Ostatnio siedzę głębiej w temacie węzłów księżycowych i uderzyło mnie, że prawie każda rozmowa kręci się wokół Węzła Północnego - co mamy osiągnąć, w którą stronę iść, co rozwinąć. A ten południowy jakby zawsze wychodził jako "przeszłość do zostawienia". Ale przecież to niepełny obraz. Południk to nie tylko bagaż - to też zasób. Mam Węzeł Południowy w Bliźniętach w 3. domu i faktycznie, komunikacja, zbieranie informacji, szybkie kojarzenie - to przychodzi mi naturalnie, bez wysiłku. I myślę, że właśnie to mam wnosić jako wkład. Ciekawa jestem, czy inni tak to czują u siebie - co wasz Węzeł Południowy daje wam do ręki jako umiejętność, nie jako traumę?
To jest naprawdę ważne rozróżnienie, bo w popularnej astrologii węzeł południowy jest niemal demonizowany. Jakby wszystko, co stamtąd pochodzi, było automatycznie czymś, z czego trzeba uciec. Tymczasem tradycja mówi wyraźnie - to są dary duszy, nie kajdany. Mój Węzeł Południowy jest w Skorpionie w 8. domu i owszem, przynosi ciemniejsze tematy, ale też umiejętność wchodzenia w głębię, której inni się boją. Pytanie tylko - jak odróżnić, kiedy używasz daru, a kiedy po prostu uciekasz w strefę komfortu zamiast iść ku Północnemu?
@Indaphoros właśnie to pytanie mnie też dręczy. Bo jak mam Południowy w Koziorożcu, to struktura i dyscyplina przychodzą mi same. Tylko że nie wiem, czy jak działam z tej przestrzeni, to faktycznie wnoszę coś wartościowego, czy po prostu unikam chaosu Raka po drugiej stronie. Jak ty to u siebie rozróżniasz? Masz jakiś wewnętrzny sygnał?
@Leonora U mnie tym sygnałem jest jakiś rodzaj... łatwości bez życia. Kiedy wchodzę w Skorpiona z automatu, bez refleksji, to jakby wiem wszystko, ale nic mnie to nie kosztuje i nic nie wnosi. Natomiast kiedy świadomie zabieram tę głębię scorpiońską i kieruję ją ku Bykowi - prostota, zakotwiczenie w ciele, trwałość - to wtedy czuję, że coś naprawdę buduję. Ale to wymagało lat obserwacji, nie oszukujmy się.
Słucham tej rozmowy i mam wrażenie, że mylimy dwie rzeczy. Jedno to dar węzła południowego jako zasób, a drugie to ścieżka integracji. Bo można mieć dar i go marnotrawić, działając z automatu. Mój Południowy jest w Lwie i owszem, wyrażanie siebie, twórczość, pewność na scenie - to mam. Ale zauważam, że jak tego używam bez świadomości, to robi się z tego egocentryzm, nie dar dla innych. Więc może pytanie nie brzmi tylko "co mamy do oddania", ale też "komu i w jakiej formie"?
@Whisper To bardzo celne. Ta forma naprawdę robi różnicę. W Bliźniętach mogę mówić dużo i sprawnie, ale to jeszcze nie znaczy, że to komuś służy. Dopiero kiedy ta komunikacja jest skierowana ku Strzelcowi - ku szerszemu sensowi, nauczaniu, syntezie - to przestaje być tylko gadaniem i staje się czymś z wartością. Więc jakby Węzeł Południowy daje materiał, ale Północny daje kierunek, w którym ten materiał nabiera sensu?
Mam Południowy w Rybach i przyznam szczerze, że przez długi czas traktowałam to głównie jako problem - ta rybia rozpływalność, ucieczka w mistykę, brak granic. Ale od jakiegoś czasu widzę, że ta zdolność do rozmywania granic ego, do empatycznego wchodzenia w przestrzeń drugiego człowieka - to jest coś, co Panny po drugiej stronie naprawdę brakuje. Panna chce służyć, ale często robi to z dystansu, analitycznie. A ja mogę wnosić właśnie tę głębię połączenia, której sama Panna nie ma. Tyle że żeby to działało, muszę pilnować, żeby nie utonąć w cudzych emocjach.
