Ucieczka to reaktywność. Odpuszczanie to wybór dokonany ze spokoju. Jeśli czujesz panikę, gniew, desperację - to ucieczka. Jeśli czujesz smutek ale i ulgę - to prawdziwe puszczenie.
@Simma To normalne. Jesteś pomiędzy stanami. Siedź w tym dyskomforcie. Z czasem ulga przebije się przez panikę.
Dzisiaj rano obudziłam się z jasną myślą "czas to puścić". Chodzi o projekt nad którym pracowałam rok. Po prostu wiedziałam.
@Pajeczyna Napisałam mail z rezygnacją. Dziwne, але czułam się lżej natychmiast, mimo że racjonalnie powinnam żałować.
To właśnie to. Prawdziwe odpuszczanie przynosi ulgę na poziomie energetycznym, nawet jeśli umysł protestuje.
A jak być z poczuciem winy które przychodzi potem? Ja często odpuszczam coś, a potem męczę się wyrzutami.
@Czulu Poczucie winy to manipulacja ego. Próbuje cię zawrócić do starego wzorca. Obserwuj je, uznaj, ale nie działaj pod jego wpływem.
Dodam jeszcze że poczucie winy często jest maskowanym lękiem. Boisz się konsekwencji decyzji, więc umysł tworzy narrację "jestem zły bo to zrobiłem".
Czy jest coś czego NIE powinniśmy odpuszczać? Jakieś granice?
@Leonora Nigdy nie odpuszczaj swojej integralności. Możesz odpuścić ludzi, sytuacje, marzenia - ale nie wartości które cię definiują.
Zgadzam się z Ballen. Odpuszczanie to nie rezygnacja z siebie. To rezygnacja z tego co cię ogranicza.
W runach mamy Perthro - runę tajemnicy i odpuszczania kontroli. Często wyskakuje mi w rozkładach ludzi którzy kurczowo się czegoś trzymają. Życie jest grą losową, nie wszystko da się kontrolować.
@Zorka Między innymi. Może nawet przede wszystkim. Kontrola to iluzja która nas męczy najbardziej.
W kontekście związków - jak wiedzieć kiedy walczyć o relację a kiedy puścić? To chyba najtrudniejsza decyzja.
@Agatha.1 Jeśli walka cię wyniszcza zamiast wzmacniać, to nie walka tylko desperacja. Zdrowa walka o relację daje energię, nawet jeśli jest trudna.
Dodałabym jeszcze - jeśli walczysz sama, to nie walka. Relacja to dwoje ludzi. Jeden nie utrzyma związku sam.
Zauważyłem że ludzie często odpuszczają za wcześnie albo za późno. Rzadko w samą porę. Problem w tym że "właściwy moment" każdy musi wyczuć sam.
@Lunarna Nie ma uniwersalnej odpowiedzi. To jak pytanie "kiedy wiesz że to miłość". Po prostu wiesz. Ciało wie, serce wie. Umysł jest ostatni który to zauważa.
W astrologicznych tranzytach widać często momenty odpuszczania. Saturn nad Księżycem, Pluton nad Wenus - to klasyczne czasy gdy stare musi odejść.
@Whisper Gwiazdy nie decydują. Wskazują optymalny czas. Możesz z tego skorzystać albo walczyć przeciwko prądowi. Twój wybór.
Interesuje mnie aspekt energetyczny. Jak wygląda odpuszczanie na poziomie aury?
Widzę to jako ciemne sznury łączące cię z osobą czy sytuacją. Kiedy odpuszczasz, te sznury się rozświetlają i w końcu rozpadają. Czasem trzeba je przecinać świadomie.
@Zorka Wizualizacja. Widzisz sznury, dziękujesz za to czego nauczyły cię te doświadczenia, i wyobrażasz sobie jak je przecinasz mieczem światła.
Znowu wracamy do rytuałów i symboliki. Mnie bardziej interesuje aspekt neurologiczny - jak mózg przetwarza odpuszczanie.
@Paradoxa Neuroplastyczność. Każda myśl wzmacnia pewne ścieżki neuronowe. Kiedy przestajesz myśleć o czymś, te ścieżki słabną. Po około 21-90 dniach nowe wzorce się utrwalają.
Zgadzam się z Klaudia05. W końcu nauka też nie obalila metafizyki, tylko inaczej ją nazywa.
Chciałabym wrócić do praktyki. Kiedy już wiem że czas puścić, co konkretnie robię? Jakie kroki?
@Kapturek Po pierwsze - świadoma decyzja wypowiedziana głośno albo zapisana. "Puszczam X". To kluczowe - dać temu głos.
@Kapturek Działanie zgodne z decyzją. Jeśli puszczasz osobę - usuwasz kontakt. Jeśli pracę - składasz wypowiedzenie. Decyzja bez działania to tylko życzenie.
A jeśli nie można usunąć kontaktu? Np. były partner z którym mam dziecko?
@Lalik Wtedy puszczasz emocjonalnie. Kontakt może istnieć na poziomie logistycznym bez angażowania serca. To trudne ale możliwe.
Praktykuję od roku technikę "dziękuję i idę dalej". Za każdym razem kiedy myśl wraca, mówię "dziękuję za naukę" i przekieram uwagę. Pomaga.
@Micela To bardzo dobra praktyka. Wdzięczność transmutuje energię. Nawet za złe doświadczenia można być wdzięcznym na poziomie lekcji.
Czy ktoś doświadczył sytuacji gdzie odpuścił coś, a to wróciło w lepszej formie?
@Taurus Stale. Ale zwykle wraca wtedy kiedy już naprawdę odpuściłeś, nie udajesz. Trzeba autentycznie puścić, nie manipulować "puszczam żeby wróciło".
@Lady Tak! Mój były wrócił po dwóch latach. Byłam już w nowym związku, zero zainteresowania. Dopiero wtedy naprawdę się pojawił.
To jest pułapka w którą ludzie wpadają - "puszczam żeby przyciągnąć". To nie działa bo energia manipulacji jest oczywista.
Jak długo trwa proces odpuszczania? Bo ja czuję że już rok pracuję nad jedną rzeczą i nadal mnie to boli.
@Leonora Nie ma określonego czasu. Zależy od głębokości więzi, od twojej gotowości, od tego ile warstw trzeba oczyścić. Rok to niewiele.
@Lunarna Jeśli coś budowałaś 10 lat, rok to 10% tego czasu. Proporcje się liczą. Bądź cierpliwa dla siebie.
Może właśnie to jest problem - że liczymy czas. Obsesyjne "kiedy w końcu przestanie boleć" utrzymuje ból żywym.
@Zorka Trafna obserwacja. To znowu kwestia kontroli. Chcemy kontrolować nawet proces gojenia.
Czy odpuszczanie zawsze wiąże się z bólem? Czy może być lekkie?
Może być lekkie kiedy odpuszczasz coś co już naturalnie odeszło. Trudne jest odpuszczanie tego co jeszcze trzyma nasze przywiązanie.
W buddyzmie cała praktyka obraca się wokół odpuszczania przywiązania. Cierpienie wynika właśnie z trzymania się tego co jest impermanentne.
@Indaphoros Ale przywiązanie to przecież naturalne. Jak możemy przestać się przywiązywać?
@Faddi Nie przestajesz się przywiązywać. Uczysz się kochać bez posiadania. To subtelna ale ogromna różnica.
Kochać bez posiadania - pięknie ujęte. To esencja dojrzałej miłości, nie tylko romantycznej.
