Dwa miesiące to długo. Leokadia, jak długo trwało u was to opóźnienie ze świadectwem, bo miesiąc to miesiąc, ale czy po tym miesiącu wszystko wróciło do normy czy były jeszcze inne sprawy które się wlekły?
Świadectwo to był jedyny dokument który przyszedł tak późno. Inne rzeczy, sprawy po cioci, szły normalnie. Dlatego właśnie ten jeden dokument tak nam siedział.
To jest ważne co powiedziałaś. Jeden dokument z opóźnieniem przy normalnym przebiegu reszty spraw sugeruje zwykły błąd administracyjny bardziej niż wzorzec. Gdyby wszystko się blokowało jak u znajomego Kazika, czytałabym to inaczej.
@Andromeda ale przecież nie każdy sygnał musi być wzorcem. Czasem jeden gest wystarczy. Jeśli ktoś po drugiej stronie chciałby coś zaznaczyć, nie musi robić tygodniowego show z urzędami. Jeden konkretny dokument, który przychodzi dokładnie miesiąc za późno, jest bardziej precyzyjny niż chaos.
@Herga precyzja wymagałaby żebyśmy wiedzieli że to naprawdę dokładnie miesiąc, a nie mniej więcej miesiąc. Leokadia, czy sprawdzałaś datę stempla na kopercie i porównałaś ją z datą wysłania z urzędu?
@Andromeda mama sprawdzała. Stempel na kopercie był o cztery tygodnie i trzy dni późniejszy niż data na świadectwie. Mama mówiła że to prawie równo miesiąc.
Prawie równo miesiąc, ale nie równo. Czy to jest istotna różnica? Pytam serio, bo przy interpretacji znaków nie wiem czy ta precyzja ma znaczenie czy nie.
@Remigiusz88 przy czytaniu znaków precyzja nie działa jak zegarek. Ważniejsze jest to jak odbiorca tego doświadcza. Jeśli mama powiedziała 'prawie równo miesiąc' i to jej coś powiedziało, to masz odpowiedź. Symbol nie musi być co do dnia.
Zastanawia mnie jedna rzecz. Cztery tygodnie i trzy dni to jest czas który mógłby odpowiadać terminowi przesyłu w przypadku poczty z zaległościami albo błędnie skierowanej koperty. Czy ktoś dzwonił do urzędu żeby zapytać co się stało z tym dokumentem?
@Wrotycz to pytanie rozumiem, ale mam wrażenie że wracamy do punktu gdzie szukamy wyjaśnienia dla mamy, a ona tego wyjaśnienia nie chce. Leokadia już to mówiła. Mama przyjęła to jako znak i jest spokojna. Dlaczego próbujemy to podważać zamiast zapytać co ten znak jej powiedział?
Barni ma rację w tym sensie że mama już to zamknęła dla siebie. Ale Leokadia chyba sama nie ma tej pewności co mama, skoro tu pisze. Leokadia, czy ty szukasz potwierdzenia dla siebie, czy chcesz zrozumieć co mama przeżywa?
@Donat55 trochę jedno i drugie. Mama jest spokojna, ale ja patrzę na to z boku i nie wiem co myśleć. I to opóźnienie na początku mnie niepokoiło, a teraz po tej rozmowie nie wiem czy powinno.
To jest uczciwa odpowiedź. Niepokój córki o interpretację mamy to też jest coś do rozpatrzenia. Leokadia, czy mama rozmawiała z tobą o tym spokojnie, czy raczej czułaś że ona nie chce żebyś w to wątpiła?
@Ewunia_J spokojnie. Nie naciskała. Powiedziała mi jak jest dla niej i dała mi to do przemyślenia. Nie czułam że muszę się zgadzać.
To akurat brzmi zdrowo. Kiedy ktoś ma prawdziwe wewnętrzne przekonanie, rzadko potrzebuje żeby inni to potwierdzali.
