Hej, hej, mam taki temat i nie wiem za bardzo gdzie indziej go wrzucić. Mam od kilku lat macochę i relacja z nią jest... no, ciężka. Nie ma jakiegoś otwartego konfliktu, bardziej takie chłodne, napięte, jakbyśmy obie chodziły wokół siebie na palcach. Słyszałam że afirmacje mogą pomóc przepracować coś takiego od środka, nie czekając aż druga strona coś zmieni. Ale szczerze nie wiem od czego zacząć. Czy ktoś próbował czegoś takiego przy relacji z ojczymem albo macochą właśnie? Czy to w ogóle ma sens przy kimś, kto de facto nie jest twoim rodzonym rodzicem?
Temat ważny i rzadko poruszany, bo ludzie zwykle myślą o afirmacjach w kontekście kariery albo miłości romantycznej, a relacje rodzinne zastępcze to zupełnie inna dynamika. Chodzi o to, że tam jest warstwa emocjonalna, której nie ma np. w relacji z szefem - jest lęk o lojalność wobec rodzica biologicznego, jest porównywanie, jest często poczucie, że ta osoba "zaęła miejsce". Afirmacje mogą tu działać, ale muszą trafiać w tę konkretną warstwę. Coś ogólnego w stylu "każdy człowiek w moim życiu jest dla mnie darem" będzie przy tej relacji zupełnie bez sensu, bo podświadomość to odrzuci jako fałsz.
No właśnie 😛 I tu jest mój problem z afirmacjami przy takich tematach wogóle. Jeśli czujesz do kogoś realny chłód albo urazę, to powtarzanie "kocham moją macochę i jest nam razem dobrze" jest po prostu kłamstwem, które mózg natychmiast weryfikuje i odrzuca. To nie jest przeprogramowanie, to jest zaprzeczanie. I według mnie robi więcej szkody niż pożytku bo blokuje realne emocje zamiast je przepracować.
@Basienkaa masz rację w tej jednej kwestii ale tu właśnie jest różnica między dobrze a źle skonstruowaną afirmacją. Nikt nie mówi żeby kłamać sobie w żywe oczy. Afirmacja przy trudnej relacji nie zaczyna się od "kocham tę osobę",tylko od "jestem gotowa zobaczyć tę osobę bez moich dawnych oczekiwań" albo "pozwalam sobie puścić starą historię o tej relacji" 🙂 To są zdania które podświadomość przyjmie, bo nie są sprzeczne z tym co czujesz tu i teraz.
@Solstice89 hej to brzmi dla mnie sensowniej niż to co zwykle gdzieś czytam. Masz może jakiś przykład konkretniejszy? 😉 Bo ja np. mam taki blok że czuję się winna kiedy zdarzy mi się chwila sympatii do macochy, jakby to był zdrada wobec mamy. I nie wiem jak to ująć w zdanie które nie będzie fałszywe
To co opisujesz,ten blok z poczuciem winy, to jest osobny watek i on musi być przepracowany osobno, bo afirmacje nałożone na poczucie winy go nie usuną, tylko przykryją. Najpierw trzeba dać sobie zgodę na te mieszane emocje. Coś w stylu "mam prawo czuć sympatię do różnych osób nie tracąc miłości do mamy" - to jest zdanie, które dotyczy ciebie, a nie relacji z macochą. I od czegoś takiego bym zaczęła, zanim w ogóle przejdzie się do afirmacji dotyczących samej relacji.
Zgadzam się z tym co pisze Szafirek84, tylko dodam że u mnie działało zupełnie odwrotnie - zaczęłam od relacji z tatą i dopiero przy okazji dotarłam do swoich głębszych przekonań o sobie. no cóż, nie ma jednej kolejności. Ale to co jest ważne: afirmacje przy relacjach rodzinnych działają wolniej niż przy celach zewnętrznych. O wieel wolniej. Ktoś tu ma doświadczenie ile to może trwać zanim się coś ruszy?
