Ho’oponopono to dawna hawajska praktyka przebaczenia i przywracania wewnętrznej równowagi, która w ostatnich latach zdobyła popularność na całym świecie. Jej sercem są cztery krótkie zdania: „Przepraszam. Wybacz mi. Dziękuję. Kocham cię”. Choć brzmią zwyczajnie, dla wielu osób stają się codziennym sposobem na uwalnianie żalu, poczucia winy i napięcia.
W tym wątku wyjaśniamy, skąd wzięła się ta metoda, co dokładnie oznaczają cztery zdania i jak stosować ją na co dzień.
Cały wpis dostępny tutaj: Ho’oponopono – hawajska sztuka przebaczenia
Przyznam, że pierwszy raz spotykam się z tą nazwą i ledwo umiem ją wymówić. Możecie w prostych słowach wyjaśnić, o co w tym właściwie chodzi? Czy to jakaś medytacja, czy raczej modlitwa?
@Golta, najprościej mówiąc to praktyka oczyszczania emocji przez powtarzanie czterech zdań: „Przepraszam. Wybacz mi. Dziękuję. Kocham cię”. Nie musisz nikomu ich mówić na głos, wystarczy kierować je do siebie i do tego, co trudne. Chodzi o to, żeby wziąć odpowiedzialność za własne emocje i je uwolnić.
Skoro nie mówi się tego drugiej osobie, to do kogo właściwie kieruje się te słowa? Trochę mnie to gubi.
@Nibir, w wersji, którą dziś znamy najszerzej, kierujesz te słowa do siebie i do swojej podświadomości, a w duchowym ujęciu do Boskości czy wewnętrznej mądrości. To praca wewnętrzna, nie rozmowa z kimś. Druga osoba w ogóle nie musi wiedzieć, że nad czymś pracujesz.
Stosuję to od kilku tygodni, głównie kiedy dopada mnie stres w pracy. Powtarzam w myślach te cztery zdania i faktycznie robi mi się lżej, jakby coś puszczało. Nie wiem, jak to działa, ale mi pomaga.
@malinka07, a jak często to powtarzasz? Zastanawiam się, czy robić to raz dziennie, czy raczej za każdym razem, gdy pojawia się jakaś nieprzyjemna myśl.
Ja tam czytałem, że to napewno wymyślił ten koleś od „Sekretu”, Joe Vitale, jakieś kilkanaście lat temu. Nowa moda z ameryki, marketing i tyle. Nic hawajskiego w tym wogóle nie ma.
@Dzikitaurus, tu się mylisz. Ho’oponopono to dawna hawajska praktyka pojednania, znana na długo przed kolonizacją wysp. Joe Vitale i doktor Hew Len jedynie spopularyzowali jej współczesną odmianę na Zachodzie, ale korzenie są rdzennie hawajskie.
@Szaman, dokładnie. Tradycyjnie prowadził ją starszy rodu albo kahuna, a cała rodzina spotykała się, żeby wyznać krzywdy i sobie wybaczyć. Dopiero później powstała wersja, którą praktykuje się w pojedynkę.
A co właściwie znaczy samo słowo „ho’oponopono”? Bo skoro jest hawajskie, to pewnie coś dosłownie oznacza.
@Golta, „ho’o” znaczy mniej więcej „czynić”, a „pono” to prawość, właściwy porządek, równowaga. Razem można to tłumaczyć jako „naprawić” albo „przywrócić rzeczy do właściwego stanu”. Ładnie oddaje sens całej praktyki.
Trzeba te zdania wypowiadać na głos, czy można w myślach? Pytam, bo nie zawsze mam jak mówić do siebie na głos w ciągu dnia.
@Nibir, spokojnie można w myślach. Wiele osób powtarza je w głowie w autobusie, w kolejce, przed zaśnięciem. Głos nie jest tu potrzebny, liczy się skupienie i intencja.
No dobra, ale przecież żeby komuś przebaczyć, trzeba mu to powiedzieć prosto w twarz. Wogóle cały sens jest chyba taki, żeby pogodzić się z konkretną osobą, nie? Samemu do siebie gadać to trochę bez sensu.