@Herga A skąd wiesz, że to już jest ten "dar" a nie znowu Ryby robiące swoje? Serio pytam, bo sama mam Południowy w Wadze i cały czas mam problem z tym, czy moja dyplomacja to coś wartościowego, co wnoszę, czy tylko unikam konfliktu, bo się boję.
@Mirta Szczera odpowiedź? Nie zawsze wiem. Ale jest taka różnica w odczuciu - kiedy wchodzę w empatię reaktywnie, bo nie umiem inaczej, to potem czuję się pusta. Kiedy robię to z wyboru, świadomie, i zostawiam w sobie jakiś punkt zakorzenienia - to daje mi energię, nie zabiera. Twoja Waga może działać podobnie. Czy twoja dyplomacja zostawia cię silniejszą, czy wylaną?
Przepraszam, że wejdę z bardziej podstawowym pytaniem, ale czy ten Węzeł Południowy jest zawsze w znaku przeciwnym do Północnego? Bo czytałam różnie i trochę się pogubiłam. I czy to zawsze ten sam dom, tylko po drugiej stronie osi?
@Galia Tak, węzły zawsze są na osi - dokładnie naprzeciwko siebie. Jeśli Północny jest w 1. domu, Południowy jest w 7., jeśli Północny w Byku, Południowy w Skorpionie. To oś, nie dwa osobne punkty. Dlatego właśnie ta rozmowa o "wkładzie" jest tak złożona - nie możesz odciąć się od jednego, nie ruszając drugiego.
To ciekawe co piszesz Bylico, bo ja zawsze myślałam, że chodzi o porzucenie Południowego. A to znaczy, że raczej chodzi o jakąś integrację tych dwóch stron? Mam Południowy w Baran i czytałam, że powinnam być mniej impulsywna i egocentryczna. Ale może to nie chodzi o to, żeby "nie być Baranem", tylko żeby tę baranią siłę i odwagę wnieść w Wagi po drugiej stronie?
@Habba Dokładnie o to chodzi. I ta odwaga Barana w służbie relacji Wagi to jest właśnie twój potencjalny wkład. Bycie tym, kto powie prawdę w relacji, kto zainicjuje trudną rozmowę zamiast utrzymywać sztuczną harmonię. Tylko pamiętaj - to interpretacja, nie przepis. Zawsze sprawdzaj to z własnym doświadczeniem.
Słucham tej rozmowy i zastanawiam się, czy dominacja planety rządzącej znakiem Węzła Południowego w horoskopie nie wzmacnia tego "daru". Znaczy, jeśli ktoś ma Księżyc jako swojego władcę kosmogramu i Węzeł Południowy w znaku, gdzie Księżyc działa silnie - to czy ten zasób jest jeszcze bardziej wyrazisty? Czy ktoś ma doświadczenie z taką konfiguracją?
@Arkania To jest ciekawy trop, ale ostrożnie z generalizowaniem. Siła planety władającej znakiem węzła może wzmacniać zarówno dar, jak i pułapkę. Mocny Saturn jako władca Koziorożca przy Węźle Południowym w tym znaku może oznaczać, że ktoś naprawdę ma do zaoferowania mądrość struktury i odpowiedzialności. Ale ten sam silny Saturn może też oznaczać, że ktoś jest absolutnie uziemiony w strefie komfortu i w życiu nie ruszy w stronę Raka. To nie jest automatyzm.
