Szukam afirmacji, które pomogą mi odbudować relację z mamą. Mamy za sobą dużo trudnych rzeczy, dużo żalu z obu stron, i szczerze nie wiem jak zacząć. próbowałam już różnych rzeczy - rozmów, listów, nawet terapii przez chwilę - ale czuję, że brakuje mi czegoś od środka, jakiegoś wewnętrznego przestawienia. Ktoś kiedyś wspomniał mi o afirmacjach i pomyślałam, że może to jakaś droga. ale nie wiem od czego zacząć, bo większość afirmacji jakie znajdę w necie brzmi strasznie sztucznie. "Kocham swoją mamę i ona mnie kocha" - no nie, to po prostu nieprawda na tym etapie i moje ciało to wie. Czy są jakieś afirmacje, które naprawdę działają przy takim bólu?
Ale co ty, no właśnie to jest największy błąd jaki ludzie robią z afirmacjami - biorą coś co jest stanem docelowym i próbują to powtarzać jak mantrę, a umysł się od razu buntuje, bo wie że to nieprawda. Przy relacji z rodzicem, gdzie jest dużo żalu, trzeba zacząć od czegoś bliższego prawdzie. Nie "kocham i jestem kochana" tylko morze "jestem gotowa zrozumieć", albo "pozwalam sobie na spokój w tej relacji". Małe kroki. Afirmacja ma być mostem między tym gdzie jesteś a tym gdzie chcesz być, nie teleportacją.
Dziękuję za ten temat, bo sama od dawna szukam czegoś podobnego. Mój tata i ja mamy bardzo skomplikowaną historię i próbowałam różnych afirmacji, ale rzeczywiście - jak Judytka napisała - te zbyt pozytywne po prostu nie przechodzą. moje pytanie jest takie: czy afirmacje wogóle mogą działać, kiedy jest duży ból emocjonalny? Czy nie trzeba najpierw jakoś ten ból przepracować, zanim afirmacje zaczną cokolwiek robic?
To pytanie jest ważniejsze niż się wydaje... Afirmacja wypowiedziana przez ból działa inaczej niż wypowiedziana z miejsca spokoju. energia przekazu jest zupełnie inna i to ma znaczenie. Zanim zaczniesz pracować z afirmacją na relację z rodzicem, zapytaj siebie jedno: czy chcesz odbudować relację, czy chcesz poczuć wewnętrzny spokój wobec tej relacji? To nie to samo, a afirmacje dla tych dwóch celów są inne.
@Leopold o matko, to jest bardzo celne pytanie. Szczerze to nie wiem. Chyba chcę obu rzeczy naraz? Ale morze masz rację że to trzeba rozdzielić. Bo jak o tym myślę, to widzę, że mam w sobie takie pomieszanie - i złości, i tęsknoty jednocześnie. Które afirmacje pasują do tego co powiedziałeś, do tego wewnętrznego spokoju? Bo to chyba jest pierwsza warstwa.
@Leopold mam pytanie do tej precyzji przekazu - bo to jest coś czym się ostatnio zajmuję, robię notatki i porównuję. jak to jest, że ta sama afirmacja wypowiedziana przez dwie osoby może dać zupełnie inne efekty? Czy to kwestia samego stanu emocjonalnego w momencie wypowiadania, czy jest coś jeszcze?
@Judytka67 i stan,i intencja, i to co jest pod spodem. Możesz wypowiadać "jestem spokojna wobec mojej mamy" i jeśli głębiej jest nieuświadomione "ale nienawidzę jej za to co zrobiła" to ten drugi przekaz też idzie. To jest właśnie kwestia precyzji - afirmacja ma być spójna na każdym poziomie, bo inaczej wysyłasz sprzeczne sygnały. Dlatego praca z żalem musi być przed albo razem z afirmacją, nie po.
Czytam ten watek i mam pytanie moze troche z innej beczki. czy te afirmacje to sie mowi na glos, czy wystarczy w mysli? Bo zastaiwam sie czy sam dzwiek ma znaczenie, gdzies czytalem ze chodzi o wibracje ale nie za bardzo rozumiem jak to dziala w praktyce
@Jaromirek.1 eh to zależy od człowieka, ale większość praktykujących powie że na głos jest lepiej, bo angażujesz więcej zmysłów. Wibracja głosu, oddech, słyszysz siebie. Przy pracy z relacją z rodzicem dodałabym jeszcze jedno - spróbuj mówić przed lustrem. To jest mocne doświadczenie, nie zawsze przyjemne na początku ale daje inną jakość niż mówienie w powietrze.
A te afirmacje to jak długo trzeba powtarzać zanim cos sie zmieni? 🙂 kilka dni czy miesiące? pytam bo zawsze mi sie wydawalo ze to takie troche magiczne myslenie bez sensu, ale jak czytam ten watek to mam wrazenie ze jednak jest w tym jakas logika
Ja tez mam podobna sytuacje z tata i probowalam kilka afirmacji ale zauwazylam ze po chwili zaczynam plakac. to znaczy ze zle robie? czy moze odwrotnie, ze to tak ma byc i cos sie uwalania?
@Zawilcowa62 płakanie to dobry znak, naprawdę. To znaczy że afirmacja trafiła w coś prawdziwego, a nie ślizga się po powierzchni. Ja się pierwszego razu popłakałam przy "zasługuję na spokojną relację z rodzicem" i to było coś... Trudne, ale ważne. Problem jest kiedy afirmacja jest za bardzo oderwana od rzeczywistości, wtedy jest po prostu sucho i nic się nie dzieje.
