To co pisze Madzialena jest dla mnie bliskie temu, od czego zaczęłam ten temat. Zazdrość rzadko jest tylko o tej drugiej osobie. Najczęściej jest lustrem, które pokazuje coś o nas. Dlatego afirmacje o zazdrości, które skupiają się wyłącznie na stosunku do innych, mogą działać powierzchownie. Ale nie sądzę że trzeba najpierw 'naprawić' poczucie wartości - to jest projekt na lata. Afirmacje o zazdrości mogą pracować równolegle.
czy to nie jest za dużo do utrzymania naraz? Afirmacje o wartości, afirmacje o zazdrości, obserwacja wzorców... Jak nie wpaść w chaos i nie zrezygnować po tygodniu?
@Habba to jest bardzo uczciwe pytanie. Moim zdaniem zaczynasz od jednej afirmacji, jednej. Nie od systemu. System buduje się sam z czasem, jak zaczniesz rozumieć jak to u ciebie działa. Jak próbujesz zbudować wszystko na raz, to rzeczywiście odpada po tygodniu, bo jest za ciężkie.
@Zaklinaczka a która afirmacja najpierw? Ta o zazdrości czy ta o wartości? Bo z tej rozmowy wynika że obie są ważne ale z różnych powodów.
@Wandzia myślę że ta, która wywołuje mniejszy opór. Niekoniecznie ta 'ważniejsza'. Bo jeśli zaczniesz od zdania, które twój umysł od razu odrzuca, to możesz przez długi czas tkwić w oporze i nie iść dalej. Zaczęłam od czegoś małego i to mnie napędziło do kolejnych kroków, a nie wybrałam najważniejszego od razu.
@Bernadka02 okej, ale jak rozpoznać, że afirmacja 'z małym oporem' już zrobiła swoje i można przejść do tej trudniejszej? Bo boję się, że zostanę zbyt długo przy tej łatwiejszej i w ogóle nie dojdę do sedna.
@Wandzia dla mnie sygnałem było to, że zaczęłam mówić tę łatwiejszą afirmację i w ogóle nic nie czułam - ani ulgi, ani oporu. Takie neutralne. Trochę jak z piosenką, którą znasz na pamięć, ale już cię nie rusza. Wtedy wiedziałam, że czas pójść o krok dalej.
@Michasia99 a czy ta neutralność nie może być też oznaką, że po prostu się znieczuliłaś na dane zdanie, a problem nadal siedzi? Pytam szczerze, bo sama miałam taką sytuację i długo myślałam, że 'przepracowałam' temat, a potem przy konkretnej osobie całe napięcie wróciło.
@Henia64 tak, to jest realne ryzyko. Dlatego właśnie obserwacja wzorców, o której mówiła Lidzia, jest według mnie kluczowa - bez niej możesz rzeczywiście tylko wygładzić powierzchnię. Testowałam siebie w realnych sytuacjach, nie tylko przy powtarzaniu zdań w ciszy.
@Bernadka02 dokładnie o to mi chodziło. Afirmacja to nie tarcza, którą zakładasz i chodzisz odporna. Sprawdzian przychodzi kiedy zobaczysz post tej osoby na Instagramie albo usłyszysz o jej awansie. I wtedy widać, czy coś się zmieniło, czy tylko nauczyłaś się nie myśleć o temacie.
@Lidzia03 ale jak sobie z tym poradzić, kiedy ten sprawdzian przychodzi za wcześnie? Zanim poczujesz, że afirmacja w ogóle 'weszła'? Czy to cofa cały proces?
@Agatka nie cofa, ale może go skomplikować. Jeśli za wcześnie zderzysz się z sytuacją, która wywołuje pełną zazdrość, to masz do czynienia z materiałem, który jeszcze nie został obrobiony. To nie klęska - to informacja o tempie. Tylko tyle.
@Zaklinaczka a co w takim razie robić bezpośrednio po tym zderzeniu? Wrócić do afirmacji, która była, czy szukać nowej?
@Stefcia96 wróć do tej, od której zaczęłaś. Nie szukaj nowej, bo wtedy zaczynasz od zera i budujesz na tym samym fundamencie co zawsze - czyli omijaniu trudności. Jeśli zdanie zaczyna wywoływać opór, to znak, że trafia w żywy nerw, a nie że jest złe.
Zastanawiam się, czy nie ma tu pewnej pułapki. Mówimy o opracowywaniu zazdrości przez afirmacje, ale czy to nie jest trochę tak, że przy okazji uczymy się tylko lepiej ukrywać tę emocję przed sobą? Bo zazdrość chyba ma jakąś funkcję - sygnalizuje coś. Czy afirmacja tę funkcję wyłącza?
To jest naprawdę ważne pytanie. Afirmacje nie są po to, żeby wyciszyć emocję zanim ją usłyszysz. Mam wrażenie, że część osób rzeczywiście używa ich jak zatyczki do uszu - powtarzam zdanie, żeby nie czuć. Ale to nie jest praca z zazdrością, to jest jej wyciszanie, co jest czymś innym.
