Przepraszam, że znowu wchodzę z czymś z boku, ale to, co piszecie o tym "przycinaniu" postaci do bezpiecznego rozmiaru, bardzo mi pasuje do czegoś, o czym czytałam w kontekście szamanizmu syberyjskiego. Duchy opiekuńcze też bywają opisywane przez szamanów jako nieprzewidywalnie wielkie, a tradycja wypracowuje rytuały, które je trochę oswajają. Czy to nie jest ten sam impuls?
@Szamanka To jest ciekawe porównanie, ale chyba jednak różne mechanizmy? W szamanizmie chodzi o oswojenie siły, żeby dało się z nią pracować. A w tym co opisuje Madzialena i Walentyna chodzi o ochronę monoteizmu. Cel jest inny, nawet jeśli efekt wygląda podobnie z zewnątrz.
@Centa Ale czy cel musi być inny, żeby mechanizm był inny? Bo może właśnie to jest interesujące, że różne tradycje dochodzą do podobnych rozwiązań strukturalnych z zupełnie różnych powodów. W sumie pytanie Bogusi.2 o inne tradycje jest nadal otwarte i mnie też ciekawi odpowiedź.
mam głupie pytanie, bo trochę się zgubiłem. ten Aher co zobaczył Metatrona siedzącego, to po co w ogóle tam wszedł? to było jakieś mistyczne wejście do nieba czy on miał wizję czy co?
@Grymuar To nie jest głupie pytanie, bo to jest jeden z najsłynniejszych fragmentów całej mistyki żydowskiej. Chodzi o tekst o czterech rabinach, którzy weszli do Pardes, czyli dosłownie do "ogrodu", co interpretuje się jako wejście w głęboką mistykę lub kontemplację nieba. Tylko jeden wyszedł bez szkody. Aher właśnie tam zobaczył siedzącego Metatrona i wyciągnął błędny wniosek.
Czekajcie, bo to otwiera coś, o co chciałam zapytać od dawna. Skoro Henoch stał się Metatronem przez przemianę, to czy ta przemiana jest w tych tekstach opisana jako coś, do czego człowiek może dążyć? Czy to jest jednorazowy akt Boga, czy coś co ma jakiś model do naśladowania?
To jest świetne pytanie i w zasadzie dotyka sedna całego nurtu, który się z tym wiąże. W tradycji merkabistycznej i potem w kabale luriańskiej jest pewna idea, że oczyszczenie duszy i kontemplacja mogą zbliżyć człowieka do wyższych poziomów. Ale przemiana Henocha jest w tekstach opisana jako coś absolutnie wyjątkowego i niezupełnie powtarzalnego. Nikt nie sugeruje wprost, że możesz zostać kolejnym Metatronem.
@Madzialena_F A co z tradycją chasydyzmu? Bo pamiętam, że Baal Szem Tow miał podnieść się do bardzo wysokich poziomów duchowych, i podobno chasydzi wierzyli, że cadyk może w pewnym sensie pośredniczyć między Bogiem a ludem. Czy to nie jest jakieś odległe echo tej samej funkcji?
@Anusia67 Zdecydowanie tak. Cadyk w chasydyzmie przejmuje funkcję pośrednika, choć oczywiście nikt nie powie wprost, że cadyk jest jak Metatron. Ale ta struktura, człowiek o wyjątkowej duszy, który stoi między zbiorowością a niebem, jest uderzająco podobna. I znowu pojawia się to samo napięcie: jak bardzo można ten pomost rozciągnąć, zanim stanie się problematyczny teologicznie?
@Bogusia.2 I właśnie tu wracamy do tytułu wątku, bo to chyba jest to, o czym Dobrusia_69 pytała na początku. Religie nie tylko wynoszą kogoś do godności świętości, ale jednocześnie precyzyjnie określają, do jakiego pułapu mogą go wynieść. To jest zawsze balansowanie między kultem a ortodoksją.
Mam wrażenie, że to, o czym piszecie, jest też widoczne w tym, jak nowe ruchy duchowe traktują te postacie. Metatron w new age jest często opisywany bez tych ograniczeń, które nakładały oryginalne teksty. Tam jest po prostu wielkim aniołem, dostępnym do pracy z nim. Czy to nie jest ciekawe, że wyciągając postać z tradycji traci się właśnie tę teologiczną ostrożność wbudowaną w oryginał?
@Brzoskwinka Dokładnie to zauważam też w kontekście praktycznym. W materiałach, które czytałam o pracy z Metatronem jako opiekunem akashycznych zapisów, nie ma żadnego z tych ostrzeżeń, o których tu mówicie. Jest po prostu przewodnik, anioł wyższych wymiarów, do którego można pisać prośby. Ten bagaż teologiczny gdzieś zniknął.
Ale czy to jest problem? Szczerze pytam, bez złośliwości. Jeśli ktoś pracuje z Metatronem jako archaniołem i to mu pomaga w praktyce duchowej, to czy fakt, że omija oryginalne napięcia tekstowe, coś zmienia? Może każda tradycja bierze z poprzednich to, co jej potrzebne, i coś zostawia?
@Ninka Chyba zależy od tego, czego szukasz. Jeśli szukasz spójności z tradycją, to te uproszczenia coś jednak zmieniają. Ale jeśli szukasz własnej praktyki, to może nie. Mnie bardziej zastanawia inne pytanie, czy ta new age'owa wersja Metatrona ma cokolwiek wspólnego z tym, co opisano w Księdze Henocha, czy to już zupełnie inna postać, tylko o tej samej nazwie?
@Centa To jest chyba sedno całej sprawy z tym jak religie i duchowość traktują święte postacie. Imię zostaje, ale treść może być zupełnie inna. I może właśnie to jest odpowiedź na pytanie z tytułu wątku: tradycje nie tyle "wybijają" kogoś do godności czci, co tworzą ramę, w której dana postać może być czczona. Gdy rama znika, postać zaczyna żyć własnym życiem.
@Madzialena_F To, co napisałaś na koniec, że tradycje nie tyle "wybijają" kogoś, co raczej konstruują wizerunek pasujący do ich potrzeb, to chyba najlepsza odpowiedź na pytanie z tytułu, jaką tu padła. Ale mam z tym jeden problem. Jeśli każda tradycja tworzy postać na własny użytek, to co zostaje z samej postaci? Znaczy, czy Metatron jako taki w ogóle istnieje poza tymi interpretacjami, czy to zawsze tylko projekcja? I czy to pytanie w ogóle ma sens na takim forum, czy od razu lecę w zbyt filozoficzne rejony?