Wracając do podstawowego pytania - bo rozmowa idzie w kilku kierunkach naraz - czy ktoś z was próbował świadomie "dawać" innym to, co Węzeł Południowy oznacza? Nie chodzi mi o astrologię jako wiedzę, tylko o życiowe działanie. Ja np. ostatnio celowo biorę na siebie rolę tłumacza w złożonych sytuacjach - mediuję między ludźmi, którzy mówią zupełnie różnymi językami. I to jest ewidentnie mój Bliźniak Południowy w robocie. Ktoś ma podobne doświadczenie z konkretnym działaniem?
Właściwie tak. Od jakiegoś czasu prowadzę warsztaty twórcze i zauważam, że to, co wnoszę naturalnie - ta pewność wyrazu, umiejętność zachęcenia kogoś do pokazania siebie - to jest lew południowy. Wcześniej traktowałem to jako zwykłe gadanie o sobie. Teraz widzę, że mogę to przekierować na pomaganie innym w ekspresji. I to działa inaczej niż kiedy robiłem to dla siebie.
Mam pytanie do bardziej doświadczonych. Czy aspekty do węzłów - szczególnie koniunkcje - modyfikują ten "dar" znacząco? Bo mam Saturna w koniunkcji z moim Węzłem Południowym i nie wiem, czy to oznacza, że mój koziorożcowy zasób jest wzmocniony, czy raczej zaciążony. Czytałam różne interpretacje i są totalnie sprzeczne.
@Leonora Saturn koniunkcja z Węzłem Południowym to jest bardzo specyficzna konfiguracja. W jednej szkole mówi się, że to "karma Saturna" - ciężar odpowiedzialności, który niosłaś przez wiele żyć i który teraz możesz albo dalej dźwigać mechanicznie, albo świadomie przekuć w autorytet. W innej szkole to po prostu oznacza, że twoje koziorożcowe zasoby są bardziej skonsolidowane, dojrzałe, ale też trudniej je rozluźnić. Jak to u ciebie wygląda w praktyce? Czy ta dyscyplina Koziorożca jest twoją siłą, czy czujesz się nią ograniczona?
@Leonora Wracając do pytania Lory sprzed kilku postów - przepraszam, że zagubione, ale Leonora pytała o Saturna w koniunkcji z Węzłem Południowym. Mam wrażenie, że ta konfiguracja naprawdę zmienia charakter "daru". Saturn nie eliminuje zasobu, ale go formalizuje. Jakbyś miała naturalną mądrość, ale dostęp do niej wymaga od ciebie pewnej dyscypliny. Leonora, czy czujesz to tak?
Przepraszam, trochę z innej beczki, ale czy węzły księżycowe mają coś wspólnego z tym, jak układy kart tarota pokazują naszą drogę? Rozumiem, że to inna kategoria, ale ostatnio robiłam sobie rozkład i wychodziło mi dużo kart odpowiadających mojemu znakowi Węzła Południowego i zastanawiam się, czy to przypadek.
@Mara To są dwa różne systemy symboliczne i nie ma bezpośredniego przełożenia. Możliwe, że karty odpowiadające twojemu znakowi Węzła Południowego po prostu pokazują aktualny stan - czyli to, gdzie teraz jesteś energetycznie, a nie gdzie masz iść. Tarot i astrologia mogą się uzupełniać, ale każdy system ma własną logikę. Żeby to sensownie połączyć, trzeba pracować z oboma na poważnie, nie szukać szybkich korespondencji.
@Bylica A tak z ciekawości - kiedy mówisz, że tarot i astrologia mogą działać jako soczewki, to masz na myśli, że jedno potwierdza drugie, czy raczej że każde z nich pokazuje inny aspekt tej samej prawdy? Bo znam osoby, które łączą te systemy i nieźle się w tym gubią.
Dobra, rozumiem że to różne systemy. Ale dlaczego mi akurat teraz wychodzą te karty? Chodzi mi o to, czy to może być jakiś znak, że mój Węzeł Południowy jest aktywowany? Ostatnio coś się chyba dzieje, bo te same tematy wracają w snach.
