Chciałam poruszyć coś, o czym rzadko sie tu mówi wprost. Robię afirmacje od jakichś trzech lat i długo miałam wrrażenie, że im więcej ich powtarzam, tym mniej faktycznie działam. Jakby samo mówienie "przyciągam obfitość" albo "jestem zdrowa i silna" wystarczyło i mogłam sobie spokojnie siedzieć. dopiero znajoma mi uświadomiła, że chyba zamieniłam działanie na rytuał słowny. I to mnie zastanawia - czy afirmacje mogą działać jak taka podświadoma wymówka? Że powtarzam, więc "pracuję nad sobą", a tak naprawdę stoję w miejscu. Czy ktoś miał coś podobnego? 😛
Tak, dokładnie to samo. Przez kilka miesięcy zaczynałam dzień od afirmacji, zapisywałam je, nagrywałam, słuchałam w autobusie - i totalnie nic... Znaczy, czułam się leppiej przez chwilę po, ale żadnej realnej zmiany. W końcu zaczęłam dochodzić do wniosku że te afirmacje usypiają taki wewnętrzny niepokój, który normalnie pcha do działania. Jak mówię sobie że wszystko jest dobrze, to mózg odpuszcza i nie szuka rozwiązań.
Ojejciu, ale jak to możliwe że afirmacje mogą przeszkadzać? Wszędzie piszą że mają pomagać 😮 Trochę mnie to zbiło z tropu, bo sama zaczęłam je robić.
@Fiolka "wszędzie piszą" to nie jest argument. Połowa tych poradników o afirmacjach to przepisane jeden po drugim te same frazesy i nikt tam nie zadaje pytania, dla kogo to rzeczywiście działa, a dla kogo nie. afirmacje nie są złe same w sobie ale powtarzanie słów bez żadnego zakorzenienia w codziennym działaniu to jak modlenie się o zdrowie i nieodzywanie do lekarza.
No ale chodzi o to, że afirmacje przeprogramowują podświadomość i ona potem sama wyciąga odpowiednie działania. ech, tak to działa - zmieniasz przekonania i automatycznie zaczniesz działać inaczej. To jest właśnie cały sens.
@Wiciokrzew no właśnie to jest uproszczenie. Podświadomość nie wyciąga działań z powietrza. Owszem, zmiiana przekonań może zmienić to, co zauważasz i jak reagujesz, ale to nie jest automatyczne. Ktoś kto siedzi całe dnie powtarzając "jestem bogata" i nie zmienia nic innego - nie będzie bogata. Przeprogramowanie przekonania to jeden element, nie cały mechanizm.
Hmm,ale nie o to chodzi, mówię o poziomie energetycznym. Jeśli twoja energia wibruje na poziomie dobrobytu, okoliczności same się układają... To jest prawo przyciągania, nie psychologia.
Właśnie tu jest pies pogrzebany. Prawo przyciągania tak jak jest popularne teraz to stosunkowo świeża interpretacja, i ona wypchnęła odpowiedzialność za działanie gdzieś poza człowieka. "Wibruj na właściwym poziomie i świat sam da ci co chcesz." Tymczasem starsze tradycje, które faktycznie mówiły o sile intencji, zawsze łączyły intencję z czynem. oj tam, intencja bez działania była traktowana jako puste życzenie, nie praca
Czyli afirmacje to puste życzenia? trochę mocne stwierdzenie. bo jednak wielu ludzi mówi że u nich działają.
@Jozio88 mhm nie powiedziałam że puste. Powiedziałam że intencja bez działania jest pusta. Afirmacja może być wartościowa jako ustawienie intencji, skupienie uwagi, zmiana narracji w głowie ^^ Ale sama w sobie, bez żadnego kroku w stronę tego o czym mówi, to rzeczywiście nic nie zmienia poza nastrojem.
