Od roku zajmuję się wizualizacją i zastanawiam się, czy moja praktyka jest wystarczająca. Robię to po 10 minut rano, tuż po przebudzeniu. Ale efekty przychodzą powoli, naprawdę powoli. Niektóre rzeczy manifestowały się po miesiącach, inne w ogóle. Jak to u was wygląda? Ile czasu poświęcacie na jedną sesję?
To zależy co chcesz osiągnąć. Ja na przykład pracuję z wizualizacją procesową - czyli wyobrażam sobie kroki, które muszę podjąć, a nie tylko końcowy rezultat. U mnie to działa lepiej. 10 minut to niewiele, ale jeśli robisz to systematycznie, powinno wystarczyć. Częstotliwość ma większe znaczenie niż długość sesji.
A ja miałam odwrotnie - jak zaczęłam wizualizować dłużej, to gdzieś po 30 minutach zaczęło mi się wszystko rozmywać. Mam wrażenie, że przesadzam wtedy z tym. Teraz robię dwie krótkie sesje dziennie, rano i wieczorem, po 7-8 minut każda.
@Simma Problem nie leży w czasie, tylko w jakości. Możesz siedzieć godzinę i mechanicznie sobie wyobrażać, że masz nowy samochód, ale jeśli nie ma w tym emocji, to nic się nie wydarzy. Podświadomość reaguje na uczucia, nie na suche obrazy.
Właśnie to chciałam napisać! U mnie wizualizacja zaczęła działać dopiero gdy przestałam się skupiać na "widzeniu" obrazu, a zaczęłam to CZUĆ. Nawet jak obraz był mglawiczny, ale emocje były silne - efekty przychodziły szybciej.
Jestem w stanie wizualizować godzinę bez problemu, ale to kwestia treningu. Na początku nie byłem w stanie utrzymać uwagi dłużej niż 5 minut. Z czasem buduje się ta umiejętność, mózg się przyzwyczaja. Teraz mogę wchodzić w stan alfa prawie natychmiast.
@Hellan Godzina? To chyba przesada. Badania nad sportowcami pokazują, że wizualizacja jest najbardziej skuteczna w krótkich, intensywnych sesjach. Olympijczycy robią to po 10-15 minut max, ale kilka razy dziennie.
Ja praktykuję od trzech miesięcy i dopiero teraz zaczynam widzieć jakieś efekty. Pierwsze 6 tygodni to była walka - nie mogłam się skupić, obraz był mętny, ciągle mi myśli uciekały. Teraz jest lepiej, ale nadal to praca.
@Micela U mnie było podobnie. Czytałam, że trzeba minimum 21 dni, żeby mózg zaczął tworzyć nowe ścieżki neuronowe. Neuroplastyczność wymaga czasu i powtórzeń.
Ale czy nie ma tutaj pułapki myślenia "za 21 dni zobaczę efekty"? Bo to tworzy oczekiwania, a oczekiwania blokują manifestację. Im bardziej się przywiązujemy do rezultatu, tym trudniej mu się pojawić.
@Paradoxa Zgadzam się w stu procentach. To jest klasyczny problem - ludzie wizualizują z desperacją, z poczuciem braku. "Chcę, chcę, chcę". A przecież wizualizacja ma działać z miejsca pełni, jakbyśmy to już mieli.
Dlatego ja zawsze kończę sesję wdzięcznością. Jakbym już dostał to, o czym wizualizuję. Ten shift w podejściu zmienił wszystko. Przestało być "kiedy w końcu", a zaczęło być "dziękuję, że już jest".
Ale jak to zrobić? Jak się wdzięczyć za coś, czego jeszcze nie mam? To mi się wydaje sztuczne.
@Lalik To działa jak ćwiczenie wyobraźni. Wyobrażasz sobie, że to już się wydarzyło i odczuwasz wdzięczność za to doświadczenie. Z czasem to uczucie staje się autentyczne.
A ja mam problem z samym "widzeniem". Czytałem o afantazji - ludzie, którzy w ogóle nie widzą obrazów w głowie. U mnie nie jest tak źle, ale obraz jest zawsze mglawiczny. Zastanawiam się, czy to w ogóle ma sens.
@Krysztal Wcale nie musisz idealnie widzieć! Niektórzy ludzie wizualizują bardziej przez dźwięki, dotyk, zapach. Angażuj inne zmysły. Jak wyobrażasz sobie nowy dom, poczuj zapach świeżej kawy rano, usłysz ptaki za oknem, dotknij gładkiej powierzchni blatu.
Właśnie to mi pomogło. Ja jestem bardziej kinestetyczny - lepiej czuję niż widzę. Jak wizualizuję, skupiam się na tym, jak bym się czuł fizycznie w tej sytuacji. Rozluźnienie w ciele, ciepło, energia.
U mnie było inaczej. Pierwsza manifestacja przyszła po tygodniu. Wizualizowałam spotkanie ze starym przyjacielem i po 5 dniach napisał do mnie po dwóch latach ciszy. Ale potem próbowałam z większymi celami i tam trwało to miesiącami.
@Herga To normalne. Małe rzeczy manifestują się szybciej, bo nie mamy wobec nich takiego oporu wewnętrznego. Jak wizualizujesz milion złotych, a w podświadomości siedzą ci przekonania "pieniądze są złe", "nie zasługuję", to walczysz sam ze sobą.
I właśnie z tym mam problem. Jak wizualizuję, to po chwili pojawiają się myśli "to się nigdy nie stanie", "kto ty jesteś, żeby to mieć". Jak sobie z tym radzić?
Praca z przekonaniami ograniczającymi to oddzielny temat. Ale w kontekście wizualizacji - jak pojawia się taka myśl, po prostu ją zauważ i wróć do obrazu. Nie walcz z nią, bo to ją wzmacnia. Po prostu obserwuj i wracaj.
Albo zamień tę myśl na afirmację. "To się nigdy nie stanie" -> "Przychodzi do mnie z łatwością". Połączenie wizualizacji z afirmacjami działa u mnie najlepiej.