właśnie tak. Ale ja bym dodała jeszcze jedno - jeśli robisz własne karty, to polecałabym zachować strukturę. Dwadzieścia dwa arkana wielkie, pięćdziesiąt sześć małych, cztery żywioły. Bo ta struktura to kręgosłup systemu i bez niej naprawdę możesz skończyć z czymś co nie ma kotwicy.
@Zlata ale czy to nie jest trochę sprzeczne z tym co Mimoza mówiła? Jeśli energia jest w intencji i systemie skojarzeń, to skąd wiadomo że struktura czterech żywiołów jest konieczna, a nie tylko jedna z możliwych?
Tu jest naprawdę ciekawe napięcie. Zlata mówi o strukturze jako kotwicy, Mimoza o intencji jako źródle. Moim zdaniem oba są potrzebne ale na różnym poziomie. Struktura daje wspólny język, intencja daje znaczenie. Bez jednego masz chaos, bez drugiego masz martwy schemat.
@Seid to ma sens, ale jak to przełożyć na praktykę Tajemniczki? Jeśli ona rysuje własne karty i zastępuje, powiedzmy, Rycerza Kielichów - który tyle pokazał w tym rozkładzie - swoim własnym obrazem, to czy ten obraz będzie nieść te same znaczenia?
Myślałam o tym i chyba nie chciałabym zastępować. Raczej uzupełniać. Może dorysować coś na marginesie, dodać swój symbol do istniejącej karty. Czy to jest w ogóle praktykowane czy brzmi jak herezja?
To się robi, i to często. Słyszałam o osobach które pracują z kartami latami i dopisują na odwrocie własne słowa kluczowe, rysują symbole które im coś znaczą. Karta staje się wtedy czymś między systemem a dziennikiem. I nie słyszałam żeby komuś to zepsuło wróżby.
Czekaj, to znaczy że można dopisywać na karcie i to jest okej? Zawsze myślałam że karta to karta i nie można jej ruszać. Że jak coś zmienisz to ona przestaje być tą kartą.
@Riksza a skąd taki pomysł że nie można? Serio pytam, bo to przekonanie gdzieś musi mieć źródło. Ktoś ci to powiedział, czytałaś o tym, czy to takie ogólne poczucie?
@Seid nie wiem skąd. Po prostu zawsze tak mi się wydawało. Że karty są... święte? Albo coś w tym stylu. Że dotykanie ich ołówkiem czy cokolwiek to profanacja.
Właśnie to mnie powstrzymywało przez długi czas. To poczucie że talia jest nienaruszalna. Ale po tym rozkładzie na talenty zaczynam myśleć że moja relacja z kartami może być bardziej... aktywna? Że ja też coś do nich wnoszę.
I właśnie o to chodzi. Karta na marginesie z twoim dopiskiem to nie jest zniszczenie, to jest dialog. Mam jedną talię gdzie na Księżycu narysowałam mały symbol który mi się śnił i od tamtej pory ta karta mówi do mnie inaczej. Nie gorzej - inaczej.
@Bryza ale jak 'inaczej'? Bo mnie interesuje właśnie ta praktyczna strona. Czy zmienił się sens karty, czy tylko twoje skojarzenia z nią?
@Boruta to jest dobre pytanie i szczerze nie wiem czy da się to rozdzielić. Sens karty i moje skojarzenia z nią - czy to nie jest to samo w praktyce wróżbiarskiej?
Właśnie to jest serce całej rozmowy. Czy tarot ma obiektywne znaczenia, czy znaczenia są budowane przez praktykującego. Bo jeśli to drugie, to dopiski Tajemniczki są logiczną konsekwencją tej drogi.
@Faddi ale nie można powiedzieć że nie ma żadnych obiektywnych znaczeń. Śmierć to transformacja, Głupiec to nowy początek - to nie jest moje widzimisię, to jest ugruntowane w tradycji. Własne symbole mogą co najwyżej doprecyzować, nie zastąpić.
