Każdy z nas ma pewnie taką jedną kartę, na której widok robi mu się gorąco, zanim jeszcze zdąży otworzyć usta do interpretacji. Ja mam swoją i wiem dokładnie, która to jest. Chciałabym wiedzieć, jak Wy radzicie sobie z rozkładami, w których wypada karta, której po prostu nie chcieliście zobaczyć? Bo przecież nie da się jej odłożyć, udać że nie ma, zrobić rozkładu jeszcze raz i mieć czyste sumienie. A jednak znam osoby, które tak robią. I znam siebie, która czasem miała ochotę. Jaka to u Was karta? Jak ją traktujecie, kiedy już się pojawi?
U mnie Dziesiątka Mieczy. Dla większości ludzi to Wieża, ale dla mnie właśnie ta karta zawsze oznacza moment, w którym naprawdę już nic się nie da zrobić. Wieża przynajmniej jest szczera w swojej dynamice - bum, koniec, początek. Dziesiątka Mieczy to cisza po wszystkim, taka cisza, której nie chcę słyszeć. Kiedy wypada mi w odczycie dla kogoś, dwa razy sprawdzam, czy dobrze ją odczytuję, bo wiem, jak ciężka bywa.
Moja nemesis to Pięć Pucharów. Brzmi niewinnie, prawda? A jednak za każdym razem, kiedy wyskakuje, wiem, że pytający już wie, co stracił, i że z tym niczym się go nie da pocieszyć. Wieża, Śmierć - one przynajmniej mają w sobie energię ruchu. Pięć Pucharów to utknięcie w żalu i nie ma od tego łatwej drogi wyjścia. Nie lubię tej karty, choć szanuję.
@Lady ja się nie zgodzę z tym, że Śmierć ma „energię ruchu". Dla większości pytających Śmierć to po prostu Śmierć, i tyle. Ja wiem, że to karta transformacji, Ty wiesz, my wszyscy to wiemy, ale jak usiądzie naprzeciwko Ciebie osoba, która pierwszy raz stawia karty, i zobaczy Śmierć, to zamykasz całą resztę odczytu. Wolałabym, żeby jej nie wyciągała, bo potem trzeba pół godziny rozbrajać napięcie, zamiast rzetelnie pracować.
@Herga masz rację co do klientów, ale u siebie Śmierć naprawdę traktuję jako dobry znak. To zdjęcie z barków czegoś, co już mnie obciążało. Mnie bardziej dobija Księżyc odwrócony - bo to znak, że ktoś mnie zwodzi albo że sam się oszukuję. A tego nigdy nie chce się usłyszeć.
Mam swoją kartę, której nie cierpię dla siebie, i mam inną, której nie cierpię dla klientów. Dla siebie to Trójka Mieczy. Każdy rozkład, w którym ona wypada, kończy się tym, że zamykam talię i idę na spacer. Dla klientów - Dwójka Mieczy. Bo to znaczy, że osoba, która siedzi przede mną, coś już czuje, ale nie chce wiedzieć, i ja też tego nie wiem, i nikt nie chce powiedzieć pierwszy.
@Betalia Dwójka Mieczy od zawsze była u mnie jedną z najtrudniejszych do opowiedzenia. Bo jak powiedzieć komuś „ty wszystko już wiesz, tylko boisz się przyznać"? To wymaga pewnej delikatności, na którą nie każdy ma ochotę w trakcie sesji.
Moja to Dziewiątka Mieczy. Karta bezsenności, koszmarów, tego stanu, kiedy człowiek budzi się o trzeciej w nocy i nie może wrócić do snu. Sama przez to przechodziłam, więc kiedy widzę ją u innych, mam natychmiastowe ciało do ciała z tą energią. Uczciwie mówię - przez jakiś czas musiałam odmawiać stawiania osobom, których zdrowie psychiczne podejrzewałam, że jest kruche, bo Dziewiątka Mieczy zawsze mi w takich sytuacjach wychodziła i nie umiałam jej nieść.
@Pajeczyna bardzo to dla mnie zrozumiałe. Karta, przez którą samemu się przeszło, zawsze potem inaczej mówi. Ja mam tak z Diabłem. Byłam w destrukcyjnej relacji i Diabeł był dla mnie dosłownym portretem tamtego czasu. Przez rok po tamtej historii nie potrafiłam tej karty czytać neutralnie. Dopiero z czasem wróciła do roli zwykłego ostrzeżenia, a nie osobistego draśnięcia.
Zauważcie, że dla każdego z nas karta-nemesis to w dużej mierze karta z własnej biografii. Sauwak ma Dziesiątkę Mieczy, bo coś w nim rozumie tę kartę lepiej niż inne. Kapturek ma Diabła, bo go poznała od środka. Nie ma kart „obiektywnie najgorszych". Są karty, które przez naszą historię stały się dla nas niemożliwe do zignorowania.
@Hellan zgadzam się w stu procentach. Moja nemesis to Dziesiątka Pucharów. Tak, ta niby „szczęśliwa" karta rodziny, harmonii, spełnienia. Ale dla mnie, po rozpadzie małżeństwa, przez długi czas była kartą czystego bólu. Pokazywała mi, czego już nie mam. Dla klientów czytałam ją normalnie, ale dla siebie ją wyjmowałam z talii na pewien czas. Nie mogłam.