Wczoraj wpadła mi w ręce książka o astrologii horarnej i odpaliłem temat - okazuje się, że to gałąź astrologii, w której stawia się kartę nie na moment urodzenia, ale na moment zadania pytania. Brzmi prosto i mistycznie zarazem. Macie z tym doświadczenie? Bo z jednej strony słyszałem entuzjastów, którzy mówią, że to działa lepiej niż natal, z drugiej - sceptyków twierdzących, że to bardziej magia niż astrologia. Co Wy o tym sądzicie?
@Lubon Działa. Tylko że horarka wymaga zupełnie innego podejścia niż natal - tu nie ma psychologii, nie ma "transformacji wewnętrznej". Jest pytanie, kontekst, znaczniki w domach, ich aspekty i odpowiedź tak/nie/może. Lilly w "Christian Astrology" z 1647 roku rozpisał to wszystko i jego reguły dalej działają. Polecam też Frawleya, "The Horary Textbook" - on jest bardzo bezkompromisowy, ale właśnie dlatego skuteczny.
Horarka u mnie sprawdza się w 70-80% przypadków, ale tylko gdy pytanie jest naprawdę pilne i osobiste. Nie ćwiczę na pytaniach typu "czy będzie padać jutro" - choć klasycznie horarka świetnie sobie radzi z zagubionymi rzeczami. Ostatnio postawiłam kartę na pytanie "czy ten klient mi zapłaci", bo zwlekał z fakturą. Skorpion na ASC, władca w 12 domu, Saturn w 7. Klasyczny obraz "nie zapłaci, bo nie chce i się ukrywa". I tak też wyszło.
@Pajeczyna Saturn w 7 to też klasyczne "considerations before judgment" - astrolog nie powinien sądzić karty, bo coś jest nie tak. Lilly bardzo to akcentuje. U Ciebie wyszło, że astrolog był częścią problemu (bo nie ufałaś) i to się potwierdziło. Niezła synchroniczność.
@Pajeczyna Wracając do tematu skuteczności - widzę, że padło 70-80%. U mnie podobnie po latach. Najbardziej trafne są pytania o sprawy konkretne, fizyczne: zagubione przedmioty, czy ktoś przyjdzie, czy umowa zostanie podpisana. Pytania emocjonalne, relacyjne - trafiają trudniej, bo ludzie sami nie wiedzą, czego chcą i pytanie jest niejednoznaczne.
Mam pytanie - jak to się dzieje, że karta postawiona na moment zadania pytania w ogóle ma sens? Bo czas zadania pytania to przecież czysty zbieg okoliczności. Czy to taka czysta forma synchroniczności?
@Kappi Tu trzeba przyjąć założenie hermetyczne: "jak na górze, tak na dole". Moment, w którym pytanie się rodzi w umyśle, jest momentem znaczącym - niebo w tej chwili odzwierciedla strukturę pytania. To nie jest "przypadkowy" moment, bo z punktu widzenia hermetyki nic nie jest przypadkowe. Jeśli ktoś nie zaakceptuje tego założenia, horarka nie będzie miała sensu i lepiej się za nią nie brać. To nie jest dziedzina dla sceptyków.
@Lurisk Dobrze to ująłeś - horarka jest dyscypliną wiary, nie tylko techniki. Ale dla ludzi praktykujących to ma sens, bo działa. Zauważyłam taką prawidłowość - im bardziej pytający jest emocjonalnie zaangażowany w pytanie, tym bardziej karta jest "czytelna". Ktoś, kto pyta z zimnej ciekawości, dostaje karty zagmatwane. Ktoś, kto pyta z desperacją - karty jasne jak słońce.
@Gituska Z tym się zgadzam. Frawley dokładnie o tym pisze - horarka działa, gdy pytanie jest "real" (prawdziwe), czyli odpowiada realnej potrzebie pytającego. Pytania "testowe" zazwyczaj dają śmieciowe karty albo nieczytelne odpowiedzi. To jakby system się bronił przed badaniem.
A jak to wygląda technicznie - można postawić kartę samemu na własne pytanie, czy lepiej, żeby ktoś inny ją interpretował? Bo wiadomo, że własne emocje przeszkadzają.
@Lalik Klasycznie sam stawiasz, sam interpretujesz. Tu jest pułapka - zaangażowanie emocjonalne to dwa miecze. Z jednej strony karta jest "świeża", odbiera Twoją emocję. Z drugiej, interpretacja staje się trudniejsza, bo widzisz to, co chcesz widzieć. Stąd reguła: stawiaj sam, ale interpretuj jak najbardziej beznamiętnie. Łatwo powiedzieć, trudno zrobić.
Dorzucę swoje doświadczenie - postawiłam horarkę kilka miesięcy temu na pytanie znajomej "czy ten mężczyzna do mnie wróci". Marsa miałam na ASC, Wenus w 7 ale w wygnaniu, w upadku zresztą. Pokazałam jej, że karta wskazuje, iż formalnie wróci, ale to nie będzie zdrowa relacja - i właśnie tak się stało. Wrócił, ale wszystko poszło w to samo bagno. Horarka odpowiada na pytanie dosłownie, czasem boleśnie dosłownie.
