Zaciemniony pokój, dłonie na stole, medium pytające o obecność. Ten obraz wziął się z bardzo konkretnej mody, która ogarnęła Europę i Amerykę w połowie dziewiętnastego wieku i bywała jednocześnie rozrywką salonową, praktyką żałobną i przedmiotem naukowych sporów.
W artykule opisaliśmy historię zjawiska, typowy przebieg seansu, najgłośniejsze demaskacje oraz realne zagrożenia psychiczne.
Artykuł: Seans spirytystyczny - historia, przebieg i realne zagrożenia
Piszcie o swoich doświadczeniach i obserwacjach.
W liceum robiliśmy to na każdej wycieczce i wtedy była to czysta zabawa. Dopiero po latach dotarło do mnie, że jedna koleżanka bardzo źle to zniosła i przez pół roku bała się spać sama.
@Cyrkonia I to jest dokładnie ten problem, o którym mało kto mówi. Nie chodzi o to, co przyjdzie zza zasłony, tylko o to, że nastolatek zostaje sam z lękiem, którego nie umie nazwać. Grupa się rozjeżdża po wycieczce, a jedna osoba zostaje z tym na miesiące.
Ja tam uwazam ze jak sie zrobi wszystko poprawnie czyli sol, swieca i zamkniecie kregu to nic złego sie nie stanie. mam kolege ktory robi to regularnie i zyje, wiec te straszenie jest przesadzone
@Florek „Żyje” to dość niski próg, jeśli chodzi o ocenę skutków. Nikt tu nie straszy klątwami, tylko bezsennością i natrętnymi myślami, a te nie zabijają, za to potrafią uprzykrzyć rok. Sól i świeca nie chronią przed niczym takim, bo problem jest w głowie, nie w kręgu.
@Florek Dodam ze te procedury z sola i zamykaniem kregu pochodza z roznych tradycji poskładanych do kupy w internecie. w dziewietnastym wieku nikt tego nie robił w ten sposob, a seanse odbywały sie w salonach przy herbacie. Wiec to nie jest zadna stara wiedza tylko wspołczesny miks
@Celestyn no dobra ale skoro ludzie to robia od lat i im pomaga to chyba cos w tym jest. chociaz przyznaje ze nie sprawdzałem skad to sie wzieło
Mnie zawsze zastanawiało to pismo automatyczne. Widziałam nagranie, na którym kobieta pisze całe strony z zamkniętymi oczami i to wygląda naprawdę przekonująco.
@Kaplanka Pismo automatyczne bywa fascynujące i wcale nie trzeba wierzyć w duchy, żeby to docenić. Psychologia opisuje to jako dysocjacyjne wytwarzanie treści, czyli materiał z własnej głowy, do którego świadomość normalnie nie ma dostępu. Ciekawe jest to, że treści bywają sensowne i osobiste, tylko autorem jest sam piszący.
Byłam raz na seansie prowadzonym przez kogoś, kto brał za to pieniądze. Padło kilka rzeczy o mojej babci, ale wszystkie takie, że pasowałyby do połowy babć w Polsce. Wyszłam z poczuciem, że dałam się nabrać za sto pięćdziesiąt złotych.
@Macierzanka To technika stara jak sam spirytyzm, mówi się o niej odczyt zimny. Zaczyna się od zdań pasujących do wszystkich, obserwuje reakcje i doprecyzowuje w tę stronę, w którą klient sam poprowadzi. Dobry praktyk robi to tak płynnie, że człowiek wychodzi przekonany, iż powiedziano mu rzeczy, o których nikt nie mógł wiedzieć.
a co z tymi wirujacymi stolikami, bo widziałem stare zdjecia i tam stoły sie unosiły. przeciez ktos musiał to sfotografowac wiec chyba sie działo naprawde
@Szczepan63 Wiekszosc tych zdjec to podwojna ekspozycja albo stolik na zyłce. Houdini rozpracowywał takie numery przez lata i pokazywał je publicznie krok po kroku. Fotografia z tamtych czasow to zaden dowod, bo akurat wtedy manipulacja obrazem była banalnie prosta
Nie wierzę w duchy, ale nigdy w życiu nie usiadłabym do takiej tablicy. Sama nie wiem, jak to pogodzić, chyba po prostu nie chcę sprawdzać 🙂
@Inkantacja Znam to uczucie i myślę, że to całkiem zdrowy odruch. Nie musimy testować wszystkiego, żeby mieć zdanie. Zresztą nawet przy założeniu, że to wyłącznie psychologia, świadome wprowadzanie się w stan zawieszenia w ciemnym pokoju to nie jest rozrywka dla każdego.
