Zdarzyło mi się ostatnio coś dziwnego przy rozkładzie i nie wiem, co o tym mysleć. Pytanie dotyczyło sytuacji zawodowej, w której utknęłam od kilku miesiecy. Wyciągnęłam trzy karty i wyszło mi: As Pentakli, Słońce, Gwiazda. Wszystko pozytywne, wszystko pięknie, wszystko jakby ktoś celowo ułożył ideał. I zamiast się cieszyć, poczułam, że coś jest nie tak. Że może się pomyliłam, że karty jakoś się sklejały, że źle je potasowałam. Czy to w ogóle normalne że zbyt dobry rozkład wzbudza nieufność zamiast ulgi?
Znam to uczucie bardzo dobrze. Ten dyskomfort pojawia się chyba u każdego, kto trochę dłużej pracuje z kartami. Ale mam pytanie do Ciebie: czy zanim zaczęłaś losować, miałaś jakieś założenie co do odpowiedzi, którą chcesz dostać? Czasem ta nieufność bierze się nie z samego rozkładu, tylko z tego, że gdzieś wewnętrznie czujemy, że 'nie zasługujemy' na dobre wiadomości albo że sytuacja jest zbyt skomplikowana, żeby karty mogły dać coś tak prostego.
Dokładnie to samo miałam przy rozkładzie keltyjskim kilka tygodni temu. Siedem z dziesięciu kart wyszło pozytywnych i przez chwilę byłam przekonana, że źle ułożyłam pozycje albo pomyliłam znaczenia odwróconych. Sprawdziłam dwa razy i wszystko się zgadzało. Więc teraz mam inne pytanie do Landrynna: czy As Pentakli, Słońce i Gwiazda były wyprostowane, czy któraś była odwrócona? Bo jeśli wszystkie trzy stały prosto, to to naprawdę rzadkie, ale nie niemożliwe.
@Lunaria Tak, wszystkie trzy wyprostowane. Właśnie to mnie zdziwiło najbardziej. Tasowałam długo, naprawdę długo, bo starałam się skupić na pytaniu. A potem te trzy karty i poczucie że coś jest nie tak. Jakbym wolała dostać odwrócony Hierofant i mieć nad czym pracować, rozumiesz?
Hm, ja rozumiem ten dyskomfort, choć dopiero uczę się czytać karty. Ale właśnie dlatego pytam, bo może to naiwne: skąd wiadomo, że piękny rozkład to błąd, a nie po prostu dobra odpowiedź? Czy w tarocie jest jakaś zasada, że jeśli jest za dobrze, to coś poszło nie tak? 🙂
@Godzimir63 Nie ma takiej zasady i właśnie o to chodzi. To nie rozkład jest podejrzany, tylko nasze przekonanie, że 'tak dobrze nie może być'. Znam osoby, które przekładają karty do momentu, aż wyjdzie coś dramatycznego, i wtedy to uważają za prawdziwe. To jest pewien rodzaj błędu w podejściu do czytania, ale ciężko go w sobie zauważyć.
Tu wchodzi coś, o czym rzadko sie mówi wprost. Czy ta nieufność wobec pozytywnego rozkładu może być sygnalem z samego rozkładu? Bo Gwiazda i Slońce w połączeniu z Asem Pentakli to nie tylko 'będzie dobrze'. To karty, które mówią coś o nadziei odbudowanej po trudnym czasie. Może problem nie tkwi w tym, ze rozkład wyszedl zbyt pięknie, tylko w tym, że pytający nie potrafi jeszcze tej piekności przyjąc? To też jest coś do przepracowania.
@Jaromir77 To jest ciekawe, ale trochę mi to wygląda jak zamknięte koło. Czyli jeśli mi wychodzi dobrze i jestem szczęśliwa, to OK. Ale jeśli wychodzi dobrze i jestem podejrzliwa, to TEŻ jest OK, bo podejrzliwość to 'sygnał do przepracowania'. W którym miejscu tarot może się po prostu mylić albo ja mogę się pomylić przy tasowaniu?
@Lunaria No właśnie, i tu masz rację, bo to nie jest tak, że każda reakcja pytającego zawsze jest tylko lustrem rozkładu. Błędy przy tasowaniu zdarzają się. Zła koncentracja, złe sformułowanie pytania, karta, ktora wyleciała z talii i wróciła nie tam gdzie trzeba. To są realne czynniki. Nie chciałem powiedzieć że rozkład zawsze ma racje bo tak nie jest.
Przepraszam, że może głupie pytanie, ale jak właściwie można się pomylić przy tasowaniu? Myślałam, że po prostu się tasuje i tyle. Czy chodzi o jakiś konkretny sposób?