@Zlata a kto ustalił że Śmierć to transformacja? Ktoś kiedyś tak zdecydował i potem to się utrwaliło. To nie jest prawo fizyki. Tradycja to też ludzki konstrukt, tylko starszy.
To teraz się gubię. Czy tarot w ogóle ma jakieś stałe zasady czy każdy może sobie interpretować jak chce? Bo jeśli tak to w czym to lepsze od patrzenia na chmury?
@Hilary99 nie chodzi o to że każdy interpretuje jak chce bez żadnej podstawy. Chodzi o to że system znaczeń jest żywy i budowany w relacji człowieka z symbolem. Patrzenie na chmury też może działać - pytanie co ty z tym robisz.
Mnie ta rozmowa trochę przeraża, szczerze. Jak słyszę że można zmieniać karty i że tradycja to konstrukt, to myślę - to jak w ogóle mam się tego nauczyć jeśli nie ma stałych reguł? Od czego zacząć?
Rozumiem tę frustrację, bo sama tak miałam. Ale myślę że stałe reguły są potrzebne na początku żeby mieć punkt oparcia, a potem z czasem zaczynasz rozumieć je głębiej i możesz z nimi wchodzić w dialog. Przynajmniej tak to u mnie wyglądało.
Tajemniczka, to mi przypomniało pytanie które mam od jakiegoś czasu. Kiedy robiłaś ten rozkład na talenty - czy najpierw nauczyłaś się znaczeń na pamięć i potem zaczęłaś je czuć, czy odwrotnie?
@Wiolka88 najpierw na pamięć, i powiem ci że to był błąd. To znaczy - nie błąd, ale mało efektywne. Dopiero kiedy przestałam szukać odpowiedzi w książce i zaczęłam patrzeć na to co karta we mnie uruchamia, coś się otworzyło. Ten rozkład z Rycerzem Kielichów na pozycji blokady to był właśnie taki moment.
A proopo tego rozkładu - czy ktoś może mi powiedzieć jaki byl konkretny uklad kart który Tajemniczka robiła? Bo chcailbym spróbować coś podobnego dla siebie ale nie wiem jaki wybrać do ukrytych talentów.
@Okultysta to było kilkanaście postów wcześniej omawiane, ale krótko: rozkład był niestandardowy, chyba pięć albo sześć kart, zorientowany na warstwy twórczości. Tajemniczka, możesz doprecyzować jaki to był dokładnie układ?
@Boruta tak, używałam sześciu kart: talent ukryty, co go blokuje, co go wzmacnia, jak się przejawia w działaniu, czego potrzebuje żeby wzrosnąć i karta syntezy. Sama ułożyłam tę strukturę na podstawie kilku różnych opisów które znalazłam. Nie jest to żaden klasyczny rozkład.
I to jest chyba najciekawszy wątek w całym temacie - że Tajemniczka nie tylko pyta o gotowe karty, ale sama stworzyła rozkład. To jest większa twórczość niż dopisanie czegoś na marginesie karty. Jak czułaś że ta struktura jest dobra, że 'trzyma'?
@Faddi i to jest właśnie ten moment gdzie tworząca rozkład i pytająca stają się tą samą osobą. Zazwyczaj te dwie role są rozdzielone. Tajemniczka zrobiła coś rzadkiego. Pytanie do niej - czy podczas układania tej struktury miałaś już jakieś przeczucie co wypadnie? Czy rozkład powstawał niezależnie od odpowiedzi?
@Bryza szczerze? Nie wiem. Myślałam o sobie kiedy go układałam, ale starałam się nie myśleć o konkretnych kartach. Chociaż teraz jak pytasz, to zastanawiam się czy pozycja 'co blokuje talent' nie powstała z czegoś co już o sobie wiedziałam i chciałam potwierdzić. To trochę niekomfortowa myśl.
Czułam że 'trzyma' chyba przez to, że każda pozycja odpowiadała na inne pytanie i razem budowały coś w rodzaju historii. Nie układ mechaniczny, ale narracja. Kiedy kładłam szóstą kartę, miałam poczucie zamknięcia - że coś zostało dopowiedziane. Nie wiem czy to jest kryterium dobre czy złe, ale chyba jedyne jakie mam.
