływ. Problem pojawia się, gdy emocja jest trudna — żałoba, konflikt, niezamknięte relacje. Wtedy kamień może faktycznie trzymać coś, z czym trudno pracować.
Chcę tu wejść z trochę innej strony. Heliotropit historycznie — i mówię o tradycjach sięgających antyku — był kamieniem wojowników, ale też lekarzy. Łączono go z krwią i odwagą, dosłownie. Noszono go przed bitwą. Ale co ważne dla tego wątku: był też kamieniem przekazywanym w rodach. Czyli to co opisuje Lubomila nie jest żadną rzadkością, to jest zgodne z tradycyjnym użyciem. Kamień rodzinny to kamień z pamięcią. Pytanie nie brzmi 'czy czyścić', tylko 'jak tę pamięć aktywować albo z nią rozmawiać'.
@Serenity A jak się z takim kamieniem 'rozmawia'? Mam na myśli dosłownie, jakiś rytuał, medytacja, czy coś innego? Pytam, bo to brzmi jakby chodziło o coś więcej niż samo trzymanie go w dłoni.
@Perydotka83 Można to zrobić prosto. Siedzisz z kamieniem, wyciszasz się, i zamiast go programować — słuchasz. Wyobraź sobie, że pytasz: 'co pamiętasz, co możesz mi przekazać'. To brzmi naiwnie, ale chodzi o to, żeby nie nadpisywać od razu, tylko najpierw odczytać. Przy kamieniu rodzinnym to szczególnie ważne, bo możesz trafić na coś, czego się nie spodziewasz.
Zgadzam sie z Serenity co do tego słuchania. Sama raz dostałam kamień po sąsiadce i bez żadnej wiedzy siedziałam z nim i nagle poczułam jakiś smutek który nie był mój. Wyczyściłam go dopiero po tym doświadczeniu, bo zrozumiałam że to nie jest moja emocja. Ale przy rodzinnym kamieniu pewnie by to wygladało inaczej.
@Jadeitka To jest właśnie to co mnie zastanawia — czy smutek który poczułaś to był 'ślad' tamtej osoby, czy może twoja własna reakcja? I jak w ogóle odróżnić jedną od drugiej? Przy babcinym kamieniu boję się trochę, że moje własne wspomnienia po niej będą mi to zaburzać.
To jest trudne do jednoznacznej odpowiedzi bo wymaga trochę praktyki w rozróznaniu co jest swoje a co nie. Ale po tym smutku od sąsiadki wiedziałam ze to nie moje, bo nie miałam wtedy żadnego powodu do smutku i przyszło nagle jakby z zewnątrz. Przy tobie bedzie pewnie inne bo znałaś babcię i to się moze mieszac. Moze zacznij od sesji kiedy jesteś spokojnie nastawiona, nie po ciężkim dniu.
Wchodzę w ten wątek, bo coś tu chcę doprecyzować. Heliotropit w kontekście odwagi i ryzyka to nie jest kamień który 'daje' odwagę z zewnątrz. On raczej odsłania to co już masz, ale co jest zablokowane. I tu właśnie historia rodzinnego kamienia nabiera sensu — jeśli babcia przez dekady niosła w nim pewien wzorzec siły, to jest szansa, że przy bliskiej osobie ten wzorzec jest bliski twojemu własnemu. Nie kopiujesz jej odwagi, tylko uruchamiasz swoją, z pewnym wsparciem.
@Chryzoprazka.1 To ładnie ujęte. Chcę się tylko upewnić że dobrze rozumiem — mówisz, że kamień działa jak katalizator tego co własne, a nie jako źródło czegoś z zewnątrz? Bo to by tłumaczyło czemu Lubomila czuje przy nim pewność, która może być po prostu jej własna, tylko uruchomiona przez kontakt.
@Wera_T Dokładnie tak. I to jest ważne rozróżnienie, bo jeśli ktoś myśli że kamień zrobi robotę za niego, to się rozczaruje. Heliotropit przy podejmowaniu ryzyka działa na tyle, na ile sam jesteś gotowy ruszyć. On nie zastąpi decyzji.
