Dzień dobry Panie Januszu, mam do Pana wielką prośbę. Chodzi o pewnego mężczyznę, urodzonegow 06.07.1968 roku... czy widzi Pan dla niego jakąś szansę na odmianę losu? On bardzo tego pragnie, chce wyrwać się z domu w którym od 20 lat przebywa z chorą żoną. To co go trzyma to przysięga małżeńska, czuje się zobowiązany, bo przysięgał że nie opuści jej w chorobie. Jest ciągłym kłębkiem nerwów, ma też ciemne myśli bo zwyczajnie nie widzi wyjścia z tej sytuacji i bardzo się o niego martwię.
Spotykamy się już od 2,5 roku. Oboje marzymy o tym żeby być razem, ale on sam nie jest w stanie tego przełamać, choć w głębi serca bardzo by chciał. Ja urodziłam się 12.09.1962 roku. Czy widzi Pan dla nas jakąś wspólną przyszłość? Pragnę żeby on poczuł w końcu co to jest prawdziwe ciepło, miłość i spokojne dni... żeby jeszcze zaznał szczęścia w tym życiu.
Proszę o odpowiedź gdy będzie Pan miał chwilę czasu. Serdecznie pozdrawiam i z góry bardzo dziękuję.
No właśnie... przysięga małżeńska to nie są puste słowa wypowiedziane przy ołtarzu. „W zdrowiu i w chorobie”, to zobowiązanie, które człowiek bierze na siebie świadomie. I właśnie to go trzyma przy żonie, co jest... no, zrozumiałe.
Ale mam pytanie do tych, którzy krytykują tę decyzję, a kto inny miałby się nią zaopiekować? Bo jeśli nie mąż zwiazany przysięgą, to kto?