@Rezeda65 Nie ma głupich pytań. Pomyłki przy tasowaniu to na przykład: karta, która przykleila się do innej i nie brałaś jej pod uwagę jako osobnej, albo wyciągnęłaś kartę, która wypadła wcześniej na stół i mechanicznie ją schowałaś z powrotem. Albo tasowałaś i gdzieś myślami byłaś indziej, a potem pytanie w głowie zmieniło się nieco i karty odpowiadają na coś innego niż myślisz.
O matko, nigdy bym nie pomyślała, że przy tasowaniu można popełnić tyle różnych błędów. Dziękuję za wyjaśnienie! To na prawdę otwiera oczy. A mogę zapytać, czy jest jakiś sposób, żeby sprawdzić po fakcie, czy rozkład był wykonany poprawnie?
Ja robię tak, że po rozkładzie, który wzbudza wątpliwości, ciągnę jedną kartę wyjaśniającą z osobnym pytaniem: 'czy ten rozkład oddaje prawdziwą sytuację?' Wiem, że to nieortodoksyjne i nie każdy tak robi, ale mi pomaga osadzić się w czytaniu. Choć oczywiście wtedy można się zapytać, czy ta dodatkowa karta też jest wiarygodna, i tak w kółko.
Ta dodatkowa karta potwierdzająca to popularny zwyczaj, ale moim zdaniem często prowadzi do spirali sprawdzania. Pytasz kartę, czy karta miała rację, i gdzieś w tym wszystkim gubi się pierwotne pytanie. Mam wrażenie, że ta metoda daje poczucie kontroli, ale niekoniecznie lepsze odczyty. Landrynna, a czy wróciłaś do tego rozkładu po jakimś czasie z dystansem?
@Telepatka Wróciłam po kilku dniach. I patrząc chłodniejszym okiem, widzę, że As Pentakli w tej pozycji mógł oznaczać nową szansę, Słońce klarowność tej szansy, a Gwiazda nadzieję że warto po nią sięgnąć. Czyli nie 'wszystko będzie cudownie samo z siebie', tylko 'jest szansa, ale musisz ją zauważyć i działać'. Może właśnie przez to pesymistyczne nastawienie od razu ta szansa nie była dla mnie czytelna jako realny przekaz, tylko jako bajka.
Zastanawia mnie, czy ta nieufność do zbyt pięknych rozkładów to nie jest po prostu coś kulturowego. Mamy mocno zakorzenione przekonanie że życie jest trudne i że dobre rzeczy wymagają walki. Kiedy pojawia się coś prostego i pozytywnego, odruchowo szukamy haczyka. Pytanie brzmi: czy to wpływa na samo czytanie kart czy tylko na to, jak odczytujemy rezultat?
@Arat To ciekawe, co mówisz. Bo ja sam jak ostatnio trafiłem na rozkład, gdzie wyszło mi coś pozytywnego w kwestii pewnej relacji, to też od razu pomyślałem 'na pewno coś źle interpretuję'. I zamiast szukać sensu w tym co wyszło, zacząłem szukać, gdzie popełniłem błąd. Może to jest właśnie ten mechanizm.
Chcę tylko doprecyzować jedną rzecz bo czytam tę rozmowę i widzę że miesza się tu kilka rożnych kwestii. Błąd przy tasowaniu to jest coś innego niż problem z interpretacją, a to znowu coś innego niż psychologiczne nastawienie pytającego. To trzy oddzielne warstwy i nie powinno się ich traktować zamiennie. Jeśli ktoś podejrzewa błąd przy tasowaniu, to warto sprawdzić tę warstwę osobno, a nie od razu wchodzić w głęboki samorozwój.
@Wienczyslawa Masz rację, że to różne warstwy, ale w praktyce trudno je oddzielić w momencie czytania. Jak sprawdzasz tę pierwszą warstwę, czyli czy techniczne wykonanie rozkładu było poprawne, zanim przejdziesz do interpretacji?
@Lunaria Przede wszystkim patrzę, czy pamiętam przebieg tasowania czyli czy karta wypadła, czy czegoś nie przeoczyłam mechanicznie. Potem sprawdzam czy pytanie było sformułowane wyraźnie przed wyciągnięciem kart, nie po. I na końcu pytam siebie, czy byłam skupiona, czy telefon dzwonił, ktoś przerwał, myśli były gdzie indziej. Jeśli któryś z tych warunków nie był spełniony, to rozważam powtórzenie rozkładu, ale z innym pytaniem pomocniczym, żeby nie tasować w kołko na to samo.
