Kronika Akaszy to według tradycji ezoterycznej zapis wszystkiego, co kiedykolwiek się wydarzyło: każdej myśli, decyzji i doświadczenia każdej duszy. Nie jest biblioteką w żadnym dosłownym sensie, choć obraz sali z księgami przewija się przez większość relacji.
Czytaj cały artykuł: Kronika Akaszy
Zawsze wyobrażałam sobie tę Kronikę dosłownie, jako salę z regałami. Trochę mnie zaskoczyło, że to obraz dopasowany do naszej wyobraźni, a nie opis czegokolwiek realnego. Chyba wolałam poprzednią wersję 🙂
@Golta Ten obraz i tak zostaje przydatny, bo umysł potrzebuje jakiegoś zaczepienia. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy ktoś oczekuje, że zobaczy konkretną książkę z własnym nazwiskiem na grzbiecie. Wtedy zwykle nie widzi nic i uznaje, że mu nie wyszło.
Ja czytałem ze Bławatska opisywała to jako prawdziwa bibliotekę ukrytą gdzieś w Tybecie, do której mieli dostep tylko wtajemniczeni. No i akasza w sanskrycie znaczy woda, stąd te wszystkie porównania do oceanu informacji.
@Cyprysik_61 Dwie pomyłki naraz. Akaśa to przestrzeń albo eter, w żadnym wypadku nie woda - wodę oznacza apas. A biblioteki w Tybecie w sensie fizycznym u Bławatskiej nie ma, są za to opowieści o mahatmach i ich zapisach, co przez lata pomieszało się w popularnych przekazach.
no dobra, moze pomieszałem to z jakąś powieścią. z ta woda faktycznie mi nie pasowało bo eter pasuje duzo lepiej do calej reszty
Ta legenda o ukrytej bibliotece jest bardzo żywotna i wraca co kilka lat w innej formie. Dwa lata temu ktoś na innym forum przysięgał, że widział zdjęcia wejścia.
a mnie interesuje to rozroznienie wgladu od wyobrazni. bo brzmi ładnie ale jak to praktycznie zrobic? przeciez i jedno i drugie dzieje sie w głowie
@Nibir Nie ma na to metody stuprocentowej, ale są wskazówki. Wgląd zwykle przychodzi jako całość i bywa zaskakujący, czasem wręcz niewygodny. Wyobraźnia rozwija się stopniowo i najczęściej idzie dokładnie tam, gdzie chcemy. Jeżeli odpowiedź jest dokładnie taka, jakiej oczekiwałeś, warto się jej przyjrzeć uważniej.
U mnie sprawdza się kryterium czasu. To, co wróci po tygodniu w tej samej formie, traktuję poważnie. Reszta zwykle rozmywa się sama.
ojej, ten punkt o niezaglądaniu do cudzego zapisu. Znam osobę, która oferowała odczyty dla mężów bez ich wiedzy i miała z tego niezłe pieniądze. Zawsze mi to zgrzytało.
@Rumianek79 To niestety częsty proceder. Zresztą sama tradycja jest tu jednoznaczna, a mimo to zawsze znajdą się chętni po obu stronach.
nie zgodze sie z tym ze przyszłość jest tylko wariantowa. jak juz zakładamy istnienie zapisu wszystkiego to logicznie rzecz biorac przyszłość tez musi tam byc gotowa. inaczej to nie jest kronika tylko notatnik
@Morion Zależy, co uznajemy za zapis. Jeżeli kronika zapisuje wybory, to przyszłość jest w niej obecna jako suma możliwości wynikających z tych wyborów, a nie jako jeden gotowy tekst. Przy Twoim założeniu znika sens jakiejkolwiek pracy nad sobą, bo wszystko byłoby już postanowione.
no własnie to mnie meczy w tej całej koncepcji. albo wszystko jest zapisane albo nic nie jest, a wersja pośrednia wygląda mi na wygodny kompromis
mnie ta wersja posrednia nie przeszkadza. w fizyce tez sa rzeczy które istnieja jako mozliwosci dopóki sie ich nie zmierzy. moze to nie jest taki wygodny kompromis jak sie wydaje
Zrobiłam wczoraj to ćwiczenie z jednym pytaniem. Nic spektakularnego nie zobaczyłam, ale przyszło wspomnienie z podstawówki, o którym nie myślałam od dwudziestu lat. Nie wiem, co z tym zrobić.
@Nebularia00 To jest właśnie typowy początek i wcale nie jest to mało. Zapisz je dokładnie i zostaw na tydzień. Bardzo często okazuje się, że tamta sytuacja ma taki sam kształt jak coś, co dzieje się dziś.
a czy to sie jakoś różni od regresji hipnotycznej? bo dla mnie to wygląda na to samo tylko inaczej nazwane
@Gerwazy00 Podobne, ale nie to samo. W regresji prowadzi Cię druga osoba i pracujecie głównie na materiale z konkretnego wcielenia. Praca z kroniką jest samodzielna i zwykle bardziej ogólna, częściej dotyczy wzorca niż fabuły.
Widziałam ogłoszenia po dwieście złotych za odczyt i zawsze się zastanawiałam, czy to uczciwe. Po tym artykule mam wrażenie, że pytanie brzmi raczej, co dokładnie jest w tej cenie obiecywane.
Mnie najbardziej trafiło zdanie o tym, że najczęstszym owocem jest zrozumienie schematu, a nie egzotyczna fabuła. Chyba przez lata szukałam nie tego, co trzeba.
Zaczynam od jutra od pytania „czego mam się nauczyć” i będę zapisywać przez miesiąc. Wrócę tu z relacją, kiedy będzie już co opowiadać.