Dobra, ale tu wchodzi pytanie, czy to jest właściwość samego imienia, czy właściwość ludzkiego mózgu, który tak koduje doświadczenie. Bo może to nie jest nic mistycznego, tylko to, że przez lata jedno imię słyszałaś od mamy, a drugie od nauczycielki, i te sieci skojarzeń są po prostu inne. To by tłumaczyło efekt bez potrzeby szukania czegokolwiek poza neuropsychologią.
@Mistika, to jest uczciwe pytanie i nie mam na nie pewnej odpowiedzi. Ale nawet jeśli mechanizm jest neurologiczny, to dla mnie nie wyklucza, że ta różnica jest realna i ma znaczenie w praktyce. Czy ważne jest dlaczego działa, jeśli działa? Sama sobie nie odpowiem na to pytanie, bo to zależy od tego, czego szukasz w tej pracy.
Właśnie, Fraida to dobrze ujęła. Numerologicznie zresztą imię i jego zapis literami działa niezależnie od tego, czy rozumiemy mechanizm. Chociaż tu jest jeden problem, bo polska wersja imienia i na przykład angielska dają zupełnie inne liczby przy standardowym podstawieniu. I już tu mamy pytanie, której wersji ufać.
@Baska_T i właśnie to mnie zawsze zastanawiało przy numerologii imion. Które przypisanie liter do cyfr jest właściwe? Bo są różne systemy, pitagorejski, chaldejski, i dają inne wyniki dla tego samego imienia. Który ma rację przy tym, o czym mówimy, czyli przy pracy na konkretną osobę?
@Leokadia76 chaldejski jest starszy i bardziej tradycyjny, pitagorejski jest popularniejszy bo prostszy. Przy pracy na konkretną osobę powiedziałabym, że chaldejski jest dokładniejszy. Chociaż... no, tu mogę się mylić, bo nie jestem w tym absolutną wyrocznią.
No ale Baska, chaldejski system był tworzony dla hebrajskich i aramejskich liter, nie dla polskich. Jakim cudem ma dawać właściwe wyniki dla Zuzanny albo Grzegorza? To trochę jak przykładanie arabskiej miarki do europejskiego materiału.
@Dzikitaurus no i tu masz rację, szczerze mówiąc. Sama za dużo nie wchodzę w tę stronę, bo właśnie te transkrypcje zawsze mi się wydawały trochę naciągane. Przy imionach słowiańskich to osobny problem.
To wracamy do tego, co mówiłem o słowiańskich imionach. Jeśli chaldejski nie pasuje do polskich liter, a pitagorejski jest uproszczony, to może przy imionach słowiańskich w ogóle nie ma dobrego systemu numerologicznego? Albo był, ale się nie zachował?
Dobra, ale czy to ma jakieś praktyczne znaczenie dla kogoś, kto nie zajmuje się numerologią tylko chce po prostu zadziałać? Bo czytam tę rozmowę od dłuższego czasu i coraz bardziej mam wrażenie, że im głębiej idziemy, tym mniej jasne jest, co właściwie robić. Fraida, jak ty to rozwiązujesz w praktyce?
@Lidzia54, szczerze? Nie zawsze rozwiązuję. Czasem po prostu wybieram podejście i idę z nim do końca, trzymając się wewnętrznej spójności. Mieszanie systemów jest gorsze niż wybranie jednego, który nie jest idealny. Przy pracy z imieniem konkretnej osoby kluczowe jest to, żeby ty sama byłaś spójna w tym, co to imię dla ciebie znaczy i jak na nie patrzysz.
A co ze skrótami i zdrobnieniami? Bo Fraida wcześniej mówiła o imieniu z metryki jako punkcie wyjścia, ale większość ludzi, których znam, prawie nigdy nie słyszy swojego pełnego imienia. Zuzanna słyszy Zuzia, Aleksander słyszy Olek. Czy te zdrobnienia to odrębne sygnatury, czy tylko echo tego pełnego?
@Arkania to zależy od tego, czy zdrobnienie ma własną historię. Znam przypadek, gdzie ktoś przez czterdzieści lat był wyłącznie Tolkiem, Anatol brzmiało dla niego jak coś z innego świata. I przy pracy energetycznej Tolek działał mocniej, bo był żywy, a Anatol był właściwie martwy przez nieużycie. Ale nie chciałabym z tego robić reguły, bo to był jeden konkretny człowiek.
To ciekawe, bo wraca tu ta sama oś co przez całą rozmowę, metryka kontra użycie. Mam wrażenie, że te dwie rzeczy mogą działać na różnych warstwach i nie trzeba wybierać jednej jako tej właściwej. Metryka jako fundament, który jest zawsze, użytkowe imię jako aktywna powierzchnia. Przy różnych celach sięgasz po różną warstwę.