Czytam ten wątek od początku i mam pytanie trochę z boku — czy heliotropit sprawdzi się też jeśli ktoś nie ma żadnego rodzinnego kamienia, tylko kupi go nowy? Bo rozumiem że kamień z historią ma coś więcej, ale nie każdy ma takie szczęście. Czy nowy heliotropit w kontekście odwagi i ryzyka też jest sensownym wyborem?
@Emilian Nowy heliotropit jak najbardziej może działać. Brak historii nie oznacza braku potencjału — kamień z rodziny to jeden wariant pracy, ale nie jedyny. Różnica jest taka, że z nowym kamieniem budujesz relację od zera, sam jesteś tą historią, którą on zaczyna nosić. Pytanie do ciebie: masz już jakiś konkretny cel, w którym chciałbyś go używać? Bo to może zmienić podejście do tego jak zacząć.
@Chryzoprazka.1 Tak, chodzi mi konkretnie o decyzje zawodowe. Mam od jakiegoś czasu pewien projekt w głowie i cały czas odkładam, bo nie jestem w stanie ruszyć. Nie wiem czy to strach przed porażką czy po prostu lenistwo, szczerze. I zastanawiam się czy heliotropit mógłby tu pomóc, czy to za bardzo 'przyziemny' problem jak na kamień?
A to ciekawe że to pytasz, bo sama się zastanawiałam nad tym — czy kamienie działają tak samo na problemy które sami tworzymy w głowie jak na coś zewnętrznego? Strach przed własną decyzją to trochę inna sprawa niż np. ochrona przed jakąś sytuacją z zewnątrz, nie?
@Wala85 To jest bardzo dobra obserwacja, ale ja bym to rozdzieliła inaczej. Strach przed decyzją zwykle siedzi w splocie słonecznym, trzecia czakra — to jest właśnie obszar woli i działania. Heliotropit dobrze pracuje z tą energią, bo pomaga przejść z fazy 'wiem, ale nie mogę' do 'mogę i robię'. To nie jest przyziemny problem, to jest jeden z bardziej klasycznych bloków.
@Karolcia Skoro mówisz o trzeciej czakrze — czy to znaczy, że trzymanie kamienia przy tej okolicy ciała miałoby jakiś sens, czy to tylko teoria? Nigdy nie podchodziłem do tego tak anatomicznie.
@Emilian Praca z czakrami i litoterapia całkiem naturalnie się tu spotykają. Możesz kłaść kamień na tej okolicy podczas medytacji leżąc. Ale żeby nie iść zbyt szybko do technik — najpierw warto sprawdzić jak w ogóle reagujesz na ten kamień w dłoni, bo nie każdy od razu czuje to samo. Czy już miałeś w ręce jakiś heliotropit?
@Leokadia05 Nie, jeszcze nie. Dopiero rozważam kupno. Dlatego pytam zanim w ogóle zacznę.
Przy okazji wątku Emiliana chcę wrócić do kwestii którą Lubomila ma już za sobą, ale myślę że warto ją postawić wprost: kamień rodzinny i nowy kamień to nie jest kwestia 'lepszy gorszy', tylko kwestia tego z czym przychodzisz do pracy. Jeden ma cudzy ślad, drugi jest pusty. Lubomila, ciekaw jestem jak teraz, po tej całej rozmowie, patrzysz na babcin kamień — czy bardziej jako dziedzictwo czy jako coś co chcesz przejąć i zrobić swoim?
@Sigilnik94 To jest naprawdę dobre pytanie i jeszcze kilka postów temu nie wiedziałabym co odpowiedzieć. Teraz myślę, że chcę go przejąć — ale nie przez wymazanie tego co tam jest, tylko przez dodanie siebie. Jakby... dołączyć do tej linii zamiast ją urywać. Czy to w ogóle ma sens jako intencja przy pracy z kamieniem?