@Wienczyslawa To, co opisujesz jako trzecią warstwę, czyli skupienie podczas tasowania, bardzo mnie interesuje. Bo jak właściwie oceniasz czy byłaś skupiona 'wystarczająco'? To brzmi jak kryterium którego nie da się zweryfikować obiektywnie.
@Galaktyka_F Masz rację, że to subiektywne, i nie twierdzę że mam tu jakąś miarę. Chodzi mi raczej o to, czy w momencie tasowania myslałam o pytaniu czy o tym, co zrobię na obiad. Jeśli przez połowę tasowania byłam gdzie indziej myślami, to biorę to pod uwagę przy interpretacji. To nie jest pewnik, tylko sygnał.
Ale czy nie jest tak, że nawet rozproszenie umysłu może być częścią czytania? Tzn. skoro tarot ma sięgać po coś głębszego niż świadoma myśl, to może właśnie te momenty, kiedy 'odpływamy', są bardziej autentyczne niż sztywne skupienie na pytaniu?
@Emilek95 To jest teza, z którą nie mogę się zgodzić bez zastrzeżeń. Rozproszenie to rozproszenie. Romantyzowanie go jako 'głębszego dostępu' to wygodna pułapka, która tłumaczy każdy błąd jako zamierzony efekt. Gdzie wtedy kończy się czytanie, a zaczyna zwykła losowość?
@Telepatka No ale skąd wiadomo, że skupienie jest lepsze od losowości, jeśli i tak nie wiemy, jaki mechanizm za tym stoi? Mówię poważnie, nie przekornie. Jeśli nikt nie wie, dlaczego tarot 'działa', to na jakiej podstawie przyjmujemy, że skupienie pomaga?
Tu wchodzimy w temat, który jest trochę oddzielny od pytania Landrynny ale jednak powiązany. Bo jeśli nie wiemy jak tarot działa, to ta cała dyskusja o błędach przy tasowaniu jest dyskusją o czymś niezdefiniowanym. Wrócę jednak do sedna, bo mi się wydaje, że Landrynna dostała odpowiedź, ktorej się bala, nie odpowiedz, która była błędna.
Jaromir77, to zdanie dużo mi daje. Serio. Siedziałam z tym przez kilka dni i chyba właśnie to czułam ale nie umiałam tego nazwać. Bałam się tej odpowiedzi, bo ona czegoś ode mnie wymaga. Dobry rozkład to nie jest koniec sprawy, to jest wezwanie do działania, prawda?
Dokładnie tak to odczytuję. Słońce i Gwiazda w jednym rozkładzie to nie jest obietnica, że wszystko samo się ułoży. To jest sygnał, że warunki są sprzyjające, ale to ty musisz zrobić krok. As Pentakli tym bardziej, bo to karta zaczątku, nie gotowego owocu.
@Wrozanka A jak to odróżnić w praktyce? Tzn. skąd wiadomo, kiedy karta mówi 'to się stanie', a kiedy mówi 'to jest możliwe, jeśli działasz'? Czy to zależy od pozycji w rozkładzie?
@Rezeda65 Tak, pozycja robi ogromną różnicę. As Pentakli w pozycji 'wynik' to co innego niż As Pentakli w pozycji 'potencjał' albo 'rada'. W pierwszym przypadku możesz czytać go jako to, co się zmaterializuje. W drugim jako to, co jest dostępne, jeśli się po to sięgnie. I dlatego właśnie ważne jest, żeby przed rozkładem wiedzieć, co każda pozycja oznacza.
Zawsze myślałem, że pozycje są takie same w każdym rozkładzie, ale teraz rozumiem, że to się zmienia. To znaczy, że dwie osoby z identycznymi kartami mogą dostać zupełnie inne informacje, bo inaczej ustawiły pozycje?
@Godzimir63 Tak i to jest właśnie jeden z powodów, dla których ten sam rozkład można odczytać zupełnie inaczej. Dlatego zapisuję sobie znaczenia pozycji przed ciągnięciem kart, nie po. Bo po to bardzo łatwo dopasować znaczenie pozycji do karty, zamiast odwrotnie. 😛
Czytam tę rozmowę i mam pytanie, może trochę z boku. Czy to wszystko, co tu opisujecie, te pozycje, skupienie, warstwy interpretacji, nie jest po prostu systemem, który sami tworzycie, żeby nadać sensowną strukturę czemuś, co jest w gruncie rzeczy nieweryfikowalne? Pytam szczerze, bo mnie to ciekawi, nie po to, żeby podważać.