@Mara Aktywacja węzłów to konkretne tranzytowe ustawienie - zazwyczaj mówi się o tym, kiedy planety tranzytujące wchodzą w koniunkcję lub opozycję z węzłami. Sny i karty mogą to sygnalizować, ale to nie jest to samo co astrologia. Co konkretnie dzieje się w tranzytach, wiesz?
To bardzo trafne. Moja koziorożcowa część jest jak... zasób zamknięty za drzwiami, do których muszę podejść z szacunkiem. Kiedy próbuję wejść w to lekko, bez przygotowania, nie wychodzi. Ale kiedy siadam, strukturyzuję, podchodzę poważnie - wtedy to działa. Pytanie tylko, czy to jest dar, czy po prostu mój sposób bycia.
@Leonora A te dwie rzeczy się wykluczają? Serio pytam. Bo może właśnie to jest twój wkład - to, że nie wchodzisz w głębię bezrefleksyjnie, tylko z pełną świadomością tego, co robisz. Część ludzi tego nigdy nie potrafi, niezależnie od węzłów.
Mam pytanie, może trochę naiwne, ale nie rozumiem jednego - skoro Węzeł Południowy to coś, co już mamy, to dlaczego to nie jest oczywiste? Ja przez długi czas w ogóle nie wiedziałam, że mam coś do zaoferowania. Myślałam, że te baranowe cechy to po prostu moje wady.
@Habba Bo przez całe życie słyszałaś pewnie, że impulsywność i koncentracja na sobie to coś złego. System wychowawczy, rodzina, szkoła - to tłumi. A potem astrologia mówi ci, że to twój zasób i nie wiesz, jak to ułożyć. Ja miałem podobnie z lwem - do trzydziestki myślałem, że eksponowanie siebie to po prostu narcyzm.
@Whisper I jak w końcu to rozgraniczyłeś? Bo ja nadal nie wiem, gdzie jest granica między zdrowym wyrażaniem Węzła Południowego a zwykłym powielaniem starych wzorców. Moja Waga potrafi być dyplomatyczna albo po prostu unikać konfrontacji i z zewnątrz wygląda tak samo.
@Mirta Dla mnie sygnałem jest to, czy zostaje po tym energia czy jej brakuje. Kiedy wyrażam siebie z Lwa i to idzie w stronę Wodnika - czyli daje coś komuś, nie tylko mnie samemu - to zostaje mi siła. Kiedy robię to czysto dla siebie, z lenistwa, to jest jakiś rodzaj pustki mimo satysfakcji.
Słuchajcie, a czy to że ktoś ma Węzeł Południowy w znaku, który też jest jego ascendentem albo znakiem słońca, jakoś komplikuje sprawę? Bo zastanawiam się, czy taka kumulacja jednego znaku sprawia, że ten "dar" jest silniejszy, czy może bardziej automatyczny i przez to trudniejszy do świadomego używania?
@Galia O, to ciekawe pytanie. Chyba czytałam gdzieś, że kumulacja znaku w układzie może rzeczywiście wzmacniać zarówno dary, jak i ślepe plamki. Ale nie jestem pewna co do mechanizmu. Ktoś wie więcej?
@Galia Takie nakładanie się znaków to naprawdę złożona sprawa. Jeśli Słońce jest w tym samym znaku co Węzeł Południowy, to ten wzorzec jest bardzo głęboko wpisany w tożsamość - i tak, jest bardziej automatyczny. Nie znaczy to, że trudniejszy do przepracowania, ale na pewno trudniej go w ogóle zobaczyć, bo jest zbyt blisko centrum siebie.
@Herga to co mówisz o widzeniu siebie przez środek - czy to nie jest właśnie argument za tym, żeby do węzłów podchodzić z zewnętrzną pomocą? Że samemu naprawdę ciężko zobaczyć własny Węzeł Południowy jako coś do oddania, nie tylko jako źródło problemu albo cechę charakteru?
