Okej, ale to brzmi jak coś, co po prostu robi każdy, kto wstaje rano z łóżka. Mam pytanie szczere, nie sarkastyczne: jaka jest różnica między "uziemiającym ćwiczeniem z muladharą" a zwykłym staniem na podłodze bez żadnej filozofii za tym?
@Golta a czy to musi być różnica? Serio pytam. Może wartość nie leży w tym, że jest coś metafizycznego, tylko w tym, że robisz to świadomie i celowo, zamiast przez to przechodzić na autopilocie.
Wracam do tego, co mówiliśmy wcześniej, bo myślę, że ta rozmowa o dysocjacji i uziemieniu pokazuje coś istotnego dla całego tematu wątku. Depresja bardzo często wiąże się właśnie z odcięciem od ciała. I w tym sensie praca z muladharą jako powrót do ciała ma sens kliniczny, nawet jeśli nie wierzymy w energię jako taką. Czy ktoś tutaj miał to potwierdzone przez terapeutę?
Mój terapeuta nigdy nie używał słowa muladhara, ale mówił dużo o "zasobach w ciele" i o tym, żeby zaczynać od kontaktu z fizycznym otoczeniem. Kiedy powiedziałam mu później, że ćwiczę uziemienie jako pracę z pierwszą czakrą, tylko wzruszył ramionami i powiedział, że ważne, że działa.
@Anastaya wzruszył ramionami w sensie, że go to nie obchodziło, czy że mu to nie przeszkadzało?
@Mirta raczej to drugie. Był pragmatyczny. Mówił, że jeśli coś pomaga pacjentowi budować poczucie bezpieczeństwa w ciele, to on nie będzie tego oceniał przez pryzmat swojego światopoglądu.
To jest akurat postawa, którą szanuję u terapeutów. Pytanie tylko, czy wszyscy mają tyle szczęścia. Bo słyszałam od kilku osób, że ich terapeuci reagowali wyraźnie sceptycznie albo nawet zniechęcali do takich praktyk. I to zniechęcenie potrafiło zamknąć kogoś na obie rzeczy jednocześnie.
To jest właśnie jeden z moich lęków przed terapią. Że przyjdę z tym, co dla mnie ma znaczenie, i usłyszę, że to głupstwo. Wiem, że to irracjonalne, ale to mnie blokuje.
@Daneczka to nie jest irracjonalne. To jest bardzo konkretny lęk przed oceną i w depresji ten lęk jest wzmocniony. Ale chcę zapytać, czy rozmawiałaś kiedyś z kimś, kto łączy podejście psychologiczne z czymś holistycznym? Bo tacy terapeuci są i tam ten lęk przed "powiedzą, że głupstwo" jest mniejszy.
@Krysztal nie wiedziałam, że można szukać terapeuty pod tym kątem. Jak to w ogóle wygląda? Po czym poznać, że ktoś jest otwarty?
@Daneczka można zapytać wprost na pierwszej rozmowie, jak terapeuta podchodzi do praktyk mindfulness, uważności, pracy z ciałem. Niekoniecznie mówić od razu o czakrach, bo to słowo bywa czerwoną flagą dla niektórych. Ale samo pytanie o ciało daje sygnał, czy jest otwartość.
Chcę powiedzieć, że ta rozmowa dała mi więcej niż myślałam, że dostanę, kiedy zakładałam ten temat. Nie mam jeszcze żadnych odpowiedzi, ale mam pytania, które warto zadać sobie i terapeucie. Chyba to i tak dużo.
@Habba to, co napisała Habba na końcu, że ma pytania zamiast odpowiedzi i że to już dużo, to chyba najbardziej uczciwa rzecz w tym wątku. Bo często przychodzi się po gotowe rozwiązanie i wychodzi się z poczuciem, że nic nie dostało się konkretnego. A tu jest inaczej. Ale mam jedno pytanie do całej dyskusji, bo mi siedzło w głowie od jakiegoś czasu: rozmawiamy o muladharze, o uziemieniu, o bezpieczeństwie. Ale czy w ogóle mówiliśmy o tym, czy depresja jako taka ma jakiś wyraźny wzorzec energetyczny, który by się powtarzał u różnych osób?
@Golta nie ma jednego wzorca, to byłoby zbyt duże uproszczenie. Ale jeśli miałbym powiedzieć, co pojawia się najczęściej, kiedy patrzę na osoby z długotrwałą depresją, to jest to właśnie kombinacja osłabionej pierwszej czakry i przeciążonego splotu słonecznego. Brak zakorzenienia i jednocześnie poczucie, że gdzieś wewnątrz coś ciągle pracuje, żeby utrzymać kontrolę. Ale zaznaczam, że to moje obserwacje, nie żadna reguła.
@Czulu to co mówisz o splecie słonecznym mnie zatrzymało. Bo ja kojarzę tę czakrę bardziej z siłą woli i poczuciem sprawczości, a nie z depresją. Czy mógłbyś to rozwinąć? Bo jeśli dobrze rozumiem, to mówisz, że w depresji splot słoneczny jest przeciążony, a nie wyczerpany, tak?
@Kenta_88 dokładnie tak to rozumiem. Wyczerpanie nie musi oznaczać braku aktywności. Często jest odwrotnie. Splot słoneczny może być w ciągłym napięciu od lat, bo gdzieś głębiej nie ma fundamentu, czyli tej pierwszej czakry, która powinna dawać poczucie, że można odpuścić. Bez zakorzenienia splot słoneczny pracuje bez przerwy. I to jest wyczerpujące.
@Czulu słucham tej rozmowy i myślę o sobie, bo też mam depresję, i to co mówi Czulu o ciągłym napięciu i jednoczesnym poczuciu bezsilności jest bardzo bliskie temu, co znam. Ale chcę zapytać, bo może to ważne dla tematu: czy w takim razie praca z muladharą przy depresji nie powinna poprzedzać pracy z resztą czakr? Jakby od dołu ku górze, a nie na wyrywki?