@Lubomila to co opisujesz ma bardzo konkretny odpowiednik w starszych tradycjach pracy z przedmiotami przodków. Nie chodziło o 'czyszczenie i reset', tylko o ceremonię przekazania — świadome przyjęcie linii. W praktyce oznacza to wyraźne ustanowienie intencji: że przyjmujesz kamień z tym co niesie, i deklarujesz co ty chcesz do tego dodać. To może być proste zdanie wypowiedziane na głos, w skupieniu, przy świecy albo w ciszy. Ważne jest że to ty jesteś aktywna w tym momencie, a nie tylko bierna.
@Serenity A czy taką ceremonię robi się jednorazowo czy trzeba ją powtarzać? I czy ma znaczenie jakaś konkretna pora albo faza księżyca? Przepraszam za podstawowe pytania, ale nie chcę czegoś takiego zrobić połowicznie.
@Teodozja_H To nie jest podstawowe pytanie, to jest dobre pytanie. Jednorazowo wystarczy, jeśli jesteś w tym naprawdę skupiona. Faza księżyca może wzmocnić intencję — pełnia dobrze pasuje do aktów 'przyjęcia', a rosnący księżyc do budowania czegoś nowego. Ale szczerze: pora ma znaczenie głównie dla ciebie, jako kontekst który pomaga ci być bardziej obecna. Nie ma tu żadnej mechaniki, która by się nie uruchomiła bez pełni.
Słucham tej rozmowy o ceremonii przekazania i zastanawiam się — czy ktoś to robił z innym kamieniem niż heliotropit? Mam na myśli czy ta zasada jest universalna dla każdego rodzinnego przedmiotu czy jest coś specyficznego dla tego konkretnego kamienia? Bo mam wrażenie ze heliotropit jakoś szczególnie 'trzyma' energię bardziej niż np. kwarc.
@Jadeitka To jest ciekawe spostrzeżenie. Z mojego doświadczenia heliotropit rzeczywiście należy do kamieni które można określić jako 'ciężkie energetycznie' — w tym sensie, że ślady emocjonalne i intencji zostają w nim wyraźniej i dłużej niż w przezroczystych kryształach jak kwarc. Kwarc jest bardziej neutralny, łatwiej go 'przepisać'. Heliotropit ma inną gęstość jeśli chodzi o pracę z nim.
@Karolcia Czy to oznacza, że heliotropit wymaga też częstszego czyszczenia podczas regularnej pracy? Albo odwrotnie — że właśnie dlatego że trzyma energię, nie trzeba go tak często 'ładować'?
@Celestynka.2 To zależy od tego co rozumiesz przez czyszczenie i ładowanie, bo często te pojęcia się mieszają. Czyszczenie to raczej coś co robisz gdy czujesz, że kamień jest 'zatopiony', ciężki, jakby nie odpowiadał. Ładowanie to co innego. Przy heliotropicie, który trzyma ślady dobrze, czyszczenie rzadziej jest potrzebne — ale jak już jest potrzebne, to warto zrobić je porządnie, nie tylko przepłukać pod wodą.
A jak czyścić porządnie? Pytam bo słyszałam różne metody i nie wiem które są naprawdę skuteczne a które tylko popularne. Ziemia, dym, woda solna — co działa na heliotropit?
@Perydotka83 Zanim ktoś poleci wodę solną — heliotropit jej nie lubi. Ma w składzie żelazo i długa ekspozycja na sól może go matowić albo uszkodzić powierzchnię. Dym z białej szałwii albo ziemia to bezpieczne opcje. Można też zostawić go na chwilę na słońcu, ale krótko, bo intensywne nasłonecznienie może trochę zmieniać kolor z czasem.
@Brygida Dziękuję za tę korektę, bo naprawdę wiele osób automatycznie mówi 'woda solna' do wszystkich kamieni. Mam jeszcze pytanie — ziemia, to znaczy zakopać? Na jak długo? I czy to nie jest ryzykowne jeśli kamień ma już wartość emocjonalną, że coś mu się stanie?