Trochę chcę tu zaprotestować. Nie zgadzam się, że do Węzła Południowego potrzeba zewnętrznej pomocy. Myślę, że kluczowe jest doświadczenie - i to też może być własne. Ja doszedłem do swojego Skorpiona przez wielokrotne sytuacje, gdzie automatyczna głębia nie dawała nic. Nie potrzebowałem do tego nikogo. Czysty proces obserwacji siebie.
@Indaphoros Ale masz Skorpiona - znak, który i tak jest zorientowany na własną głębię i psychologię. Łatwiej ci samemu to zobaczyć. Ktoś z Węzłem w Byku albo Rybach może potrzebować lustrzanego odwzorowania od kogoś z zewnątrz, bo te energie są trudniej uchwytne analitycznie.
@Bylica To uczciwy argument. Rzeczywiście mogę tu mieć ślepą plamkę wynikającą właśnie z tego znaku. Ale nadal uważam, że generalizowanie o potrzebie zewnętrznej pomocy jest ryzykowne - może prowadzić do zależności od interpretacji kogoś innego, zamiast do własnego wglądu.
Właściwie oboje macie trochę racji i może to jest właśnie ta złożoność węzłów - że jedni dojdą do tego sami, bo ich znak na to pozwala, a inni potrzebują jakiegoś punktu odniesienia. Ciekawi mnie natomiast inne pytanie - czy ktoś z was miał moment, kiedy "wkład" z Węzła Południowego został przez kogoś odrzucony albo niezauważony? Co wtedy?
@Leonora O, to mnie też bardzo interesuje. Bo jeśli ćwiczę tę odwagę z Barana w relacjach i mówię prawdę, a ktoś mi odpowiada, że jestem agresywna - to co z tym robię? Czy to znaczy, że źle to wyraziłam, czy że po prostu ta osoba tego nie potrzebowała?
@Habba Albo że za wcześnie. Serio, bo ja miałam sytuacje, kiedy moja dyplomacja była odbierana jako chłód albo brak zaangażowania. I długo się zastanawiałam, czy to mój błąd. Teraz myślę, że może po prostu trafiłam w nieodpowiedni moment dla tej osoby.
@Mirta To co opisujesz z momentem - chyba masz rację. Ja też miałem sytuacje, gdzie mój wkład był odbierany źle, ale po czasie ta sama osoba wracała i mówiła, że jednak coś z tego wzięła. Jakby musiało najpierw odleżeć. Więc odrzucenie w danej chwili to nie jest jeszcze ocena całości.
@Habba Ale Habba pyta o coś ważnego, bo to jest właściwe pytanie - czy nieodebranie wkładu to błąd nadawcy, czy biorcy, czy po prostu niedopasowanie. I myślę, że te trzy opcje naprawdę się różnią. Jak rozpoznać, która z nich zachodzi?
No właśnie. I tu wracamy do czegoś, o czym mówiliśmy wcześniej - że Węzeł Południowy jako zasób jest nieodłącznie związany z tym, żeby go nie nadużywać. Może kryterium jest to, czy po tym jak go wyraziłeś i nie zadziałało, czujesz żal i chcesz cofnąć, czy po prostu uznajesz to za nieodpowiedni grunt?
@Indaphoros No... szczerze? Czuję żal. Kiedy powiem komuś prawdę z Barana i ona nie trafia, to mnie to boli. Nie wiem, czy to znaczy, że zrobiłam to dla siebie, nie dla tej osoby?
@Habba Żal sam w sobie nie dyskwalifikuje intencji. Możesz chcieć komuś pomóc i nadal czuć ból, że się nie udało. To nie jest miernik egoizmu. Miernikiem jest chyba to, co z tym żalem robisz - czy zaczyna przesłaniać tę osobę, czy nie.
