Witam wszystkich 🙂

Dzisiaj miałem naprawde dziwny sen i muszę się podzielić, bo długo nie dawał mi spokoju.

Stałem na brzegu jeziora, noc była bezchmurna, wokół jakiś niski murek. Nagle poczułem czyjąś obecność, zanim nawet zdążyłem zobaczyć kto to jest. Wyciągnęła się w moim kierunku całkiem czarna dłon i podała mi niedokończoną układankę origami. Wyglądała jak romb z jednym bokiem wyciągniętym w trójkąt, takie coś jak kwadrat złożony tylko z lewej strony. I wtedy przez głowę przeleciała mi tylko jedna myśl: „wiedzą”. Natychmiast rzuciłem się do biegu, przeskoczyłem murek i wpadłem w wodę.

I tu zaczyna się najpiękniejsza część tego snu... Szybowałem przez chwilę w powietrzu, bardzo powoli się obracałem i z każdej strony widziałem niebo, to prawdziwe i to odbite w wodzie, a brzeg znikł razem z tą figurą. Ale najbardziej urzekło mnie właśnie to niebo. Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Było na nim o wiele więcej gwiazd niż na codzień, niektóre się tłoczyły w jednym miejscu, inne jaśniały jakąś dodatkową aurą, takim poświatą. Naprawdę piękne, nie do opisania.

Uderzyłem w wodę i... wcale nie poczułem zimna. Bardziej samą obecność wody. Zacząłem tonąć, ale nie czułem żadnego strachu ani wody wdzierającej się do ust. Wszechogarniający spokój i takie przekonanie, że „wszystko bedzie dobrze”. Ale przede wszystkim ten spokój... taki którego się nie da opisać słowami, spokój z ktorego można być pewnym że nigdy nie minie 🙂 Cały czas wpatrywałem się w niebo, a jeden Wielki Wóz od początku jakoś szczególnie przyciągał mój wzrok, jego gwiazdy wyróżniały się nawet na tle i tak niesamowitego nieba.

I nagle przez głowę przebiegło mi krótkie „nie”. Chciałem wypłynąc na powierzchnię. Wyczułem dno pod stopami, odepchnąłem się i zacząłem machać nogami, choć w prawdziwym zyciu w ogóle nie umiem pływać. Z początku nogi sprawiały opór, ale udało się. Wypłynąłem i wciąż patrzyłem w góre, widziałem brzeg.

W tym momencie sen zrobił się trochę abstrakcyjny, jakby niepassujący do całego tego majestatu. Na niebie pojawiły się fajerwerki, duże kule i zostały białe słowa. Pamiętam je szczątkowo, coś w stylu „nie musisz umierać, twe zadanie nie jest zakończone”. Po czym się obudziłem.

Sen miałem między 3 a 5 rano. Obudziłem się o 3, spojrzałem na telefon, znów usnąłem i wstałem chwilę przed budzikiem o 5, jak zwykle. Nigdy wcześniej nie zapamiętałem snu tak dokładnie, zwykle wszystko mi ucieka zaraz po tym jak spojrzę przez okno.