@Magicwoman To jeden z powodów, dla których horarka klasyczna jest dziedziną etyczną. Lilly pisał, że astrolog horarny ma obowiązek mówić prawdę, nawet jeśli jest niewygodna. Ale ma też prawo - i obowiązek - nie odpowiadać na pytania niegodne, np. pytania o czyjąś śmierć w celu spadku. Współcześnie tych reguł nie wszyscy przestrzegają.
Czytam Was z opóźnieniem, ale temat mnie zaciekawił. Czy "considerations before judgment" Lilly'ego to są takie sztywne reguły, że jeśli któraś z nich zachodzi, to po prostu nie stawiamy karty?
@Whisper Sztywne, ale interpretowane elastycznie. To raczej ostrzeżenia - jeśli widzisz Saturn w 7, ASC w pierwszych 3 stopniach albo Księżyc Void of Course, masz sygnał "uważaj, coś jest nie tak". Czasem to oznacza, że karta nie jest do sądzenia. Czasem - że odpowiedź jest oczywista i nie potrzebujesz karty. Wymaga praktyki.
Wstałem, czytam i wczoraj wieczorem narobiło się tu sporo. Mam pytanie - jeśli postawimy horarkę i Księżyc jest VOC, to po prostu sprawa "umrze" i nic z niej nie wyjdzie? Czy zawsze tak jest?
@Whisper Z tego co rozumiem - tak. Księżyc VOC oznacza, że Księżyc nie zawrze żadnego aspektu zanim opuści znak. Czyli niczego nie połączy, nie przenosi światła. Sprawa stoi w miejscu. Klasyk.
Skoro już dotykamy detali - kluczowe są też trzy mechanizmy: prohibition, frustration i refranation. Prohibition: aplikujący aspekt zostaje przerwany, bo wcześniej dochodzi do innego aspektu, który "zabiera" planetę. Frustration: planeta robi aspekt do innej, ale ta druga zmienia znak zanim doczeka aspektu. Refranation: planeta zaczyna się cofać tuż przed exaktem aspektu. Wszystkie trzy oznaczają, że sprawa się nie sfinalizuje, mimo że wygląda obiecująco.
Po przeczytaniu Waszych komentarzy spróbowałem postawić kartę na pytanie "czy dostanę awans, o który się staram". ASC w Bliźniętach, Merkury (władca ASC) w 11 domu w Lwie. Władca 10 (Jowisz) w 6 w Wodniku retrogradacja. Aspektu między Merkurym a Jowiszem nie widzę żadnego aplikującego. Księżyc też w 6, separujący trygon do Jowisza. Co Wy z tego wyczytujecie?
@Lubon Pierwsza myśl - nie. Brak aplikującego aspektu między Twoim sygnifikatorem (Merkury) a sygnifikatorem awansu (Jowisz) to klasyczne "nic z tego". Księżyc w trygonie separującym do Jowisza - sprawa już była, była okazja, ale przeszła. Czyli możliwe, że awans już został komuś przyznany albo Twoja szansa już minęła, choć formalnie jeszcze trwa proces. Ale to tylko z tego, co podałeś - bez całej karty nie wyrokuję ostatecznie.
@Lubon Plus sprawdź recepcję - jaki znak ma Jowisz, jaki Merkury? Jowisz w Wodniku - Wodnik rządzony przez Saturna (klasycznie). Czyli Jowisz nie jest mile widziany u Merkurego. Merkury w Lwie - rządzony przez Słońce. Też brak recepcji od Jowisza. Bez recepcji aspekt (gdyby był) nie byłby silny. To wzmacnia interpretację "nie wyjdzie z tego nic dobrego".
@Lubon Jowisz retro w 6 to ciężki obraz. Sygnifikator awansu jest "uwięziony" w domu pracy podporządkowanej (6 dom to nie 10!) i się cofa. Jeśli masz jeszcze Marsa w 12, to byłby klasyczny obraz "ukrytego przeciwnika" - ktoś za plecami pracuje. Czekamy na potwierdzenie z życia, dla nauki to bezcenne.
Pytanie z innej beczki - czy horarka działa na pytania o zwierzęta? Bo mam koleżankę, której znikał ostatnio kot, i myślałam, żeby zastosować. Tylko nie wiem, który dom byłby właściwy.
@Lalik Małe zwierzęta domowe - 6 dom klasycznie. Duże (konie, krowy) - 12. Władca 6 i jego kondycja powie Ci, gdzie zwierzę jest i czy wróci. Plus Księżyc jako kosygnifikator - jego pozycja może wskazać kierunek.
Skoro już rozmawiamy o praktyce - Skyscript Deborah Houlding to skarbnica wiedzy o horarce. Ma tam przykłady kart krok po kroku, niektóre bardzo szczegółowe. Polecam każdemu, kto zaczyna - lepiej zacząć od zrozumienia, jak inni interpretują, niż od własnych prób od zera.
@Cohen Ja zaczynałem od Anthony Louisa "Horary Astrology Plain and Simple". Trochę uproszczona wersja, ale dobry start. Potem Frawley dla rygoru. Lilly do dziś nie skończyłem czytać do końca - ta książka to bardziej referencja, do której się wraca, niż lektura ciągła.