Ciekawi mnie, czy macie jakieś spostrzeżenia dotyczące tego, jak wkład z Węzła Południowego zmienia się z wiekiem. Bo wydaje mi się, że u młodszych osób to jest bardziej nieświadome, a starsze osoby mogą to już trochę dawkować i kierować. Czy to ma sens?
@Galia Mam wrażenie, że tak. Moja babcia ma Wagę - nie wiem dokładnie gdzie, ale zawsze widziałam u niej tę wagową dyplomację i ona to robiła z taką lekkością, jakby w ogóle nie musiała się starać. Może właśnie to jest ta dojrzałość wkładu?
Chcę się tu zatrzymać, bo ta kwestia wieku jest ważna, ale myślę, że to nie tyle wiek biologiczny, co ilość przejść przez konkretne wzorce. Ktoś w wieku czterdziestu lat może mieć ten wkład bardzo surowy, jeśli całe życie przed nim uciekał. A ktoś młodszy może go oferować całkiem świadomie, jeśli szybko trafił na odpowiednie sytuacje. Co wy na to?
@Herga Zgadzam się z tym w stu procentach. Ja swój Lew mam chyba bardziej przepracowany niż niektóre osoby starsze, bo po prostu przez kilka trudnych lat zostałem wrzucony w sytuacje, gdzie musiałem albo z tego skorzystać, albo zupełnie upaść. Nie było czasu na stopniowe dojrzewanie.
@Whisper To ciekawe, co Whisper mówi o wrzuceniu w sytuacje. Czy ktoś z was widzi w swoim życiu konkretne momenty, gdzie jakby los celowo stworzył warunki do ujawnienia tego zasobu? Pytam, bo u mnie było kilka takich sytuacji, które z perspektywy wyglądają jak ustawione pod Koziorożca.
@Leonora O, to mnie bardzo interesuje. Jakie to były sytuacje, jeśli możesz powiedzieć? Bo ja dopiero zaczynam to obserwować u siebie i nie do końca wiem, co szukać.
@Arkania Głównie zawodowe - kilka razy byłam jedyną osobą, która mogła utrzymać jakiś projekt w całości, kiedy inni się posypali. I wtedy ta koziorożcowa struktura po prostu włączała się sama. Nie planowałam, że "użyję daru", po prostu nie było wyjścia i działałam. Dopiero potem astrologicznie to złożyłam.
@Leonora opisujesz coś, co chyba wielu z nas zna - że Węzeł Południowy ujawnia się najczęściej pod presją, nie w spokoju. I może dlatego tak trudno go zobaczyć w codzienności, bo codzienność nie wymaga od nas tych zasobów. One wychodzą, kiedy nie ma innego wyjścia.
Ale tu mam pytanie do Simmy - jeśli ten zasób ujawnia się głównie pod presją, to czy to nie jest trochę nieefektywne? Idealnie byłoby przecież umieć go dawkować celowo, nie tylko reaktywnie. Czy w ogóle można dojść do takiego punktu?
@Indaphoros Myślę, że to zależy od znaku i domu. Przy Skorpionie masz dużą zdolność do introspekcji, więc możesz relatywnie szybko nauczyć się aktywować ten zasób świadomie. Przy Byku albo Strzelcu ta energia jest bardziej płynna i trudniej ją celowo przywołać - ona po prostu wycieka naturalnie, kiedy warunki są odpowiednie.
@Bylica A co z znakami powietrznymi? Mam Węzeł Południowy w Bliźniętach i nie wiem, czy to co robię to jest celowe, czy tylko gadatliwość 🙂
@Galia Bliźnięta to ciekawy przypadek, bo ich wkład jest często zawarty w samym sposobie mówienia i łączenia informacji - niekoniecznie w konkretnej treści. Możliwe, że twój wkład jest właśnie w tym, jak przekazujesz, a nie w tym, co przekazujesz. Czy masz wrażenie, że ludzie wokół ciebie wyciągają wnioski z rozmów z tobą, których sami by nie wyciągnęli?