Ale Leokadia, powiedz mi jedno, czy od kiedy zaczęłaś tu pisać o tym wszystkim, zmieniło sie coś w tym jak ty sama patrzysz na tę bransoletke i to świadectow? Bo czasem samo napisanie o tym coś przesuwa.
@Monisia tak, coś się zmieniło. Mniej mnie to niepokoi. Nie wiem czy mam w to wierzyć tak jak mama, ale przestałam traktować to świadectwo jak problem do rozwiązania.
To co napisałaś na końcu jest właściwie kluczem do całej tej rozmowy. Nie traktujesz już świadectwa jak problem do rozwiązania. A bransoletka, ta która sama się otwierała, czy od tamtego momentu też coś się zmieniło w tym jak ją postrzegasz? Bo dla mnie te dwa symbole, opóźnienie i biżuteria, są ze sobą połączone i ciekawi mnie czy ty to też tak czujesz.
@Ewunia_J bransoletka... tak. Mama nosi ją cały czas i już nie mówi że się otwiera. Nie pytałam wprost czy przestała, ale ona o tym nie wspomina. Może to było tylko wtedy, zaraz po śmierci cioci.
To jest ciekawy moment który opisujesz. Ten rodzaj zjawisk często ma swój czas, krótki, intensywny i potem się kończy. Jakby coś chciało być zauważone, zostało zauważone, i tyle. Czy mama wspominała kiedy dokładnie ta bransoletka przestała się otwierać?
@Herga nie pamiętam żeby wspominała. Wiem że po przyjściu tego świadectwa przestała o tym mówić. Czy to się skończyło razem z dokumentem, nie wiem. Może tak.
Jeśli bransoletka milknie w tym samym czasie co dokument dociera, to jest to wzorzec, który trudno zignorować nawet sceptykowi. Kazik, twój znajomy z zegarkiem, pamiętasz czy podobnie, jedna rzecz, potem koniec, czy to się ciągnęło długo?
@Szaman u niego ciągnęło się dłużej, te dwa miesiące zamieszania z urzędami o których mówiłem. Zegarek stanął jednorazowo, ale biurokracja to był ciąg. Tutaj mamy odwrotność, biurokratyczny splot trwał określony czas a biżuteria była epizodyczna. Nie wiem czy to coś znaczy ale różnica jest wyraźna.
Mam pytanie do was obu bo to mnie zastanawia. Czy w obu przypadkach, u mamy Leokadii i u znajomego Kazika, bliska osoba sama nazwała te zdarzenia znakiem, czy to ktoś z zewnątrz zasugerował interpretację? Bo to chyba ma znaczenie dla tego jak to potem żyje w człowieku.
@Wrotycz trafne pytanie. Leokadia, jak to było u mamy? Ona sama doszła do tego że to znak, czy ktoś jej to powiedział najpierw?
@Donat55 mama sama. Nikt jej nie sugerował. Ona po prostu patrzyła na tę kopertę i powiedziała że ciocia pewnie chciała żeby to przyszło teraz, nie wcześniej. Nikt nie musiał jej do tego nakierowywać.
To jest właśnie ten rodzaj odczytu który jest najczystszy. Kiedy interpretacja przychodzi sama, bez podpowiedzi z zewnątrz, znaczy że człowiek jest w kontakcie z czymś swoim. Barni, ty wcześniej mówiłeś że mama zamknęła to dla siebie, ale teraz myślę że to nie jest zamknięcie, to jest po prostu spokój który przyszedł z własnego rozumienia.
@Fraida zgadzam się z tym rozróżnieniem. Zamknięcie przez wyparcie wygląda inaczej niż spokój z rozumienia. Leokadia, mam jedno pytanie na koniec tej rozmowy, i nie jest to koniec tematu bo myślę że tu jeszcze wiele zostało, ale chcę zapytać, czy ty sama masz teraz jakieś pytanie, swoje własne, nie mamy, do tej sytuacji? Bo przez całą rozmowę tłumaczyłaś nam co mama czuje. A co ty?