Dokładnie to czułam przez pierwsze miesiące. Powtarzałam 'cieszę się z sukcesów innych' i byłam z siebie zadowolona, że jestem taka duchowa. A potem spotkałam koleżankę, która dostała awans, i w środku coś mnie ścisnęło mocniej niż kiedykolwiek. Afirmacje jako performance to nie to samo co praca.
@Henia64 ale to chyba wynika z tego, że używałaś zbyt ogólnych zdań. Jakbyś powiedziała wprost: 'cieszę się, że Kasia dostała awans, bo to znaczy, że awanse są możliwe w naszym środowisku' - to masz konkret, masz logikę, mózg ma coś do przetworzenia. To działa lepiej niż abstrakcyjne bycie zadowolonym.
@Oksanka.2 ale to jest trochę bardziej wizualizacja z racjonalizacją niż klasyczna afirmacja, nie? Afirmacja to stwierdzenie, a to co opisujesz to bardziej rozumowanie. Nie mówię, że złe - ale to inne narzędz... inne podejście.
@Michasia99 no może, ale podział na 'klasyczna afirmacja' i 'coś innego' chyba nie jest aż tak ostry. Jeśli zdanie, które powtarzam, zawiera logikę i jest osobiste, to działa na mnie lepiej. Nie trzymam się kurczowo formy dla formy.
@Oksanka.2 mam z tym jeden problem - jeśli afirmacja o zazdrości zawiera imię osoby, wobec której czuję zazdrość, to istnieje ryzyko, że cały mechanizm zaczyna kręcić się wokół tej osoby, zamiast budować coś w sobie. Z mojego doświadczenia wychodzenie od siebie daje trwalszy efekt.
@Bernadka02 to może zależy od momentu w procesie? Jak jesteś na początku, to prawda - zbyt wczesne skupienie na konkretnej osobie może zakotwiczać cię w tej relacji zamiast w sobie. Ale jak już masz jakiś fundament, to może właśnie konkret pomaga sprawdzić czy to działa naprawdę.
@Lidzia03 a skąd wiadomo, że ten fundament już jest? Jak go zmierzyć? Bo bez jakiegoś sygnału to nigdy nie będę pewna, że mogę przejść dalej.
Właśnie, to jest mój problem. Czuję się jakbym non stop sprawdzała, czy już jestem gotowa, zamiast po prostu robić. Może za bardzo analizuję?
@Wandzia chyba tak. Praca z afirmacjami to nie egzamin, który trzeba zdać, żeby przejść do następnego etapu. Jeśli ciągle sprawdzasz czy jesteś gotowa, to ta analiza sama w sobie staje się unikaniem. Czasem trzeba po prostu zrobić krok, nie wiedząc czy to właściwy moment.
@Michasia99 dobra, rozumiem co mówisz, ale jak robię ten krok nie wiedząc czy jestem gotowa i potem zalewa mnie fala zazdrości - to co z tym zrobić? Siedzieć z tym? Wracać do afirmacji? Nie wiem, co dalej po tym kroku.
@Wandzia siedzieć z tym, tak. Nie uciekać od razu w kolejne powtarzanie zdań. Zazdrość, która przychodzi po tym kroku, to nie porażka - to właśnie ten materiał, o którym mówiła Leonora. Pytanie, co czujesz pod tą zazdrością, bo ona rzadko jest pierwszą warstwą.
@Michasia99 tu jest jeden szkopuł. Nie każda osoba wie, jak 'siedzieć z emocją' bez zewnętrznego wsparcia. To brzmi prosto, ale w praktyce wiele osób albo zapada się w tę emocję i nakręca się, albo błyskawicznie ją wypiera. Afirmacja może tu być czymś w rodzaju pomostu - masz coś do zrobienia rękami, kiedy nie wiesz co innego. Tylko żeby była uczciwa, nie dekoracyjna.
@Bernadka02 a jak odróżnić uczciwą afirmację od dekoracyjnej? Bo dla mnie każde zdanie, które powtarzam, brzmi jak kłamstwo na początku i nie wiem, czy to znaczy, że jest uczciwe czy właśnie odwrotnie.
@Habba to że brzmi jak kłamstwo na początku - to według mnie dobry znak, nie zły. Gdyby brzmiało jak prawda, nie trzeba by było nad tym pracować. Problem jest wtedy, kiedy po tygodniach dalej brzmi jak kłamstwo i nic się nie przesuwa. To jest sygnał, że zdanie może być za duże albo za odległe od miejsca, w którym jesteś.
Wracając do tego co powiedziała Madzialena90 wcześniej - że zazdrość ma funkcję sygnalizacyjną - mam wrażenie, że to zostało trochę pominięte w tej dyskusji. Bo jeśli zazdrość wskazuje na coś, czego chcę dla siebie, to afirmacja skierowana na 'cieszę się z sukcesu innych' może być odpowiedzią na zły problem. Może najpierw trzeba zapytać: czego mi brakuje, że ta zazdrość w ogóle się pojawia?
@Henia64 no ale to można połączyć. Afirmacja w stylu 'ich sukces pokazuje mi, czego szukam dla siebie' robi obie rzeczy naraz - i nie wycisza zazdrości siłą, i kieruje ją w coś użytecznego. Nie trzeba wybierać między czuciem a działaniem.