Slucham tego i coś mnie niepokoi. Bo z jednej strony mowicie ze mam pracowac nad soba, z drugiej ze bez zmiany w relacji to i tak nie wystarczy. To od czego wlasciwie mam zaczac? Bo mam wrazenie ze ciagle jest jakis warunek wstepny, ktory musi byc spelniony.
To poczucie ze zawsze jest jakis warunek wstepny, to tez jest warte uwagi samo w sobie. Skad to poczucie? Czy ono tez jest jakos zwiazane z tym co mowisz o jąkaniu syna i o wlasnym strachu przed rozmowa? Bo może tu jest petla: zanim powiem, musze wiedziec ze to bezpieczne. A skad wiem ze bezpieczne? Jak powiem. I tak w kolo.
@Cohen mnie ta petla tez znana 🙂 Czy to jest jakis wzorzec vishuddhy? Czy to może byc inne zrodlo, nie gardlo tylko może serce, strach przed odrzuceniem? Bo u mnie jak mam coś powiedziec i sie boje reakcji to bardziej czuje to w klatce niz w gardle.
@Zaneta i to jest właśnie dlaczego niektore szkoly mowia ze vishuddha nie pracuje samodzielnie tylko zawsze w polaczeniu z anahata. Gardlo mowi, ale jesli serce jest zamkniete, to slowa nie maja oparcia. Może dlatego jąkanie bywa tez objawem nie tylko blokady w gardle ale calego kanalu od serca wzwyz.
@Lurisk to by tlumaczilo czemu samo cwiczenie wymowy nie wystarczy. Bo jesli zrodlo jest nizej, w sercu albo jeszcze nizej, w poczuciu bezpieczenstwa, to praca na poziomie dźwieku dotyka skutku, nie przyczyny. Rozumiem to dobrze? Pytam bo sam mam problemy z mowieniem tego co mysle i zastanawiam sie od czego zaczac.
W kontekscie tradycji, nie tylko wschodniej ale tez slowianskiej, gardlo bylo traktowane jako miejsce przejscia miedzy swiatem wewnetrznym a zewnetrznym. Nie samo zrodlo, ale brama. I jesli brama jest zamknieta, to szukanie problemu tylko w niej jest jak naprawianie zamka kiedy problem jest ze sciany. Ale brame tez trzeba otworzyc, bo inaczej nic nie przejdzie nawet jak sciany sa w porzadku.