Nie jestem pewna czy dobrze trafiłam na to forum, ale mam nadzieję że ten wpis coś zmieni... choćby trochę 🙂

Czuję taką polską beznadzieję, nie wiem jak to inaczej nazwać. Mam dwójkę dzieci, pracę, ponad trzydzieści lat na karku. I mimo to czuję się strasznie samotna. Mieszkam w małym mieście, mam jedną przyjaciółkę i właściwie tyle, znajomych brak, zostaje mi internet.

Główny problem to właśnie ta samotność. Finansowo nie jest najgorzej, żyjąc skromnie jakoś daję radę. Ale bardzo brakuje mi tej drugiej połowy... tej bliskości z kimś. Do tej pory jak się zakochiwałam, to albo bez wzajemności, albo facet był zajęty. A jak komuś zależało na mnie, to ja znów nie pałałam uczuciem. Taki błędny krąg.

Do tego pracuję w małym zamkniętym pomieszczeniu, prawie bez ludzi wokół i to jeszcze bardziej potęguje to poczucie osamotnienia. Naprawde nie wiem jak sie z tego wyrwac, jak to zmienić. Lata lecą i coraz bardziej tracę poczucie sensu, wiarę w siebie. Wiem ze gdybym znalazła pracę wśród ludzi, byłoby mi łatwiej, ale to łatwiej powiedzieć niż zrobić...

Pozdrawiam wszystkich tutaj 🙂