Właśnie to chciałam wyrazić, dziękuję że to tak ładnie ująłaś. U mnie problem był taki, że afirmacje dawały mi poczucie że "już cos robię", a to poczucie było fałszywe 😉 Zasypiałam spokojnie bo w głowie miałam "no ale pracuję nad sobą", a w praktyce nic nie zmieniałam.
Ojej, to brzmi znajomo. Ja mam podobnie z medytacją - medytuję więc myślę że "dbam o siebie", ale potem i tak robię te same rzeczy co zawsze. Czy tu nie chodzi może o to, że każda praktyka moze wpaść w taki schemat, nie tylko afirmacje? ^^
@Whisperia dobra obserwacja. Każda praktyka może stać się taką bezpieczną rutyną, która daje poczucie rozwoju bez faktycznego ruchu. Afirmacje są na to szczególnie podatne, bo są łatwe - nie wymagają wychodzenia ze strefy komfortu, można je robić w łóżku. I stąd właśnie ten problem, o którym pisze Rozmaryn.
Ale jak w ogóle poznać ten moment, kiedy afirmacja przestaje wspierać a zaczyna usypiać? 🙂 Bo u mnie to wygląda tak, że jednego dnia czuję że mi pomagają wstać z łóżka, a innego że właśnie zastępują mi wstanie z łóżka. Nie ma jakiegoś wyraźnego sygnału?
Sygnał jest prosty,chociaż niezbyt wygodny - sprawdzasz czy w ciągu ostatnich dwóch tygodni zrobiłeś cokolwiek konkretnego w kierunku tego, o czym mówisz w afirmacjach... jedno działanie, choćby małe. jak nie, to masz odpowiedź. Nie trzeba do tego żadnej energetycznej diagnostyki.
@Heliotrop no to smutne, bo jak sprawdzam uczciwie, to faktycznie niekoniecznie cokolwiek konkretnego. Chociaż naprawdę miałam wrażenie że "pracuję".
Oj tam, mam pytanie - bo morze głupie, ale nie rozumiem... Czy to znaczy że afirmacje są w ogóle bez sensu i nie powinno się ich robic? Czy chodzi tylko o to, żeby robić je razem z działaniem?
@Koperek oj z tego co tu rozumiem, chodzi o to drugie. Afirmacje mogą pomagać, ale jako uzupełnienie, nie zamiast. Sama zmieniłam podejście i teraz jak powtarzam coś rano, staram się od razu zadać sobie pytanie "co dzisiaj zrobię żeby to było prawdą". Nawet jak to jest mała rzecz.
A co z tymi afirmacjami, które są totalnie oderwane od rzeczywistości? Znaczy mówię "jestem spokojna i pewna siebie" ale w środku wiem że nie jestem. Czy to nie jest jakieś okłamywanie siebie? Bo mnie to zawsze trochę krępowało, że powtarzam coś w co nie wierzę.
@Romcia_91 a no ale co ty, to jest naprawdę ważna kwetia i dobrze że ją poruszasz. Jest różnica między afirmacją jako stwierdzeniem faktu ("jestem spokojna") a afirmacją jako kierunkiem ("wybieram spokój" albo "uczę się spokoju"). Ta pierwsza forma przy dużej rozbieżności z własnym poczuciem faktycznie moze wywoływać opór, bo podświadomość po prostu wie, że to nieprawda 🙂 Dlatego część osób przestawia na formę "w toku" i to rzeczywiście łatwiej przyjąć.
No ale ta sprawa z afirmacjami "jako kierunek" brzmi dobrze w teorii, ale jak to wygląda w praktyce? bo "wybieram spokój" brzmi dla mnie jak to samo co "jestem spokojna", tylko inaczej ubrane. nie rozumiem czemu jedno ma działać lepiej od drugiego
@Wiciokrzew różnica jest spora, chociaż na pierwszy rzut oka faktycznie wygląda podobnie. Kiedy mówisz "jestem spokojna" i wiesz że nie jesteś, twój umysł od razu to weryfikuje i odrzuca - i masz ten zgrzyt, który Romcia opisała. Kiedy mówisz "wybieram spokój", nie kłamiesz, bo wybieranie jest aktem, który możesz robic nawet kiedy czujesz coś odwrotnego 😀 To subtelne ale nie bez znaczenia. Choć i tu pułapka jest ta sama - można "wybierać spokój" afirmacyjnie codziennie i dalej nic nie robić.