@Herga Hmm. Szczerze to nie myślałam o tym w ten sposób. Muszę poobserwować. Ale to mi daje do myślenia, bo miałam kilka osób, które mówiły, że po rozmowie ze mną coś się dla nich poukładało. Nie wiedziałam, że to może być właśnie to.
@Herga to co mówisz do Galii - że wkład jest w sposobie, nie w treści - to jest bardzo ważna rzecz, którą chyba pomijamy. Ja myślałam, że moja Waga musi dawać jakieś konkretne rozwiązania, a może chodzi po prostu o to, że jestem w stanie utrzymać równowagę w rozmowie, kiedy inni się nakręcają?
I to jest chyba klucz do całego tematu - że wkład z Węzła Południowego rzadko jest wielki i oczywisty. Częściej jest właśnie taki niewidoczny dla samej osoby, która go daje. Dlatego pytanie z tytułu wątku jest takie trudne - bo żeby wiedzieć, co masz do oddania, musisz najpierw zobaczyć siebie oczami kogoś, dla kogo to było ważne.
@Simma to co piszesz na końcu - że żeby wiedzieć, co masz do oddania, trzeba zobaczyć siebie oczami innych - to mnie trochę przytłacza. Bo ja nie wiem, jak to zrobić. Pytać wprost ludzi "hej, co ja ci daję"? To brzmi dziwnie.
@Arkania A może nie pytać wprost, tylko obserwować, kiedy ktoś wraca. Do kogo wracają ludzie w twoim życiu i z czym? To chyba daje lepszą odpowiedź niż jakiekolwiek pytanie na wprost.
@Whisper O, to jest dobry trop. Ja zaczęłam to śledzić i rzeczywiście - ludzie wracają do mnie głównie przed jakimiś decyzjami. Nie po fakcie, nie po wsparcie emocjonalne, tylko właśnie kiedy coś ważą. Nie wiedziałam, co z tym zrobić, ale teraz myślę, że to może być właśnie ten bliźniętowy wkład, o którym Herga mówiła.
@Galia No właśnie - wracają przed decyzjami, bo w rozmowie z tobą coś im się układa. To jest klasyczny wkład Bliźniąt. Nie dajesz odpowiedzi, tylko pomagasz pytaniami albo samym sposobem prowadzenia rozmowy. Ale powiedz mi - czy masz wrażenie, że ty sama z tego korzystasz, czy to jest bardziej jednostronne?
@Herga Szczerze? Raczej jednostronne. Kiedy sama potrzebuję coś poukładać, ta zdolność gdzieś znika i myślę w kółko. Ale może to ma sens przy Północnym w Strzelcu - że wkład jest do świata, a nie do siebie?
@Galia to co mówisz, to jest chyba ważna obserwacja. Że zasób z Południa nie działa w trybie samopomocy, tylko w trybie relacyjnym. Ktoś z was ma wrażenie, że swój Węzeł Południowy potrafi wykorzystać dla siebie, nie tylko dla innych?
@Indaphoros Ja mam Kozioroga na Południu i powiem szczerze, że ta struktura i dyscyplina działa u mnie bardzo dobrze w obie strony. Ale zastanawiam się, czy to nie jest specyfika znaku - Koziorożec jest z natury jednostkowy, więc może łatwiej ten zasób obrócić do wewnątrz. Przy znakach bardziej relacyjnych, jak właśnie Bliźnięta czy Waga, może to naprawdę nie funkcjonuje w trybie solo.
@Bylica A moja Waga to potwierdza. Kiedy jestem sama ze swoim problemem, ten wagowy zasób kompletnie mi nie służy - zaczynam ważyć w nieskończoność i nic z tego nie wynika. Ale kiedy ktoś przychodzi do mnie z dylematem, nagle wiem, co mówić. To trochę frustrujące.