Przepraszam, że wchodzę, bo słucham od początku. Mam pytanie, które może być trochę z boku. Czy jest jakaś różnica między imieniem, które ktoś sobie sam nadał, a imieniem nadanym przez innych? Mam na myśli pseudonimy, ksywki, nick na forum. Czy to w ogóle ma jakiś ciężar, skoro jest nieoficjalne?
@Madzialena90 to zależy od intencji i od tego, jak bardzo dana osoba wchłonęła to imię jako część siebie. Nick internetowy, którego używasz przez rok na jednym forum, to co innego niż imię, którym posługujesz się codziennie od lat i które definiuje to, jak myślisz o sobie. To drugie może nabrać własnego życia, nawet jeśli zaczęło jako pseudonim.
To co mówi Fraida o wchłonieniu imienia ma sens, ale nie do końca się zgadzam z tym, że intencja jest kluczowa. Bo co jeśli ktoś nadał sobie imię bez żadnej głębszej intencji, po prostu mu się podobało, a jednak po latach stało się bardziej jego niż to z metryki? Intencja chyba może przyjść później, nie?
@Dzikitaurus a właśnie, bo to jest kwestia, czy imię kształtuje człowieka w czasie, czy tylko odbija to, czym on już jest. Jak patrzę na te pseudonimy, które ktoś sobie bierze przypadkowo, a potem je nosi przez dekadę, to tam coś ewidentnie zaszło. Ale czy to imię zadziałało, czy to człowiek nadał mu znaczenie?
@Lubon to może nie ma tu jednej odpowiedzi dla wszystkich przypadków? Bo znam osoby, dla których nick był czymś zupełnie bez znaczenia, i tak zostało. I znam kogoś, kto swój pseudonim traktuje serio, prawie jak imię własne. Różnica chyba leży w tym, ile siebie w to włożył.
@Madzialena90 Właśnie tu wracam do swojego wcześniejszego pytania o zdrobnienia, bo to jest podobna sytuacja. Czy Zuzia, która przez trzydzieści lat słyszała tylko Zuzia, może mieć inne imię jako punkt wyjścia do pracy z nią? Bo na papierze jest Zuzanna, ale ta Zuzanna dla niej samej jest trochę jak ktoś obcy.
Arkania dobrze to uchwytuje i myślę, że właśnie dlatego nie ma jednego przepisu. Zuzanna to fundament, Zuzia to codzienny kształt. Przy pracy na zewnątrz, kiedy chodzi o dotarcie do kogoś, pyta się co noszą świadomie. Ale są sytuacje, kiedy ta warstwa dokumentowa ma swoje miejsce, szczególnie gdy chce się trafić głębiej, w to, co poprzedza codzienność.
Dobra, ale powiem szczerze, że ta rozmowa coraz bardziej mi się rozmywa. Fundament, warstwa dokumentowa, głębiej, świadomie. Jak to ma wyglądać w praktyce? Bo na razie rozmawiamy bardzo teoretycznie i nie wiem, co z tego wyciągnąć.
@Lidzia54 rozumiem frustrację, ale tu nie ma jednego wzoru do przeklejenia, bo to zależy od tego, co chcesz zrobić i z kim. Nie da się powiedzieć: użyj imienia X, zadziała. To byłoby uproszczenie, które akurat w tej pracy potrafi wszystko popsuć.
@Baska_T no dobrze, ale czy ktokolwiek na tej rozmowie ma jakieś konkretne doświadczenie z tym, że zmiana imienia, które się używa, cokolwiek zmieniła? Nie teorię, tylko coś z życia?
Mam jedno takie doświadczenie, choć nie wiem czy pasuje dokładnie. Pracowałam z osobą, która zaczęła używać swojego środkowego imienia po tym, jak zmieniła miasto i środowisko. Twierdziła, że to świadoma decyzja, żeby zacząć od innego miejsca. I faktycznie, kiedy wracała do starego imienia w kontakcie ze starymi znajomymi, zachowywała się inaczej, bardziej jak poprzednia wersja siebie. Ona sama to zauważyła.
@Dobrusia.2 ale to znowu można tłumaczyć środowiskiem i przyzwyczajeniem, nie imieniem samym w sobie. Ze starymi znajomymi zachowujesz się jak kiedyś, bo wracasz do starych wzorców relacji, nie dlatego że słyszysz inne imię. Imię jest tu tylko markerem tej zmiany kontekstu, nie przyczyną.
@Mistika możliwe, nie mówię, że to dowód na cokolwiek magicznego. Ale jeśli imię konsekwentnie działa jako marker tej zmiany, to czy nie ma sensu świadome korzystanie z tego? Nawet jeśli mechanizm jest czysto psychologiczny?