@Patrycelka_71 okej to już trochę lepiej rozumiem. ale mam pytanie - jeśli ta afirmacja "wybieram spokój" ma sens, to kiedy ją mówić? bo jak jestem w środku jakiegoś stresu to brzmi pusto, a jak mi dobrze to po co mi w ogóle
To jest właśnie sedno problemu z całą tą dyskusją. afirmacje były projektowane jako praca profilaktyczna, nie kryzysowa. Coué powtarzał swoją formułę rano i wieczorem, nie w środku napadu lęku. oj tam, jeśli ktoś próbuje uspokoić się afirmacją w momencie silnej emocji, to trochę jak gaszenie pożaru kartką papieru z napisem "tu nie ma ognia"
A kto to jest Coué? bo widzę że sie pojawia już drugi raz w rozmowie a nie mam pojecia o czym mówicie
@Jozio88 ojejciu émile Coué, Francuz z przełomu XIX i XX wieku. Farmaceuta, który zauważył że sugestia słowna wpływa na samopoczucie pacjentów i opracował metodę autosugestii. Jego słynna formuła to "Z każdym dniem, pod każdym względem, czuję się coraz lepiej i lepiej" - powtarzana rano i wieczorem dwadzieścia razy. Brzmi banalnie ale to nie był żaden mistycyzm, był dość precyzyjny co do warunków stosowania. Problem w tym że większość ludzi zna samą formułkę, a nie zasady za nią stojące.
Właśnie tu wychodzi dlaczego ta dyskusja jest ważna. coué bardzo wyraźnie mówił że autosugestia działa przez relaks i stan między jawą a snem, nie przez świadome powtarzanie w ciągu dnia. Stąd rano i wieczór, kiedy jesteś półprzytomny. Kiedy to przerobiono na "mów sobie miłe rzeczy i wszystko się zmieni", wyrzucono ten element i zostały same słowa. A same słowa bez stanu sugestywnego to faktycznie trochę teatr.
O, i tu nagle mi się dużo rzeczy układa. bo właśnie wieczorem przed snem czuję że afirmacje jakoś inaczej brzmią, jak by bardziej wchodziły. a w ciagu dnia przy kawie to rzeczywiście trochę jak recytacja. myślałam że to kwestia nastroju, ale może to właśnie ten stan o którym piszesz?
@Whisperia możliwe. Stan przed snem i tuż po przebudzeniu to okresy kiedy krytyczny filtr w głowie jest osłabiony. To nie ezoteryka, to fizjologia. Dlatego to co słyszysz albo mówisz w tych momentach ma inne przebicie niż w południe przy hałasie. ale - i tu wracamy do tematu - to nadal nie zastępuje działania. Ułatwia zmianę nastawienia, ale nastawienie to nie to samo co wynik.
U mnie był jeszcze jeden problem z tym przed snem. zasypiałam z afirmacjami i spałam spokojnie, bo miałam poczucie że "zadbałam o siebie". a rano wstawałam bez żadnego planu co dalej. ten spokojny sen działał na mnie usypiająco tesz w sensie dosłownym - byłam mniej zmotywowana do czegokolwiek bo niby już było zadabne. nie wiem czy ktoś miał podobnie 😉
Ojej, to jest bardzo konkretna rzecz którą opisujesz i brzmi znajomo. to chyba jest właśnie ten mechanizm bierności o którym jest cały ten wątek, tylko widziany od środka. sen spokojny bo "pracuję nad sobą", a ta praca nic nie kosztuje wysiłku. i zaczyna być wygodna.