@Dzikitaurus, to częste nieporozumienie. Współczesne ho’oponopono jest pracą wewnętrzną. Nie chodzi o konfrontację z kimś, tylko o oczyszczenie własnej reakcji i żalu. Druga osoba nie musi być obecna ani nawet nic wiedzieć, a i tak poczujesz różnicę w sobie.
@Tarotka, świetnie ujęte. Sama miałam żal do kogoś, kto dawno zniknął z mojego życia. Nie mogłam z nim porozmawiać, ale powtarzając te cztery zdania, przestałam nosić to w sobie. Zmieniło się we mnie, nie w nim.
Czy to jest w takim razie rodzaj modlitwy? Bo to kierowanie słów do „Boskości” brzmi dość religijnie.
@Roksana79, bliżej mu do praktyki duchowej niż do modlitwy jednego wyznania. „Boskość” każdy może rozumieć po swojemu, także jako wewnętrzną mądrość czy podświadomość. Nie trzeba należeć do żadnej religii, żeby to stosować.
Przewijało się tu, że chodzi o wzięcie odpowiedzialności za swoje emocje. Co to dokładnie znaczy w praktyce? Bo brzmi ważnie, ale trochę abstrakcyjnie.
@Golta, chodzi o założenie, że to, co przeżywasz i czujesz, jest twoje i tylko ty możesz to uzdrowić. Zamiast czekać, aż ktoś się zmieni albo przeprosi, bierzesz odpowiedzialność za własny spokój. Cztery zdania są narzędziem, żeby to zrobić.
Czyli mam rozumieć, że wszystko jest moją winą? Bo to brzmi trochę jak obwinianie się o wszystko dookoła.
@Nibir, odpowiedzialność to nie to samo co wina. Nie chodzi o biczowanie się, że coś jest twoją winą, tylko o świadomość, że to ty odpowiadasz za swoją reakcję i możesz ją uwolnić. To raczej ulga niż ciężar.
Słyszałem, że te cztery zdania trzeba mówić dokładnie w tej kolejności i conajmniej sto osiem razy dziennie, bo inaczej energia się nie uruchomi. Trochę dużo tego liczenia.
@Dzikitaurus, żadna sztywna liczba ani kolejność nie jest tu magiczna. Różne źródła podają je nawet w innej kolejności. Liczy się szczerość i regularność, a nie odliczanie powtórzeń jak na liczniku.
@Lawendowa, potwierdzam. U jednych nauczycieli zaczyna się od „kocham cię”, u innych od „przepraszam”. Gdyby liczyła się tylko formuła, nie byłoby tylu wersji. Intencja robi robotę.
Ja najczęściej powtarzam te słowa wieczorem, kiedy w głowie kłębią się sprawy z całego dnia. Kładę się spokojniejsza i lepiej śpię. To mój mały rytuał na koniec dnia.
@malinka07, a czułaś efekt od razu, czy potrzeba było czasu? Próbuję od paru dni i nie wiem, czy dobrze to robię, czy po prostu za wcześnie na cokolwiek.
U mnie najtrudniejsza była uraza do mamy, którą nosiłam latami. Zaczęłam powtarzać te cztery zdania, myśląc o naszej relacji, i po jakimś czasie po prostu zmiękło. Nadal nie rozmawiałyśmy o przeszłości, ale we mnie jest spokój.
A czy to nie jest przypadkiem hawajska religia? Bo jak trzeba wierzyć w ich bogów, to moze dlatego u mnie nic to nie daje. Nie czuję się z tym wogóle związany.
@Dzikitaurus, nie musisz wierzyć w żadnych konkretnych bogów. Praktyka wywodzi się z hawajskiej duchowości, ale działa niezależnie od wyznania. Możesz podchodzić do niej czysto po ludzku, jako do sposobu uwalniania emocji, i to wystarczy.
@Szaman, no dobra, w takim razie wkońcu spróbuję po swojemu, bez tego całego liczenia i teorii. Skoro nie muszę w nic wierzyć, to nie mam nic do stracenia. Dzieki za wyjaśnienie.