@Judytka67 uff, dzieki, bo sie troche balam ze cos psuje. a jaka konkretnie afirmacja u ciebie najlepiej zadzialaała? te o spokoju?
Mnie też się zdarza płakać i myślałam że to błąd, że za bardzo się nakręcam 😉 ale chyba rozumiem co Judytka napisała - że to jest część procesu. ech, próbowałam ostatnio czegoś w stylu "pozwalam sobie na smutek i nie muszę go naprawiać od razu" i to dziwnie podziałało, zrobiło mi się lżej. Może nie jest to typowa afirmacja ale jakoś przeszła.
To co Bibianna opisała to jest de facto afimacja akceptacji, a nie zmiany... I to jest często lepsza droga startowa przy głębokim żalu xD Nie "zmieniam się w kierunku X" tylko "pozwalam sobie być tam gdzie jestem". paradoksalnie to drugie daje więcej ruchu do przodu niż to pierwsze
@Leopold to jest coś o czym nigdy nie myślałam w ten sposób. Mam pytanie - czy jest jakaś sekwencja? 🙂 Najpierw afirmacje akceptacji, potem dopiero te bardziej ukierunkowane na zmianę relacji? Czy to zależy od każdego indywidualnie?
Szczerze? Sceptycznie do tego podchodzę, ale ten wątek mnie trochę przekonuje do eksperymentu. Jedno co chcę zapytać - czy jest różnica między afirmacją a zwykłą modlitwą albo intencją? Bo jak słucham Leopolda to brzmi to podobnie do tego co w kościele słyszałam o modlitwie wstawienniczej, gdzie też chodzi o jakiś stan wewnętrzny a nie mechaniczne słowa.
@Malachitka granica jest płynna i różne tradycje mają różne nazwy dla podobnych mechanizmów. różnica jest głównie w kierunku - modlitwa często zwraca się na zewnątrz, do siły wyższej, afirmacja zwraca się do środka, do własnego umysłu i przekonań. Ale efekt bywa podobny, jeśli w obu przypadkach jest autentyczność. Mechaniczne słowa bez wewnętrznego zaangażowania nie działają niezależnie od tego czy to modlitwa czy afirmacja
A to jak w ogole sprawdzic ze afirmacja zadziałała? bo moge sobie mowic cos przez miesiac i nie bede wiedzial czy cos sie zmienilo czy nie. hmm, jest jakis sposob zeby to zmierzyc czy to po prostu czujesz?
Ja mam na to sposób - notatki. Piszę przed i po, co czuję kiedy myślę o danej relacji albo osobie. Nie chodzi o długie opisy, wystarczy jedno zdanie, nawet słowo. Po kilku tygodniach widać czy coś sie zmienia w tonie tych zapisków 😀 To jest konkretne i nie polega na wrażeniu, bo wrażenia są zwodnicze kiedy jesteś w środku procesu.
Dobra ale naprawde czekam na odpowiedź bo napisałam wcześniej i nikt się nie odezwał - ile czasu trzeba powtarzać te afirmacje żeby coś się zmieniło? 🙂 bo czytam i czytam i niby rozumiem że to nie jest magia natychmiastowa ale jednak chciałabym wiedzieć czy mowic o tygodniach czy miesiącach
@Dorotka_98 nie ma jednej odpowiedzi, serio. Sama prowadzę notatki i widzę że przy relacjach rodzicielskich to jest zdecydowanie dłuższa praca niż np. przy afirmacjach na pewność siebie. Tam zdarzały mi się zmiany po 2-3 tygodniach, tu raczej liczysz w miesiącach... Ale ważniejsze jest co się zmienia - nie tyle relacja z rodzicem od razu, ile najpierw twój wewnętrzny opór 😀 To jest pierwszy sygnał że coś idzie.
Hej, wróćmy na chwilę do tego co Leopold pisał o precyzji przekazu, bo mam z tym problem. rozumiem że jak masz gdzieś z tyłu głowy złość to ona też "idzie" razem z afirmacją. ale jak to w ogóle rozwiązać? bo nie mogę przecież wyłączyć tej złości żeby dobrze powiedzieć afirmację, i tak to mam i już 😉 czy to znaczy że muszę najpierw jakoś rozbroić tę złość a dopiero potem zacząć z afirmacjami?
@Malachitka dokładnie o to chodzi. Nie chodzi o wyłączenie złości, tylko o nazwanie jej przed afirmacją. dosłownie - powiedz głośno "jestem na ciebie zła i to jest prawda" zanim zaczniesz cokolwiek afirmować. To oczyszcza kanał przekazu. Afirmacja po takim uznaniu jest bardziej precyzyjna, bo nie walczy z tym co wypierasz.
Uff, to brzmi strasznie trudno, powiedziec glosno do rodzica "jestem na ciebie zla". Ja chyba bym nie mogla, nawet jak jego niema w pokoju. Mozliwe ze to jest wlasnie moj problem z tymi afirmacjami, ze blokuje te emocje zamiast je puszczac?
@Zawilcowa62 o kurcze, ja mam dokładnie tak samo. Nawet jak jestem sama to cos mi blokuje żeby to powiedzieć wprost. jak by samo wypowiedzenie tego na głos było jakimś przekroczeniem granicy 🙂 Próbowałam napisać to na kartce zamiast mowic i jakoś było łatwiej - czy ktoś tesz tak próbował? czy to działa podobnie jak mówienie na głos?
Ja tez mam z tym kłopot zeby mowic na glos. probowałem i czulem sie głupio, szczerze mowiac. ale te notatki co Judytka polecała to całkiem sensowny pomysl, bo bynajmniej nie musisz słuchac siebie mówiącego dziwne rzeczy do ściany 😀