To co Tajemniczka mówi jest ważne i nie ma się czego wstydzić. Każdy rozkład który ktoś wymyśla wynika z pytań które już w sobie nosi. To nie dyskwalifikuje metody - to jest wręcz jej źródło. Ale Tajemniczka - to 'niekomfortowe' które czujesz, czy mogłabyś powiedzieć więcej? Co cię tam uwiera?
@Seid to jest dobry trop, ale mam inne pytanie - czy to w ogóle możliwe żeby stworzyć rozkład który jest od siebie niezależny? Każdy kto wymyśla układ kart, wnosi swoje założenia o tym jak rzeczy działają. To nie jest problem Tajemniczki, to jest problem każdego rozkładu jaki istnieje.
Czekajcie, bo się zgubiłam w tym filozofowaniu. Wracając do praktycznej strony - ten rozkład z sześcioma kartami, który opisała Tajemniczka - czy to jest coś co mogę po prostu skopiować i spróbować sama? Czy jest jakiś powód dla którego powinnam najpierw stworzyć własny zamiast brać gotowy?
@Filomena85 to jest akurat proste - możesz wziąć gotowy i nic złego się nie stanie. Stworzenie własnego ma sens kiedy czujesz że żaden istniejący nie trafia w to co chcesz zbadać. To nie jest wyższy poziom wtajemniczenia, to jest po prostu inna potrzeba.
Zgadzam się z Borutą, ale dodałabym jedno - jeśli bierzesz gotowy rozkład, warto żebyś rozumiała dlaczego każda pozycja jest gdzie jest. Bo jak nie wiesz co dana pozycja znaczy, to i karta na niej nic ci nie powie. Tajemniczka, jak ty to czułaś - czy znaczenie pozycji dochodziło do ciebie przed ciągnięciem karty czy podczas interpretacji?
@Zlata przed. Zdecydowanie przed. Miałam zapisane na kartce co każde miejsce oznacza, zanim sięgnęłam po talię. Inaczej nie umiałam. To był mój 'nienaruszalny' element - nawet jeśli same karty byłyby inne, ta struktura pozostawała stała.
Mam takie pytanie do całej dyskusji, bo cały czas mówimy o talentach ukrytych - ale czy ktoś z was miał sytuację kiedy rozkład pokazał talent który kompletnie was zaskoczył? Coś o czym nie mieliście pojęcia? Bo zastanawiam się czy karty mogą pokazać coś czego absolutnie nie podejrzewamy, czy raczej tylko to co gdzieś w sobie nosimy.
To jest pytanie o to czy tarot odkrywa czy buduje. Bo jeśli karty mogą zaskoczyć, to znaczy że jest coś 'tam', poza naszą świadomością, co do nich dociera. A jeśli nie mogą - to jest tylko lustro. Wiolka88 mnie też to ciekawi, bo sama nie jestem pewna co o tym myślę.
Mnie zaskoczył. Raz wypadł mi Mag w miejscu które miało oznaczać główny talent i pomyślałam - no świetnie, Mag, manipulator, co to ma do rzeczy. A potem przez kilka tygodni zaczęłam zauważać że potrafię przekonywać ludzi do rzeczy bez wyraźnego wysiłku. Nie wiem czy karty to pokazały czy sprawiły że zaczęłam to widzieć. Może jedno i drugie.
@Riksza ale właśnie - jak odróżnić że karta coś pokazała od tego że po prostu zaczęłaś tego szukać bo karta to 'przepowiedziała'? To znowu brzmi jak samospełniające się proroctwo.
@Hilary99 a czy to jest w ogóle problem? Jeśli zauważenie tej karty sprawiło że zaczęłaś widzieć w sobie coś czego wcześniej nie widziałaś, i to coś okazało się prawdziwe - to co dokładnie poszło nie tak? Myślę że za mocno szukamy granicy między 'odkryciem' a 'uruchomieniem'.