Przewijało się tu pojęcie „czyszczenia wspomnień”. Co to właściwie znaczy? Bo wspomnień przecież nie da się tak po prostu wymazać.
@Golta, nie chodzi o wymazywanie przeszłości, tylko o uwalnianie ładunku emocjonalnego, który do niej przypięliśmy. W tym ujęciu w podświadomości siedzą stare zapisy, które wpływają na nasze reakcje. Cztery zdania mają je stopniowo rozpuszczać, żeby przestały nami rządzić.
Czy ho’oponopono może zastąpić terapię? Zmagam się z trudnymi rzeczami i zastanawiam się, czy to wystarczy samo w sobie.
@Roksana79, traktowałabym to jako wsparcie, a nie zamiennik. Przy poważniejszych sprawach warto pracować z terapeutą, a ho’oponopono może być domową praktyką obok tego. Jedno drugiego nie wyklucza, wręcz się uzupełniają.
Czego realnie można się po tym spodziewać? Pytam wprost, bo nie chcę się nastawiać na cuda, a potem się rozczarować.
@Nibir, spodziewaj się raczej spokoju i dystansu niż cudów na zawołanie. U większości osób pojawia się mniej napięcia, łatwiej odpuścić urazę, spada wewnętrzny hałas. To subtelne zmiany, które z czasem naprawdę robią różnicę.
Podzielę się swoją rutyną: rano, zanim wstanę, powtarzam te cztery zdania kilka razy, a potem wracam do nich w ciągu dnia, gdy coś mnie ruszy. Dzięki temu nie zbieram napięcia na później. Prosto i bez ceremonii.
@Lawendowa, a jak radzisz sobie w naprawdę ciężkie dni, kiedy słowa brzmią pusto i trudno w nie uwierzyć? U mnie właśnie wtedy najtrudniej je powtarzać.
Dodam ważną rzecz, bo często umyka: w ho’oponopono nie chodzi o to, żeby coś naprawiać na zewnątrz, zmieniać innych albo wymuszać wynik. Cała praca dzieje się w tobie. Kiedy zmienia się twoje wnętrze, inaczej patrzysz na to, co dookoła.
Czy takie cztery zdania można stosować z dziećmi? Zastanawiam się, czy to nie za trudne dla najmłodszych.
@Golta, dzieci łapią to zaskakująco łatwo, bo słowa są proste i szczere. Można zamienić je na „przepraszam, dziękuję, kocham cię” i potraktować jak wieczorny zwyczaj. Nie trzeba im tłumaczyć całej teorii.
@Nasturcja, a do tego dzieci uczą się najwięcej z obserwacji. Jeśli same widzą, że rodzic potrafi powiedzieć „przepraszam” i „dziękuję”, uczą się spokoju bardziej niż z jakiegokolwiek wykładu.
Zbierając to, co tu padło: ho’oponopono to dawna hawajska praktyka, dziś stosowana głównie jako praca wewnętrzna. Nie wymaga drugiej osoby, sztywnej kolejności ani wyznania. Wystarczą cztery szczere zdania i regularność.
@Szaman, dorzuciłabym tylko, że najważniejsza jest właśnie ta regularność. Pojedyncze powtórzenie rzadko coś zmienia, ale wplecione w codzienność potrafi realnie wyciszyć głowę. Warto dać sobie kilka tygodni, zanim się oceni.
Dziękuję wszystkim za ten wątek, sporo mi się poukładało. Zaczynam od dzisiaj i zobaczę, dokąd mnie to zaprowadzi.
Na koniec zostawię zdanie, które ktoś mądry mi kiedyś powtórzył: przebaczenie nie zmienia przeszłości, ale otwiera przyszłość. Ho’oponopono jest dla mnie właśnie o tym.
Skoro dużo tu było o uwalnianiu i wdzięczności, to zastanawiam się, jak ho’oponopono łączy się z praktyką wdzięczności na co dzień. Może warto założyć osobny wątek tylko o tym? Chętnie poczytałbym więcej.