@Kalinowa To uczciwe pytanie i myślę ze spora część praktykujących tarot odpowie: tak, to jest system symboliczny, który my nakładamy. Ale to nie czyni go bezużytecznym. Psychologia też jest systemem interpretacyjnym. Chodzi o to czy ten system pomaga ci zobaczyć coś, czego nie widziałaś bez niego.
@Arat Okej, to rozumiem. Ale w takim razie wrócę do oryginalnego pytania tego wątku, bo to mnie bardziej interesuje niż filozofia. Jeśli tarot to system symboliczny, to 'zbyt piękny rozkład' jest piękny tylko dlatego, że tak go interpretujesz. Czy to nie znaczy, że problem leży zawsze po stronie interpretacji, a nie tasowania?
@Kalinowa Postawiłaś to bardzo precyzyjnie i muszę przyznać że to trafne rozróżnienie. Technicznie tasowanie moze być błędne w sensie mechanicznym, karta przyklejona, wypadnięta i niezauważona, zły porządek pozycji. Ale to czy rozklad jest 'zbyt piękny', to już zawsze ocena interpretacyjna. Tych dwóch rzeczy nie powinno się mieszać.
O, to jest naprawdę pomocne rozróżnienie! Dziękuję, bo teraz widzę, że przez całą tę dyskusję sama mieszałam jedno z drugim. Czyli jak mi wyjdzie piękny rozkład, to najpierw powinnam sprawdzić, czy technicznie nic nie poszło nie tak, a dopiero potem zastanawiać się nad interpretacją, tak?
@Eremitka00 Dokładnie w tej kolejności. I to nie jest skomplikowane, wystarczy przez chwilę odtworzyć w pamięci, co robiłaś podczas tasowania. Jeśli nie pamiętasz żadnej anomalii, to znaczy że technicznie było poprawnie. Wtedy zostaje tylko pytanie o interpretację.
Przepraszam, że wchodzę w tę rozmowę bo dopiero zaczynam uczyć się tarota i pewnie czegoś nie rozumiem. Ale jak słyszę, że trzeba 'odtworzyć w pamięci' tasowanie, to mam pytanie: czy to w ogóle możliwe, kiedy się jest zestresowaną i bardzo zależy na pytaniu? Ja jak ciągnam karty, to potem w ogóle nie pamiętam, czy coś wypadło bo cała myślę o tym, co wyjdzie.
@Moonchild I właśnie dlatego niektórzy robią rozkłady w tzw. stanie neutralnym, czyli kiedy pytanie jest ważne, ale nie ma się poczucia, że wszystko zależy od tej jednej odpowiedzi. Łatwiej powiedzieć niż zrobić, wiem, bo sama się z tym borykam. Ale kiedy bardzo zależy, to i tasowanie, i interpretacja są zaburzone emocjonalnie, nie tylko pamięć.
@Lunaria Czyli jak bardzo zależy ci na pytaniu, to lepiej wogóle nie robić rozkładu w tamtej chwili? To trochę paradoks, bo kiedy coś jest dla mnie ważne, to właśnie wtedy najbardziej chcę ciągnąć karty.
@Godzimir63 Dokładnie ten paradoks. I nie mam na niego dobrej odpowiedzi, bo sama w to wpadam. Robię notatki, zapisuję pozycje przed rozkładem, a potem okazuje się, że ręce mi się trzęsły przy tasowaniu i nie wiem, czy to jeszcze skupienie, czy już desperacja. Ale wracając do tego, o co pytała Landrynna, to właśnie w takich momentach 'zbyt piękny' rozkład jest najbardziej podejrzany dla nas samych. Nie dlatego, że coś poszło nie tak technicznie, tylko dlatego, że za bardzo chcemy, żeby wyszło dobrze.
To jest coś, co mnie uderza w tej całej rozmowie. Nie pytałam tak naprawdę o błąd w tasowaniu. Pytałam o ten wewnętrzny głos, który mówi: 'to za ładne, żeby było prawdziwe'. I teraz myslę że ten głos to nie jest czujność wobec błędu, tylko po prostu niewiara w to, że coś dobrego może mnie spotkać. Że zasługuję na taki rozkład. Czy ktoś z was też tak miał, że rozkład był trudny do przyjęcia nie dlatego, że wygladał źle, tylko właśnie dlatego, że wyglądał dobrze?
Landrynna, to jest chyba najważniejsze pytanie w tym całym wątku i cieszę się, że je zadałaś wprost. Miałam tak nieraz. Wychodzi piękny rozkład, siadam z nim i zamiast go przyjąć, zaczynam szukać dziury. Czy to nie jest odwrócona karta, której nie zauważyłam, czy pozycja się zgadza, czy nie powinnam powtórzyć. A tak naprawdę karty powiedziały to, co powiedziały. Problem był we mnie.