Ja próbowałam w parku kilka razy i problem byl jeden - wlasnie prywatność. W domu czuję się obserwowana przez ssiadów w sensie psychicznym, ale w parku doslownie ktoos może usiasc obok mnie w połowie i zacząć gadać. I to dla mnie gorsze. Przynajmniej w domu kontroluję otoczenie. 😀
@Sliwowa08 to właśnie jest ten paradoks - blok daje prywatność fizyczną ale nie psychiczną, plener daaje pewną swobodę ale tez ekspozycję. Nie ma idealnego rozwiązania chyba, tylko zestawy kompromisow. Ale mam wrażenie że przez całą tę rozmowę wyłoniło się kilka konkretnych rzeczy które naprawdę pomagają. słuchawki z theta, karteczka na drzwi, neutralizowanie dźwięków przed, praca z otwartymi oczami. Betalia ty to wszystko pozbierałaś w jaiś system czy to jest bardziej ad hoc?
Szczerze? Ad hoc. Przez lata. Nie ma u mnie systemu, są rzeczy które wypróbowałam i zostały, bo działały, i rzeczy które odpadły. Karteczka na drzwi to właśnie przyszło od Drakony i zaraz to wypróbuję. Myślę że to jest też trochę temat tej rozmowy - każdy z nas ma inny układ mieszkania, inne otoczenie, inną sytuację rodzinną. Jedna metoda nie przejdzie przez całą grupę.
Właśnie wchodzę do rozmowy bo jeden wątek mnie zatrzymal - sprawa obecnosci kogoś innego w mieszkaniu. mnie to dotyczy konkretnie, mieszkam z rodzicami i nie mam własnego pokoju do zamkniecia się. Czytalem o czymś co się nazywa w niektórych tradycjach \"walking ritual\" - rituał w ruchu podczas zwykłych czynności. Czy ktoś to praktykuje? Bo dla mnie to może byc jedyne wyjście.
@Aleksy94 tak, to jest coś realnego. W niektórych tradycjach rdzennych amerykanskich jest pojęcie medicine walk - chodzenie z intencją i uwaznoscia, gdzie przestrzen wewnętrzna jest ważniejsza niż zewnetrzna. Nie wiem jak to dokładnie u ciebie wyglądałoby, bo to zależy co chcesz robic, ale logika jest taka że rytual może być wewnętrznie kompletny nawet jeśli zewnętrznie wyglądasz jak człowiek idący po bulki.
@Aleksy94 mam pytanie zanim pójdziemy dalej - co chcesz osiągnąć? Bo medicine walk albo praca w ruchu ma sens przy pewnych celach a przzy innych może nie wystarczyć. Inaczej to wygląda jeśli chodzi o skupienie i intencję, a inaczej jeśli potrzebujesz pracy z konkretnymi elementami fizycznymi. wiesz co co jest u ciebie priorytetem?
@Obserwatorka konkretnie chodzi mi głównie o skupienie i intencje bo przedmioty mam ale nie ma gdzie ich ułożyć bez ryzyka że ktos zapyta co to jest albo przesunie. Czyli ten ruch o którym Bronislawa mówi - to jest alternatywa dla braku fizycznej przestrzeni?
@Aleksy94 tak to rozumiem. Chociaż nie nazwałabym tego alternatywą raczej innym podejściem do tego czym w ogóle jest przestrzeń rytualna. Jak wychodzisz z intencją to nie szukasz miejsca, ty jesteś tym miejscem. Problem jest taaki że to wymaga dużo uwagi wewnętrznej, bo środowisko nie pomaga - ulica, ludzie, hałas. ale jesli skupienie nie jest twoim problemem, tylko fizyczna ekspozycja przedmiotów to może wystarczy jedno i drugie osobno.
@Aleksy94 bo słyszę dwa rozne problemy w tym co piszesz i chce się upewnić że dobrze rozumiem. Jeden to brak miejsca na przedmioty, drugi to brak prywatności przy samej praktyce. To są osobne sprawy i każda ma inne rozwiązania. Który z tych dwóch bardziej cię blokuje?
@Obserwatorka wlasciwie oba ale gdybym miał wybrac to chyba to drugie. wiesz co, Przedmioty mozna schować, praktykę trudniej ukryc kiedy ktoś wchodzi do pokoju.
To co Aleksy opisuje jest moim zdaniem bardziej powszecne niż się wydaje - mieszkanie z kimś bez wlasnej przestrzeni to inna kategoria problemu niż blok z sąsiadami za ścianą. Tam masz przynajmniej drzwi do zamkniecia. tutaj nawet tego nie ma. Ciekawi mnie jak inni z tym sobie radzili, bo ja miałam własny pokój od zawsze i trochę się domyślam tylko
@Gabrysienka_82 ja mieszkałam przez jakiś czas z rodzicami już jako dorosła i rozwiązanie które działało to zwykle godziny. Późno wieczorem albo wczesnie rano kiedy wszyscy spia. Brzmi banalnie ale naprawde dziala - ta cisza i pewnosc że nikt nie wejdzie robi ogromną różnicę w skupieniu. Minus jest tai że jesteś zależna od rytmu innych ludzi.