@Wera_T Zakopać na kilka godzin albo na noc, niezbyt głęboko, w czystej ziemi — ogrodowej, nie przy drodze. Warto go owinąć w bawełnianą szmatkę jeśli się boisz zarysowań. To nie jest ryzykowne dla kamienia, raczej spokojne i łagodne. Ziemia 'pobiera' zbędne energie bez dramatycznych zmian. Przy kamieniu z historią rodzinną, który Lubomila opisuje, powiedziałabym nawet że ziemia jest lepszym wyborem niż dym właśnie dlatego, że jest łagodniejsza.
Wracając do zakopywania — Brygida, napisałaś że ziemia 'pobiera' zbędne energie. Czy to znaczy, że po takim zabiegu z kamieniem rodzinnym ślad poprzedniego właściciela też częściowo zniknie? Bo przy heliotropicie Lubomili to nie byłoby chyba pożądane, skoro ona właśnie chce zachować tę ciągłość.
@Wera_T Dobre pytanie i masz rację, że warto to rozróżnić. Ziemia nie działa jak gumka — raczej odprowadza to co 'ciągnie' i obciąża, nie to co jest zamierzonym śladem. Ale szczerze? Nie byłabym pewna czy w tym konkretnym przypadku ziemia to najlepszy wybór, właśnie dlatego że kamień ma historię którą chcemy szanować. Dym wydaje mi się tu bezpieczniejszy.
To mnie zatrzymuje przy tej kwestii czyszczenia. Przez kilka tygodni nosiłam ten kamień po prostu przy sobie, nie robiłam żadnego czyszczenia, żadnej ceremonii. I powiem szczerze — jakoś to działało. Może właśnie dlatego, że nie próbowałam wymusić żadnego procesu? Ale teraz zastanawiam się czy to było nieświadome działanie czy po prostu przypadek.
@Lubomila 'działało' to jest kluczowe słowo. Jak to konkretnie wyglądało? Pytam, bo przy heliotropicie i temacie odwagi w podejmowaniu ryzyka — czy chodzi o to, że łatwiej ci było podjąć jakąś decyzję, czy raczej o stan, sposób w jaki do niej podchodziłaś?
@Sigilnik94 Bardziej to drugie. Nie poczułam nagle że wszystko jest proste i decyzja sama wychodzi. Raczej zmieniła się ta wewnętrzna gadanina przed decyzją — mniej kręcenia się w kółko, więcej takiego... siedzenia z tym spokojnie. Jakby kamień robił miejsce zamiast popychać.
To co opisujesz — 'robienie miejsca' zamiast 'popychania' — jest bardzo charakterystyczne dla pracy z trzecią czakrą kiedy jest zablokowana, a nie niedoczynna. Przesadna aktywność splotu słonecznego często objawia się właśnie tym kręceniem w kółko, nadmiernym analizowaniem. Heliotropit nie nakręca tej energii, tylko ją stabilizuje. Zgadza się to z tym co czułaś?
@Karolcia A jak rozróżnić zablokowaną trzecią czakrę od niedoczynnej? Bo z zewnątrz chyba oba wyglądają podobnie — brak decyzyjności, unikanie ryzyka?
@Emilian Zablokowana zwykle idzie z napięciem — dużo myślenia, fizycznie często ścisk w okolicach żołądka, poczucie że chcesz ale nie możesz. Niedoczynna to raczej apatia, brak impulsu w ogóle. Przy zablokowanej heliotropit pomaga inaczej niż przy niedoczynnej. Ale nie chcę robić z tego diagnozy zaocznej — masz jakieś odczucia fizyczne które ci towarzyszą przy takich momentach?
@Karolcia Tak, zdecydowanie to pierwsze. Napięcie i myślenie w kółko. Nie apatia. Ciekawe że kamień mógłby na to reagować inaczej.
Słucham tej rozmowy o trzeciej czakrze i mam pytanie do Karolci i do Lubomili — czy heliotropit który przyszedł z rodziny może mieć inne działanie na czakrę niż nowy? Mam na myśli czy ta historia emocjonalna kamienia nie dodaje jakiejś warstwy do tej pracy?