A przy runach jest podobna zasada, bo niektóre tradycje mówią, że prawdziwe imię osoby, to takie runicznie zakodowane w chwili urodzenia. Nie mam pojęcia, jak to się łączy z imieniem z metryki, ale może to jest ten sam pomysł tylko w innym systemie?
@Tymek89 masz na myśli coś w stylu runicznego losu? Bo słyszałam o tym, że w nordyckiej tradycji imię nadawano dziecku nie przypadkowo, i tam był cały rytuał z tym związany. Tylko nie wiem, czy to przetrwało w jakiejś użytecznej formie.
@Leokadia76 coś takiego, chociaż nie znam szczegółów dobrze. Wiem, że imię było powiązane z przodkami i rodem, nie było wybierane za ładne brzmienie. Ale tu właśnie mam lukę, bo nie wiem, jak to się ma do współczesnego używania run przy pracy z osobą.
W Eddzie są fragmenty, gdzie bogowie znają prawdziwe imiona rzeczy i przez to mają nad nimi władzę. To ten sam motyw co w egipskiej magii z Ra i Izydą, gdzie Izyda wyciąga od Ra jego tajne imię żeby przejąć część jego siły. Chyba każda starsza tradycja ma ten wątek, tylko w różnych kostiumach.
Dzikitaurus ma rację i warto dodać, że w Eddzie to nie jest tylko metafora. Sigrdrífumál wprost mówi o runach imion, które Odyn wyrył żeby zyskać wiedzę. Imię nie jest tu etykietą, jest częścią samej substancji tego, co nazywa. Dlatego w praktyce to nie jest kwestia estetyki czy symboliki, to kwestia tego, czego dotykasz.
To co mówisz o substancji mnie bardzo interesuje. Czy to znaczy, że jeśli ktoś zmieni imię prawnie, to ta substancja się zmienia? Czy zostaje to pierwotne imię gdzieś w tle, niezależnie od dokumentów?
Na to jest chyba kilka odpowiedzi w zależności od tradycji. W kabale zmiana imienia to był poważny akt, robiony w konkretnych okolicznościach, na przykład przy ciężkiej chorobie, żeby dosłownie zmylić anioła śmierci. Nowe imię nie kasowało starego, tworzyło nową warstwę. Ale nie wiem, czy to samo działa poza tym systemem.
@Lubon a czy to nie jest właśnie argument za tym, że stare imię zawsze zostaje? Że można dodawać warstwy, ale nie można ich usunąć? Mam wrażenie, że w tym co mówisz jest jakiś klucz do całej rozmowy o tym, które imię jest tym prawdziwym.
Jeśli stare imię zawsze zostaje, to ma to konsekwencje dla numerologii, bo wtedy należałoby liczyć oba, stare i nowe, i patrzeć na napięcia między nimi. Nigdy tak nie robiłam, ale brzmi to logiczniej niż branie tylko jednego jako jedynego właściwego.
To co mówi Lubon o kabale mnie zatrzymuje, bo właśnie o tym myślałam. Jak liczyć numerologicznie kogoś, kto zmienił imię? Bo jeśli stare zostaje jako podkład, to może chodzić o dwie zupełnie różne liczby ścieżki życia. I nie, nie wiem jak to rozstrzygnąć. Ale intuicyjnie skłaniam się do liczenia obu i patrzenia, gdzie są napięcia.
@Baska_T a czy napięcie między starym a nowym imieniem to problem, czy informacja? Bo jeśli ktoś zmienił imię świadomie i z wyboru, to to napięcie chyba coś opisuje, nie jest błędem w obliczeniach.
@Leokadia76 właśnie, to by znaczyło, że sama zmiana imienia zostawia ślad. Coś jak palimpsest, jest nowy tekst, ale stary nie znikł całkowicie i da się go odczytać.
A mnie zastanawia inna rzecz, bo ten wątek z Eddą i Egiptem to jest globalny motyw i to nie jest przypadek. We wszystkich tych tradycjach chodzi o to samo, że imię to nie jest dźwięk, tylko dostęp. Kto zna imię, ten ma klucz. Zmiana imienia to zmiana zamka, ale stary zamek gdzieś leży i ktoś może mieć do niego klucz.
@Dzikitaurus ale jak w takim razie rozumieć to, że Odyn sam sobie nadawał imiona? Miał ich dziesiątki, Grímnir, Wanderer, różne. To nie znaczy, że sam sobie zmieniał dostęp, tylko że każde imię otwierało inne aspekty?
@Tymek89 no właśnie, każde imię to był inny Odyn w sensie innej funkcji, innej roli jaką pełnił w danym momencie. Ale to jest inny przypadek niż ludzkie imię, bo Odyn to nie jest człowiek z metryką. Dla istot boskich imiona działają inaczej, tam każde jest pełne.