@Wrozbitka to jest coś tylko że te godziny graniczne - wczesny ranek albo późna noc - same w sobie mają jakość którą trudno uzyskać w środku dnia. Nie wiem czy to sprawa ciszy, zmęczenia które rozluźnia nadmierną kontrolę, czy czegoś innego, ale zawsze mi się lepiej pracowało o tej porze. Może to nie jest tylko kwestia prywatności
@Utopca Właśnie to jest interesujące co mówi. są badania nad tym że mózg inaczej przetwarza bodźce tuz po przebudzeniu - stan hipnagogiczny przy zasypianiu i hipnopompiczny przy budzeniu to momenty kiedy granica między myśleniem analitycznym a skojarzeniowym jest cieńsza. no i nie twierdze że to tłumaczy wszystko ale może częściowo odpowiada na to \"dlaczego wtedy lepiej\". 🙁
@Bard85 czyli mowisz że te godzniy maja znaczenie same w sobie, nie tylko jako czas kiedy innni spia? To by duzo tlumaczylo, bo ja tez zauważyłam że weiczorne próby ida mi incazej niz te w ciągu dnia ale myslaalm że po prostu jestem mniej rozkojarzona.
Myślę że to jest i jedno i drugie. Cisza otoczenia i stan mózgu współgrają ze sobą - jedno wzmacnia drugie. Ale wracając do Aleksego - jest jeszcze jeden aspekt który nie padł: widoczność intencji dla innych. Mam na myśli że kiedy ktoś mieszka z rodziną, problem często nie jest tylko fizyczny, ale też taki że nie chce się wyjaśniać co się robi. I to jest naprawdę trudne bo nawet prywatna chwila może skończyć się pytaniami.
Dokladnie to mialem na myśli. Nawet gdybym miał godzinę dla siebie to kiedy ktos wróci i zobaczy świeczkę albo cokolwiek, to zaczynają się pytania ktorych nie chce. nie dlatego że się wstydzę, ale po prostu nie chce tłumaczyć
@Aleksy94 czy próbowałeś podejścia gdzie przedmioty są neutralne dla osób postronnych? Mam na myśli że nie każdy rytuał potrzebuje czegoś co wygląda ezoteryczne - kamień kubek z herbatą konkretna pozycja siedząca. Z zewnątrz to wygląda jak siedzenie w ciszy. Wewnętrznie to coś innego. pytam bo byloby to rozwiązanie na oba problemy naraz.
Ja tak właśnie robie od jakiegoś czasu i to naprawde działa. Wszystko co mam na swoim burku wyglada zwyczajnie - kamień który mi jest bliski mlaa roślina świeczka zapachowa którą kazdy by miał. Nikt nie pyta bo nie ma o co pytać.
@Sliwowa08 ale czy to ci nie przeszkadza? Znaczy - jesli te przedmioty mają dla ciebie jakies znaczenie to czy faakt że dla innych wygllądają jak dekoracja nie odbiera im tego znaczenia? To jest szczere pytanie, nie zarzut
@Cyprysik nie właściwie nie. Znaczenie nadaję im ja i ono jest wewnętrzne. To że sasiadka myśli że to ladny kamyczek nic nie zmienia w tym jak ja go traktuje. 😉
@Cyprysik to zalezy od tradycji w jakiej pracujesz. W niektórych kontekstach sekretność przedmiotu jest czescia jego mocy - jest coś w kocnepcji że obiekt rytualny ma działać właśnie dlatego że nie jest odsłonięty. ale to nie jest reguła ogólna. W wiielu innych podejściach znaczenie jest relacyjne - między tobą a przedmiotem - i obecność osób trzecich tego po prostu nie dotyka.
Dorzucę jeszcze jedno podejście które znam z praktyki runowej - mozna pracować z sama wizualizacją bez żadnych fizycznych obiektów. Nic do chowania, nic do tłumaczenia. Wyaga to innego rodzaju skupienia ale daje maksymalną wolność jeśśli chodzi o miejsce i obecność innych. Aleksy, nie wiem czy to jest kierunek który cię interesuje, ale mogloby być wyjściem z tej konkretnej sytuacji.
@Bronislawa_N to brzmi jak cos co chciałbym bardziej zrozumieć. czy ta wizualizacja ma konkretna strukture czy to jest bardziej swobodne? Bo rozumiem koncepcje ale nie wiem jak to wygląda w praktyce gdy zaczynasz.
@Bronislawa_N przepraszam że Wracając do tego co mowilas wcześniej, ale nadal siedze przy tym pytaniu o wizualizacje bez fizycznych obiektów. Czy to jest coś czego się po prostu uczy z czasem, czy trzeba mieć jakiś konkretny punkt wyjścia?
@Aleksy94 w przypadku run, z którymi ja pracuję, punkt wyjścia to znajomość samych znaków na tyle dobrze, żeby wyobrażenie ich było wyraźne nie rozmyte. Ale myślę że w innych tradycjach wygląda to inaczej, więc nie chciałabym mówić za wszystkich.