Straciłam męża w zeszłym roku i przyznam, że myślałam o pójściu do medium. Po przeczytaniu fragmentu o żałobie odpuściłam, bo faktycznie chodziło mi o to, żeby usłyszeć jeszcze raz, że wszystko jest w porządku.
@Krysia_58 To bardzo trudna decyzja i dobrze, że napisałaś o niej wprost. Ludzie w takiej sytuacji często słyszą dokładnie to, czego potrzebują, i właśnie dlatego wracają, raz po raz, przez lata. Rozmowa z kimś, kto zajmuje się żałobą zawodowo, daje mniej ulgi na godzinę, ale prowadzi dalej.
u mnie w rodzinie babcia opowiadała ze przed wojna chodzili na takie seanse do dworu i wszyscy traktowali to jak wieczorne wyjscie. nikt sie nie bał, po prostu rozrywka jak teatr
@Jacek73 Bo wtedy to była rozrywka i to bardzo modna. Salonowe seanse organizowano jak wieczorki muzyczne, z zaproszeniami i poczęstunkiem. Dopiero później, głównie przez kino, cała rzecz obrosła atmosferą grozy.
Mam pytanie o efekt ideomotoryczny, bo pierwszy raz o tym czytam. Czy to znaczy, że wszyscy w kręgu popychają wskaźnik i nikt się do tego nie przyznaje, czy że naprawdę tego nie czują?
@Cytrynka_S Naprawdę nie czują i to jest w tym najciekawsze. Mięśnie reagują na oczekiwanie, ruch jest minimalny, a każdy uczestnik dokłada swoją odrobinę. W ślepych próbach, gdzie zasłania się uczestnikom tablicę, wskaźnik przestaje układać sensowne słowa. To dość mocny argument.
Ciekawe ze o spirytyzmie mowi sie zawsze jako o zabobonie a przeciez interesowali sie tym powazni ludzie, chemicy i fizycy. Crookes robił badania i wyszedł z nich przekonany. dzis by go wysmiali
@Celtyk Crookes rzeczywiscie badał media i faktycznie sie przekonał, tylko warto dodac ze pozniej wyszły na jaw jego bliskie relacje z jednym z badanych mediow. To nie przekresla jego dorobku w chemii, pokazuje natomiast jak łatwo o brak dystansu, nawet przy solidnym warsztacie naukowym
Byłam raz w domu, gdzie ktoś zostawił tablicę na stole po seansie i podobno przez tydzień działy się dziwne rzeczy. Domownicy byli wtedy w kiepskim stanie psychicznym, więc dzisiaj patrzę na to inaczej niż wtedy.
Czy ktoś próbował podejść do tego z drugiej strony, czyli nagrywać takie spotkania i potem odsłuchiwać? Zastanawiam się, ile z tego, co ludzie pamiętają po seansie, faktycznie padło.
@Selenitka_D Probowalismy kiedys nagrywac i to była najciekawsza czesc całej zabawy. Po odsłuchaniu okazało sie ze połowa zdan ktore wszyscy pamietali inaczej padła w zupełnie innej kolejnosci. pamiec dorabia sens do tego co sie działo
Wracając jeszcze do wątku żałoby, bo to najważniejsza część tej rozmowy. Jeśli ktoś czyta to po stracie kogoś bliskiego, warto sprawdzić, czy w okolicy działa grupa wsparcia. Rozmowa z ludźmi w podobnej sytuacji daje więcej niż jakikolwiek wieczór przy tablicy.