Dobra, ja tu jestem trochę z innej strony i po prostu pytam bo nie rozumiem - czy te afirmacje mają wpłynąć tylko na to jak TY tę relację odbierasz czy też jakoś realnie zmienić zachowanie tej drugiej osoby? bo jak tylko na ciebie, to rozumiem mechanizm. jak na nią też, to już nie wiem jak to miałoby działać
Dobre pytanie i często źle tłumaczone. Afirmacje działają na nadawcę, nie na odbiorcę. Koniec. Nie ma żadnego mechanizmu przez który twoje myśli zmienią czyjeś zachowanie. Co się faktycznie może zmienić, to twoje reakcje na tą osobę, twój ton głosu, mowa ciała, to na co zwracasz uwagę. I to już realnie wpływa na dynamikę relacji, bo druga strona reaguje na innego ciebie 😉 Ale nie myl przyczyny ze skutkiem.
Hmm ale to troche tak samo jak psychologia no nie? to po co te afirmacje skoro mozna po prostu pójść na terapię i tam to przepracować szybciej pewnie
@Kajus terapia i afirmacje to nie są rzeczy, które się wykluczają. Poza tym nie każdy ma dostęp do dobrego terapeuty, nie każdy chce, nie każdy może. Afirmacje to sposób codziennej pracy z umysłem które możesz robić sam o szóstej rano przed kawą. Różne ścieżki prowadzą w to samo miejsce.
@Plejadka60 no okej, racja. a ile razy dziennie trzeba je powtarzać żeby cokolwiek poczuć? bo czytałem że 21 dni i efekty ale to brzmi trochę jak reklama
Te 21 dni to mit marketingowy, który wziął się z błędnej interpretacji badań Maxwella Maltza z lat 60 😉 On pisał o minimum 21 dniach, a to gdzieś po drodze zmieniło się w gwarancję efektu. Nowsze dane mówią że zmiana nawyku myślowego to bliżej 60-90 dni przy regularnej praktyce, i to przy prostych nawykach, nie przy głęboko zakorzenionych wzorcach emocjonalnych z rodziny.
A ja się zastanawiam czy przy takiej relacji jak z ojczymem albo macochą nie warto najpierw zrobić jakiś rodzaj inwentaryzacji co właściwie czujemy do tej osoby. Bo czasem człowiek myśli że czuje urazę, a tak naprawdę czuje sie pominięty albo niewidzialny, i to jest zupełnie inny emocjonalny korzeń. Afirmacje pod urazę i afirmacje pod poczucie niewidzialności będą brzmiały i działały inaczej. Czy ktoś tu kiedyś próbował pisać listy do tej osoby - nie wysyłać, tylko pisać - żeby najpierw zobaczyć co tak naprawdę jest w środku?
@Latawiec tak, pisałam kiedyś taki list i to naprawdę działa jako etap diagnozy... Ale mam wrażenie że wypisanie tego co czujesz jest osobną pracą od afirmacji i nie powinno się ich mieszać w jednej sesji, bo wtedy aktywujesz emocje i próbujesz je jednocześnie przekierowywać, co jest sprzeczne.
List to dobra technika, szczególnie jeśli dasz sobie czas między napisaniem a powrotem do afirmacji - kilka dni bynajmniej. żeby emocja opadła, a nie żebyś afirmowała na świeżej ranie.
A czy kamienie mogą tu jakoś wspierać? pytam bo gdzieś czytałam że różeniec albo ametyst pomagają przy relacjach rodzinnych i zastanawiam się czy trzymanie czegoś takiego w ręku podczas afirmacji by coś dawało czy to za dużo naraz
@Sonia83 różeniec to kamień czakry serca i przy relacjach emocjonalnych ma sens. ametyst bardziej przy pracy z umysłem i przekonaniami. Jeśli masz oba, możesz sprawdzić który lepiej pasuje z twoją intencją. Trzymanie kamienia podczas afirmacji nie przeszkadza, część osób mówi że pomaga skupić uwagę. Ale to wsparcie, nie zamiennik samej pracy.
Wtrącę swoje trzy grosze, właśnie jak to kłamstwo o którym pisała Basieńkaa
@Jasnoslyszka_O dobrze że pytasz, bo to faktycznie jest najtrudniejszy krok. Kilka zdań które mogą być punktem startowym, nie gotowym przepisem: "uczę sie dostrzegać tą osobę bez historii którą o niej noszę", "nie muszę kochać kogoś żeby znaleźć z nim spokój", "moje granice chronią nas oboje", "mam w sobie wystarczająco dużo miłości dla wszystkich ważnych mi osób jednocześnie". To ostatnie szczególnie przy tym poczuciu winy o którym pisała Danusia_05. Ważne - mówisz je o sobie, nie o macosze czy ojczymie 😀