@Bronislawa_N a jak to wygląda kiedy wyobrażenie jest \"wyraźne\" w twoim rozumieniu? pytam bo sam próbowałem wizualizacji czakr i zawsze mam wrażenie że balansuje między faktyczną wizualizacja a tylko myśleniem o wizualizacji, i nie wiem czy to różnica czy to jest to samo.
Wracam do wątku z początku o tym jak radzić sobie z nieoczekiwanymi wejściami, bo po tej całej rozmowie mam wrażenie że jest kilka warstw tego problemu i każda wymaga innego podejścia. Fizyczna przestrzeń to jedno - tu pomaga czas, zamknięte drzwi, neutralne przedmioty. Ale jest jeszcze warstwa mentalna, czyli umiejętność powrotu po przerwaniu, i to jest chyba najtrudniejsze. Czy ktoś świadomie nad tym pracował?
ja miałam ten problem dlugo. W końcu zaczęłam traktować przerwanie jako część, nie wypadek - jakiś punkt do którego można wrócić. Ale to wymagało zmiany w tym jak rozumiałam sam rytual, że to nie jest coś co się psuje przy przerwie, tylko coś co można kontynuować. Nie wiem czy to dziala dla każdego rodzaju pracy ale u mnie tak.
Właśnie to co Bard pisze to jet chyba jeden z tych problemów, o których malo się mowi wprost. Ja przez długi czas myślałam że robię wizualizację a potem gdzieś przeczytałam opis kogos kto faktycznie \"widzi\" i uswiadomilam sobie że moje doświadczenie jest zpełnie inne. Nie gorsze, ale inne. Nie mam pojęcia do dziś czy to jet sprawa ćwiczenia czy po prostu różni ludzie maja różne style poznawcze i wizualizacja dla jednych jest obrazem a dla innych czymś bardziej pojęciowym.
@Utopca jest nawet na to termin - aphantasia, czyli brak lub osłabiona zdolnosc do tworzenia mentalnych obrazów. Dosc duzy odsetek ludzi jej doświadcza nie wiedząc o tym, bo zakłada że wszyscy mją takie samo doświadczenie. Ale to trcohę odbiega od tematu bloku - pytanie czy to w ogóle zmienia podejście do rytuałów w małej przestrzeni, skoro bez fizycznych obiektów i tak można pracować. 😛
@Obserwatorka To co pisze otwiera całkiem inne pytanie - jeśli część ludzi nie wizualizuje obrazowo to czy rytuały oparte głównie na wizualizacji są dla nich po prostu trudniejsze, czy adaptują to w inny sposób? Bo jeśli chodzi o mieszkania w bloku i chowania praktyki \"nie mam zadnych obiektów\" brzmi idealnie ale moze nie być dostepne dla każdego 🙁
Dokładnie i myślę że tu dotykamy czegoś ważnego, bo często zakłada się że wizualizacja to taka domyślna technika bezobsługowa, a ona wcale taka nie jest. Są rytuały które opierają się na powtarzaniu, na oddechu, na dźwięku - i to też można robić w bloku bez żadnego wyposażenia. Mruczenie konkretnej sekwencji dźwięków czy mantra po cichu nie wymaga niczego widocznego dla postronnych.
Dzwiek w bloku to osobny temat bo mam wrażenie że generalnie pomijamy jak bardzo blok ogranicza dzwiekowa stronę rytuału. bębnienie, śpiew, nawet glosniejsza mantrra - wszystko to jest praktycznie niemożliwe bez narażenia sie na skargi. slysze sąsiadów przez sciane kiedy się kloca, więc zakladam że oni słyszą mnie kiedy tylko podniosę głs.
@Wrozbitka a slyszalas o czymś takim jak biopole dzwieku - znaczy śpiew mis tybetańskich na sluchawkach zamiast na żywo? Nie wiem czy to ma sens bo chyba chodzi o drgania kore czujesz fizycznie ale moze dla samj intencji wystarczy?
@Oliczka z misami akurat sporo ludzi argumentuje że wbracja fizyczna jest czescia mechanizmu, więc sluchawki to jednak nie to samo. eh ale szczerze - nigdy nie testowałam tego porównawczo, wiec nie chcę twierdzić na pewno.
Zaznaczę się tutaj bo temat dźwięku w bloku jest bliski. Przez kilka miesięcy próbowałem różnych podejść i skończyłem na tym że używam słuchawek z nagraniami ktore mi towarzyszą ale sam nic nie wydaję. efekt jest inny niż kiedy coś śpiewam sam, ale i tak jest coś - nie moge powiedzieć że to pozbawione sensu. Zmienilo się to, że nie oczekuje już tego samego czego oczekiwałem przy głośnej praktyce. 😉
@Jaroslaw89 a co się zmieniło konkretnie w samym oczekiwaniu? Bo rozumiem że wynik jest inny, ale zastanawiam się czy to jest zmiana na gorsze czy po prostu inne doswiadczenie. Pytam bo brzmi jakbys trochę zaakceptował kompromis który nie do końca ci odpowiada