@Celestynka.2 Ja bym odpowiedziała tak: może dodawać, ale nie musi. To zależy bardzo od tego co ta historia niosła. Jeśli poprzedni właściciel też pracował nad odwagą, nad decyzjami — to kamień może mieć w sobie już jakiś wzorzec tej pracy. Ale jeśli historia była zupełnie inna, to niekoniecznie to 'wspiera'. Lubomila wie więcej o tym skąd pochodzi ten kamień — czy wiadomo jak go używała ta osoba?
Wiem tylko tyle, że należał do mojej cioci, która była bardzo zdecydowaną kobietą. Nie wiem czy pracowała z nim świadomie czy po prostu go nosiła. Ale ta zdecydowaność — to już coś mówi chyba samo przez się.
To jest bardzo ciekawe co mówisz o cioci. Mam wrażenie że kamienie które były przy takich ludziach — zdecydowanych, silnych — trzymają coś z tej jakości nawet bez żadnej świadomej pracy. Jakby energie człowieka przez lata impregnowały kamień. Ale może się mylę, to moje odczucie z własnych przedmiotów po babci.
@Jadeitka Nie mylisz się. W tradycjach pracy z przodkami właśnie na tym polega wartość przekazywanych przedmiotów — nie są neutralne, są nasycone. I to jest dokładnie ten kontekst który sprawia, że ceremonia przekazania o której mówiłam wcześniej ma sens. Ty nie zaczynasz od zera, tylko wchodzisz w coś co już ma swój kształt. Pytanie do Lubomili: czy czujesz że ta zdecydowaność cioci jest czymś do czego aspirujesz, czy raczej czymś na czym chcesz budować swoje własne?
@Serenity Raczej to drugie. Ona była zdecydowana w sposób dość twardy, ja chcę czegoś innego — odwagi przy zachowaniu miękkości. Więc może chodzi właśnie o to budowanie na fundamencie, ale w innym kierunku. Nie wiem czy to w ogóle ma sens.
Ma sens i to bardzo konkretny. To jest właśnie to co różni przejęcie od kopiowania. Używasz energii kamienia jako punktu wyjścia, nie jako wzorca do odtworzenia. To jest też argument za tym, żeby przy ceremonii przekazania jasno określić swoją intencję — nie 'chcę być jak ona' tylko 'przyjmuję to co zbudowała i idę dalej'.
@Sigilnik94 Czy ta intencja powinna być wypowiedziana głośno podczas ceremonii czy wystarczy że jest tylko w myślach? Pytam bo mam podobną sytuację z pierścionkiem po babci i zastanawiam się jak do tego podejść.
@Teodozja_H Głośno działa mocniej — słowo wypowiedziane angażuje ciało, oddech, obecność. Ale ważniejsza jest precyzja niż głośność. Możesz szeptać, możesz mówić cicho do siebie, ale mów wyraźnie co przyjmujesz i co wnosisz od siebie. Niejasna intencja to niejasny wynik.
Słucham tego wątku o przekazaniu i mam trochę inne pytanie — czy ktoś z was miał sytuację odwrotną? Że kamień po kimś bliskim nie rezonował, że coś w nim było ciężkiego i trzeba było z tego zrezygnować? Jak to wygląda kiedy ta historia nie jest pomocna a wręcz przeciwnie?
@Wala85 Ja miałam coś takiego z bursztynem po ciotce z którą relacja była skomplikowana. Kamień był piękny ale nie chciałam go nosić, czułam niechęć. W końcu oddałam go dalej komuś kto tej historii nie znał. Może to było irracjonalne ale nie wyobrażałam sobie pracy z czymś co przywoływało trudne wspomnienia.
@Jadeitka To co zrobiłaś z tym bursztynem — oddałaś dalej — to jest moim zdaniem jedyna sensowna decyzja w takiej sytuacji. Kamień który budzi niechęć, szczególnie z obciążoną historią, nie będzie pracował na twoją korzyść przy odwadze czy decyzyjności. Będzie robił coś wręcz odwrotnego.