Tymek89 dotknął czegoś ważnego. Odynowe imiona to nie pseudonimy ani maski, każde z nich to oddzielna manifestacja tej samej zasady. Dla człowieka jest inaczej, bo mamy jedno pole tożsamości, które może mieć różne warstwy nazw, ale nie możemy funkcjonować jednocześnie jako kilka pełnych bytów. Dlatego właśnie kwestia, które imię jest tym rzeczywistym, jest dla ludzkiej magii problemem, a nie jest problemem przy pracy z bóstwami.
To mnie trochę uspokaja, bo bałam się, że skoro ktoś używa zdrobnienia przez całe życie, to jest jakiś deficyt w tej pracy. A tu wychodzi, że zdrobnienie jest warstwą, nie błędem. Ale nadal nie wiem, jak to rozpoznać w praktyce, kiedy sięgać po którą warstwę.
@Arkania to chyba zależy od tego, co chcesz osiągnąć i na jakim poziomie chcesz działać. Jeśli chodzi o codzienny kontakt z czyjąś energią, wystarczy to, czym ta osoba jest teraz. Jeśli chodzi o coś głębszego, sięgasz do fundamentu. Tylko że do fundamentu rzadko masz dostęp bez wiedzy tej osoby albo bez jej zgody.
@Lubon a jeśli chodzi o ochronę, nie o działanie na kogoś, tylko o zabezpieczenie siebie przed czymś? Też trzeba sięgać do fundamentu czy wystarczy warstwa powierzchniowa?
@Lidzia54 przy ochronie własnej raczej pracujesz na swoim imieniu, więc znasz wszystkie warstwy z definicji. Ale masz rację, że to inne pytanie niż to, które dotychczas omawialiśmy. Tu nie chodzi o dostęp do kogoś obcego, tylko o zakotwiczenie siebie.
Wracam do tego, co mówiła Fraida o substancji. Mam pytanie, które mnie chodzi po głowie od jakiegoś czasu. Czy imię pośmiertne, takie jak na przykład w tradycji żydowskiej, gdzie czasem nadawano inne imię przed śmiercią, to był mechanizm podobny do tego kabalistycznego przy chorobie? Czy to jest udokumentowane, czy tylko coś, co słyszałam?
Dobrusia.2 pyta o konkretną praktykę, która ma nazwę, to jest zmiana imienia przy ciężkiej chorobie, żeby dosłownie przerwać przeznaczenie przypisane do starego imienia. Źródła mówią, że to była interwencja społeczności, nie indywidualna decyzja, i wymagała świadków. Pośmiertne imię to trochę inny przypadek, ale idea jest zbliżona, nowe imię otwiera nową kondycję bytu.
A przy pracy z duchami czy istotami, które już nie żyją, też używa się imienia z życia? Czy po śmierci imię działa tak samo?
@Madzialena90 z mojego doświadczenia, i tu mówię konkretnie o kontakcie z osobami, które odeszły, imię życiowe nadal działa jako marker. Ale jest coś, co trudno opisać, jakby ta osoba odpowiadała na imię, ale już nie była przez nie definiowana tak samo jak za życia. Ciężko to ująć w słowa.
@Dobrusia.2 a nie jest tak, że po prostu mózg robi skojarzenie i stąd ten efekt? Że wywołujesz wspomnienie przez imię, a nie osobę? Pytam szczerze, bo mam z tym problem.
@Mistika to jest uzasadnione pytanie i nie mam na nie odpowiedzi, która by cię przekonała, jeśli zaczynasz od założenia, że to wspomnienie. Powiem tylko, że zdarzały się rzeczy, których nie miałam w głowie jako wspomnienia, a które pojawiały się przy takim kontakcie. Ale to osobna rozmowa.
To co Dobrusia.2 mówi o tym, że imię działa, ale nie definiuje już tak samo, może tłumaczyć, dlaczego w nordyckiej tradycji imię rodu było ważniejsze przy przywoływaniu niż imię osobiste. Rodowe imię zostaje, osobiste może się rozpłynąć.
@Tymek89 a to jest gdzieś w źródłach, czy to twoje wnioskowanie? Bo brzmi sensownie, ale chciałabym wiedzieć, skąd to pochodzi.
@Leokadia76 szczerze, to moje wnioskowanie z kilku rzeczy, które czytałem. Nie twierdzę, że to jest zapisane wprost gdzieś jako zasada. Mogę się mylić.
To co Tymek89 mówi brzmi logicznie, bo jak patrzyłam na praktyki nordyckie to rzeczywiście patronimiki i rodowe oznaczenia były tam centralnym systemem identyfikacji. Ale czy to naprawdę ma jakiś odpowiednik w tym, jak pracujemy z imionami teraz? Bo mam wrażenie, że my w tej rozmowie non stop przeskakujemy między tradycjami jakby były kompatybilne, a one mogły mieć zupełnie różne założenia o tym, czym w ogóle jest imię.