@Mirta O, ja mam tak samo z Baranem! Kiedy muszę działać dla siebie, to jest dużo lęku i wahania. Ale kiedy ktoś inny potrzebuje impulsu, jestem pierwsza. Nigdy nie połączyłam tego z Węzłem.
I tu jest chyba clou - że znaki o naturze relacyjnej lub zbiorowej dają zasób głównie w kontakcie, a znaki bardziej indywidualne mogą ten zasób obracać szerzej. Ale to nie znaczy, że znaki relacyjne są poszkodowane - po prostu ich wkład potrzebuje odbiorcy, żeby zaistnieć. Co myślicie - czy to jest ograniczenie, czy po prostu natura tego wkładu?
Mam wrażenie, że to nie jest ograniczenie, tylko warunek. Tak jak woda potrzebuje naczynia. Wkład relacyjny bez relacji po prostu nie ma gdzie zaistnieć, ale to nie czyni go słabszym. Zastanawiam się raczej, co to oznacza praktycznie - że osoby z takimi znakami na Południu powinny szczególnie dbać o to, żeby mieć wokół siebie ludzi, którym mogą dawać?
@Leonora To brzmi prawie jak... że ich zdrowie czy spełnienie zależy od tego, czy mają komu dawać? Czy to nie jest trochę zależność?
@Arkania To zależy, jak to ułożysz w głowie. Jeśli czujesz, że musisz dawać, żeby czuć się wartościowym, to tak - to jest zależność i pułapka. Ale jeśli po prostu wiesz, że twój zasób aktywuje się w relacji i szukasz relacji jako przestrzeni, a nie jako źródła potwierdzenia - to już inna historia. Rozróżnienie jest subtelne, ale chyba kluczowe.
Właśnie. I myślę, że to jest jedno z trudniejszych zadań przy Węźle Południowym - rozróżnienie między dawaniem jako ekspresją a dawaniem jako potrzebą bycia potrzebnym. Te dwie rzeczy mogą wyglądać identycznie z zewnątrz. Czy ktoś znalazł jakiś sposób, żeby to u siebie sprawdzić?
@Herga Dla mnie kryterium jest to, co czuję, kiedy ktoś odrzuca to, co daję. Jeśli jest głównie ból własny - to dawałam dla siebie. Jeśli jest żal za tą osobę i może ciekawość, dlaczego nie skorzystała - to dawałam dla niej. Ale uczciwie? Często to jest mieszanina.
@Bylica to co mówisz o mieszaninie - tak, to jest realistyczne. Chyba nie ma czystego oddawania bez żadnej własnej potrzeby w tle. Pytanie może nie jest "czy jest czyste", tylko "która część dominuje i jak bardzo ta potrzeba własna zaburza jakość tego, co dajesz".
Słucham tej rozmowy i mam jedno skojarzenie z tarota, ale nie wiem, czy tu pasuje. W Dziewiątce Kielichów jest taka energia dawania siebie, która z jednej strony jest szczodra, z drugiej może być pełna zadowolenia z samego siebie. I zastanawiam się, czy Węzeł Południowy w wodnym znaku może mieć podobną pułapkę - że dajesz i dajesz, ale gdzieś w środku bardzo chcesz być widziany jako ktoś, kto daje.
@Dobema O, to ciekawe skojarzenie. Mam Wagę i chyba widzę w sobie coś takiego - że kiedy pomagam komuś coś wyważyć, to jest też kawałek mnie, który czeka na "dziękuję, byłaś pomocna". I nie wiem, czy to dyskwalifikuje ten wkład, czy po prostu jest jego cieniem.
Nie dyskwalifikuje, ale warto to widzieć. Każdy archetyp zodiakalny ma swoją pułapkę i to, co Dobema opisuje przez tę kartę - to jest właśnie ta pułapka znaku relacyjnego. Widzenie jej nie eliminuje, ale daje możliwość korekty. I może na tym polega dojrzewanie wkładu, o którym Galia pytała wcześniej.