@Leokadia05 Czyli według ciebie kamień dziedziczy nie tylko energię właściciela ale też charakter relacji między ludźmi? Bo to wychodzi z tej historii Jadeitki. Że problem nie był w cioci, ale w relacji z nią?
@Wala85 Dokładnie tak to rozumiem. Kamień nie jest neutralnym rejestratorem — bardziej jak gąbka, która wchłania kontekst. A relacja to jest kontekst, i to bardzo silny.
Tak, to był sedno sprawy — relacja była skomplikwana, nie ciotka sama w sobie. I myslę że kamień to trzymał. Stąd to uczucie ciężkości.
To mnie prowadzi z powrotem do mojego heliotropitu i do tego co powiedziała Serenity o ceremonii przekazania. Jeśli kamień trzyma kontekst relacji, a nie tylko osobę — to ceremonia powinna chyba dotyczyć właśnie tej warstwy? Że nie tylko przyjmuję kamień od cioci, ale rozplątuje też to co między nami było?
@Lubomila to jest bardzo precyzyjnie postawione pytanie i odpowiedź brzmi: tak, ale z zastrzeżeniem. Ceremonia przekazania może to objąć, ale tylko jeśli jesteś gotowa nazwać co było między wami. Nie żeby to oceniać ani rozwiązywać — tylko żeby to zobaczyć i powiedzieć: 'wiem co tam było, i to nie jest to co teraz wnoszę.' Inaczej intencja pozostaje niejasna, a wtedy kamień nie wie, że to się już skończyło.
@Serenity Kiedy mówisz że 'kamień nie wie' — masz na myśli dosłownie jakiś rodzaj świadomości w kamieniu, czy to jest skrót myślowy dla czegoś innego? Pytam bo to jest moment który dla mnie zawsze jest trudny do uchwycenia w pracy z litoterapią.
@Celestynka.2 Sam mam z tym problem i nie lubię gdy to pozostaje niedomówione. Ja rozumiem to tak: kamień nie ma świadomości w ludzkim sensie, ale ma strukturę krystaliczną która przechowuje wzorce. 'Wiedzieć' to w tym kontekście znaczy tyle, że wzorzec jest nienaruszony albo że został zakłócony nowym wzorcem. Nie przypisuję mu intencji.
@Sigilnik94 A co z tradycjami które wprost przypisują kamieniom coś w rodzaju świadomości albo ducha? Bo w kontekście heliotropitu i pracy z odwagą to nie jest bez znaczenia — jeśli kamień ma jakiś rodzaj 'woli', to praca z nim wygląda inaczej niż jeśli jest tylko nośnikiem wzorca.
@Karolcia Różne tradycje, różne odpowiedzi. Nie zamierzam oceniać tych które przypisują kamieniom ducha — ale dla mnie osobiście to jest niepotrzebne wyjaśnienie. Wzorzec wystarczy. I praktycznie: daje te same efekty przy pracy, tylko inna jest narracja.
Wchodzę w ten wątek bo mnie to bardzo interesuje. Mam pytanie do obu — czy efekt pracy z kamieniem zmienia się zależnie od tego która narracja ci towarzyszy? Czyli czy wierzenie w ducha kamienia daje inne wyniki niż wierzenie w wzorzec krystaliczny?
@Emilian Moim zdaniem tak, bo narracja wpływa na stan w jakim podchodzisz do pracy. Jeśli traktujesz kamień jak partnera, wchodzisz w inne skupienie niż gdy traktujesz go jak przyrząd. A przy czakrach i heliotropicie — stan w jakim jesteś podczas pracy robi ogromną różnicę dla tego co poczujesz w okolicach splotu słonecznego.
Wracając do praktyki — mam teraz konkretne pytanie do Serenity i do wszystkich którzy pracowali z kamieniem po kimś bliskim: czy ta ceremonia przekazania powinna być jednorazowa, czy raczej to jest proces na kilka sesji? Bo czuję że to rozplątanie co opisywała Serenity to nie jest coś co da się zrobić w jeden wieczór.