Jak w temacie: napiszcie, co aktualnie czytacie lub... przynajmniej próbujecie czytać, nawet jeśli książka Was pokonuje 😉 PDF-y i e-booki też się liczą.
U mnie anglojęzyczna rzecz o midpunktach w syntezie horoskopu, autorstwa Dona McBrooma.
Zainspirowany Drakulą Stokera wróciłem do książki Radomira Risticia o bałkańskim czarownictwie. Magiczna rzecz o wszelkich przesądach na temat klątw, wiedźm, wampirów i innych.
Dowiadujemy się z niej, dlaczego zmarłych wsadzało się do trumny do góry nogami - bo jak to wiedźma albo wiedźmak, to nie będzie mógł się położyć we własnym ciele i nie wstanie. I że jak koło chałupy lata motyl, to znaczy, że to wiedźma, więc przypal mu skrzydełka.
10 na 10, polecam, prawdziwy poradnik survivalu przeciw wiedźmom z sieci 🙂
@grzegorz_355 Było wiele ciekawych sposobów, aby wiedźma nie powróciła do życia. Widziałem zdjęcie, gdzie zmarłemu wbito w usta cegłę. Poza tym nieszczęśnikom po śmierci obcinano też głowy.
U mnie Hajo Banzhaf na tapecie. Przeleciałam jak burza po mojej zdobyczy z serwisu aukcyjnego, czyli po Drodze Tarota, a teraz wracam do Tarota dla każdego - dla mnie każde zdanie tego niemieckiego tarocisty i astrologa jest na wagę złota 🙂
Autor bardzo swobodnie i otwarcie dzieli się swoją wiedzą i czuć to, czytając jego książki.
@bernadeta_275 To skoro lecimy też z opisami, to od siebie dodam, że ta rzecz o midpunktach dotyczy analizy punktów pomiędzy dwiema dowolnymi planetami. Niektóre z nich mogą być aktywne w naszych kosmogramach.
Książkę wyszperałam po niedawnej lekturze o łukach słonecznych, autorstwa Noela Tyla. Jak się okazuje, w swojej oryginalnej formie mają one mało wspólnego z progresjami sekundarnymi.
Ogółem zaryłam jak rozpędzony dzik o drzewo, bo byłam ciekawa tych łuków, błędnie sądząc, że są bardzo proste i będę mogła być przy nich leniwa, a skończyło się dziubaniem 🙂
@cicha_kamien52 Ja mam urlopową lekką lekturę: kuchnia według znaków zodiaku. Przepisy są nawet fajne 🙂 ale nie pojmuję, skąd ludzie na takie pomysły czerpią, to nie ma niczego wspólnego z zodiakiem, chyba że przypadkiem 🙂
I jeszcze czytałam na kwaterze coś starego a'la gazetkę, o różnych wróżbach. W sumie bardziej jako ciekawostki niż praktyka, ale było tam o klasycznych kartach coś, czego jeszcze nie znalazłam w necie 🙂
@sydonia_283 Aktualnie i nieustająco czytam rzecz o kartach klasycznych, autorstwa E. Pogońskiej.
Kart jest tam tylko 24 i nie wszystkie spostrzeżenia autorki odnośnie kombinowania połączeń są moje, ale genialny jest cały dwudziestoczterokartowy rozkład i przykład interpretacji. No i jej własne doświadczenia związane z problemami klientów wraz z pomysłami na ich rozwiązanie.
A poza tym przeglądam archiwalne numery pewnego miesięcznika i stwierdzam, że były te artykuły o niebo lepsze niż obecne pitolenie o niczym.
@ryszard_129 U mnie kilka książek leży na wierzchu 🙂 Wróciłam do książeczki załączonej do jednej z moich talii, dziecko sprawiło mi romans kostiumowy w wersji anglojęzycznej, a do posiłków przeglądam album o kolekcjonerach butów 🙂
@bernadeta_275 Ja męczę od lat Tadeusza Doktóra i jego Spotkania z astrologią. To znaczy dawno go zmęczyłam, ale powracam, bo takie cymeski warto sobie od czasu do czasu przypomnieć.
Jest tam przywołana myśl Tommasa Campanelli z początku XVII wieku, która jest kwintesencją tego, co zwie się przepowiednią astrologiczną: że trudno mu uwierzyć, by zakazywano astrologii poza wypadkami jej nadużywania - bo gwiazdy dla zjawisk nadprzyrodzonych są tylko znakami, a dla naturalnych przyczynami.
@bernadeta_275 Tak? Dziecko sprawiło romans i to kostiumowy. Bardzo ciekawe... 🙂
Ja w polskiej wersji językowej miałem bliską relację z tą, jak ona się nazywa... Enigma. Zauroczyła mnie swoimi kolorami i szatą graficzną, szerokim wachlarzem tematów, nie bała się tematów mrocznych, pozytywne też poruszała, cały czas czułem jej dotyk na dłoniach.
A ona czuła mój, raz mocny, a raz delikatny. Szykuje się kolejne spotkanie - tak jak i pierwsze, gdzie byliśmy sam na sam 🙂
@swietlistyumysl943 Ja męczę pewnego autora piszącego o ufo i przemieszczaniu kontynentów. Straszne 🙂
Z ciekawości go męczę, nie z wiary w to, co pisze. Nie powiem, człowiek wykształcony, inżynier i doktor, ale też propagator stworzonej przez siebie teorii, według której Ziemia jest od czterdziestu tysięcy lat okupowana przez istoty pozaziemskie.
Twierdzi, że są to materialne wehikuły kosmiczne pilotowane przez moralnie zdegenerowanych krewniaków ludzkości, którzy skrycie okupują i eksploatują ludzi.
O ile jestem pewna, że nie jesteśmy sami w kosmosie - dowodów nie mam! - to przypisywanie kosmitom przyczynowości wszystkich nieszczęść trapiących ludzkość jest, jak dla mnie, grubą przesadą. Tym niemniej czytam, bo chcę zrozumieć jego poglądy przez pryzmat astro i numero.