Ja chyba przez długi czas pisałam właśnie takie zbroje. Myślałam że to jest 'prawdziwy' dziennik praktyk a nie ten drugi, gdzie po prostu pisałam co czuję. Dopiero jak ktoś mi powiedział że może te dwa powinny być tym samym, coś mi kliknęło.
@Centa to ktoś ci powiedział że tak powinno być, czy sama do tego doszłaś? Bo mnie nikt nie uczył jak w ogóle prowadzić taki dziennik i trochę na ślepo kombinuję.
@Lunarna powiedziano mi, ale wtedy nie do końca rozumiałam co to oznacza w praktyce. Rozumiałam intelektualnie. Praktycznie zrozumiałam dopiero jak miałam coś prawdziwego do przepracowania i protokół zwyczajnie nie wystarczał.
W pracy z runami jest pojęcie 'galdr' i 'seidr' - upraszczając, pierwsze to świadoma, strukturalna praca, drugie to praca przez zanurzenie, przez stan. Dziennik jako protokół to galdr. Dziennik jako zapis stanu to bliżej seidr. Przy żałobie prawdopodobnie potrzebujesz obu, ale po kolei - najpierw stan, potem struktura.
@Andromeda 'najpierw stan potem struktura' - to znaczy że masz dwa osobne zapisy? Jeden robiony w emocji a drugi jakiś czas po fakcie?
@Domowik niekoniecznie dwa fizyczne dzienniki. Raczej dwie warstwy w jednym zapisie albo dwa momenty - jeden bliżej przeżycia, drugi z perspektywy kilku dni. Choć widziałam też podejście z dwoma zeszytami i to ma sens jeśli komuś pomaga nie mieszać tych rejestrów.
Przy żałobie jest też kwestia kiedy w ogóle zacząć pisać. Bezpośrednio po stracie część tradycji mówi o ciszy, o czasie który nie jest jeszcze czasem rytuału. Czy w ogóle ktoś z was miał ten dylemat - że nie wiedział kiedy zacząć?
Ja tak. Przez pierwsze tygodnie w ogóle nie mogłam pisać, a potem miałam poczucie że za późno. Jakbym przegapiła okno. Co jest głupie jak to teraz piszę, ale wtedy tak to czułam.
@Marylka_94 to nie jest głupie. Skąd wziął ci się ten pomysł że jest jakieś okno? Gdzieś to czytałaś czy samo przyszło?
@Pytia chyba samo przyszło, ale może z jakichś ogólnych rzeczy o rytuale - że rytuał jest bliżej momentu. A jak czekasz za długo to co, piszesz już o wspomnieniu wspomnienia? Nie wiem czy to ma sens jako myśl.
To ma sens i jest bardzo stary problem w tradycjach żałobnych. W wielu z nich jest oddzielny czas bezpośrednio po stracie - kiedy się nie pisze, nie rytualizuje, po prostu jest. A potem oddzielny czas pracy. To nie jest 'za późno', to jest właśnie właściwy moment. Żydowska szibba, wiele pogrzebowych tradycji słowiańskich - wszędzie ten wzorzec jest podobny. Najpierw czas prostego bycia w stracie, potem praca.
a co ze słowiańską tradycją konkretnie - masz na myśli czas po trzyznach, czy to co było wcześniej? Bo słyszałam różne rzeczy i trochę się to miesza.
@Cykoria trzymam się głównie przekazów o strawnach i trzyznach jako zamknięciach etapów żałoby - trzy dni, dziewięć dni, czterdzieści. Każdy etap miał swoją formę. Zapis między nimi był czymś innym niż zapis po zamknięciu. Nie twierdzę że rekonstruuję to jeden do jednego, ale ten rytm mnie prowadzi.
Nie wiedziałam że w słowiańskich tradycjach jest taka struktura. Myślałam że to bardziej spontaniczne. Czy to znaczy że żałoba miała być bardziej sformalizowana niż myślimy?
@Daneczka właściwie tak - żałoba była bardzo sformalizowana w większości kultur przedchrześcijańskich, bo formalizacja dawała ramy kiedy żałoba 'trwa' i kiedy się kończy. To nie jest zamknięcie emocji w pudełko, to raczej wyznaczenie przestrzeni. Bez ram żałoba może nie mieć końca, a przynajmniej nie wiesz kiedy wolno ci go szukać.
I to wraca do dziennika - czy dziennik praktyk może być taką ramą sam w sobie? Tzn. nie piszesz bo masz ochotę, piszesz bo jest to część struktury żałoby. I kiedy ta część się kończy, to jest sygnał że etap się zamknął?
@Lunarna to ciekawe pytanie, bo właściwie odwraca to co mówiłyśmy wcześniej. Nie piszesz jak masz ochotę, tylko piszesz bo jest to część rytmu. Dziennik jako zobowiązanie wobec procesu, nie wobec siebie. Tylko czy to nie zabija spontaniczności? Bo jeśli piszę 'bo tak trzeba na tym etapie', to czy to nie wraca do tego protokołu o którym mówił Sauwak?