Mija już pół roku od naszego rozstania, a ja wciąż nie moge przestać o tym myśleć. On urodził się 04.09.1961. Przez pierwszy miesiąc był zupełnie inny, jakby zakochany na zabój, a potem nagle zgasł. Cokolwiek robiłam, był niezadowolony, zmęczony moją obecnością. W końcu sama zerwałam kontakt bo psychicznie nie dawałam już rady. Kochałam go bardzo i chyba nadal kocham, choć już sama nie wiem co czuję. Wiem jedno, że strasznie za nim tęsknię i mimo wszystkich jego kłamstw myślę o nim ciepło.

Proszę, powiedz mi szczerze, czy jeszcze kiedyś będziemy razem? Czy jego nastawienie do mnie mogłoby się zmienić i co on teraz właściwie czuje? To uczucie i ciągłe roztrząsanie wszystkiego kosztowało mnie naprawdę dużo, miałam przez to problemy na studiach, przepłakałam całe wakacje... Mam jeszcze nadzieję, ale nie wiem czy jest sens się w to łudzić.

I jeszcze jedno. On teraz wszystkim mowi, że nie możemy być razem bo jest ciężko chory i nie chce być dla mnie ciężarem. Tylko że wiele rzeczy na to nie wskazuje i mam wrażenie, że po prostu kłamie. Nie wiem co o tym myśleć. Czy mogę mu przebaczyć takie zachowanie, czy może powinnam po prostu zamknąć tę historię i traktować ją jako przeszłość?