Śnił mi się mój własny ślub, chociaż w realu nie mam nawet takich planów na horyzoncie.

Msza miała się zacząć o 11.15, a ja przypomniałam sobie o tym dopiero około 10.55. Totalna panika, bo nic, absolutnie nic nie było gotowe. Zaczęłam poganiać mamę, żeby szła pod prysznic, bo stała zupełnie nieprzygotowana, a ona mi odparła takim spokojnym tonem, jakby chodziło o wyjście do warzywniaka. W domu panowała atmosfera zwykłego, szarego dnia roboczego.

W pewnym momencie uzmysłowiłam sobie, że nie byłam u spowiedzi, a bardzo mi zależało, żeby to załatwić przed ceremonią, nie w jej trakcie. Dzwoniłam do chłopaka, żeby mu o tym przypomnieć, ale długo nie mogłam sie dodzwonić. Jak już w końcu odebrał, okazało się, że on też o tym zupełnie zapomniał. Przyjechał do mnie i razem zaczęliśmy się ubierać w moim pokoju. Dopiero wtedy zorientowałam sie, że nie mam kupionych pończoch, biustonosza, nic z tych rzeczy, w szafie wygrzebałam jakieś stare, białawe rzeczy. Sukienka była naprawdę piękna i jedyna, która na tę okazję czekała, ale nie pamiętam już, czy idealnie na mnie leżała. Pomyślałam jeszcze, że może warto by było umyć włosy, bo nie wyglądały najlepiej. Żadnego fryzjera, żadnej makijażystki.

Przez cały czas ubierania czułam ogromny żal do wszystkich domowników, że olewa mój ślub, że nikt nic nie przygotował, mama nawet nie kwapiła się do wyjścia. Było mi z tym bardzo przykro, ale mimo wszystko byłam szczęsliwa, bo oboje z chłopakiem naprawdę tego chcieliśmy.

Obudziłam się z bardzo dziwnym, nieprzyjemnym uczuciem i szczerze proszę o pomoc z interpretacją.