Od dłuższego czasu zastanawiam się nad tym, skąd tak naprawdę wiemy, że coś w naszym życiu powinno zostać puszczone. Niektóre rzeczy trzymamy latami, choć już dawno przestały nam służyć. Czy macie jakieś własne wskaźniki, które mówią wam "to już czas"?
U mnie to zawsze jest uczucie w okolicy splotu słonecznego. Taki dziwny ciężar, jakby coś mnie ściągało w dół. Kiedy myślę o danej sytuacji albo osobie i czuję ten dyskomfort fizyczny, wiem że to znak.
A jak to rozróżnić od zwykłego lęku przed zmianą? Bo ja czasem też czuję ten dyskomfort, ale potem myślę sobie - może to tylko strach przed nieznanym?
@Whisper Lęk przed zmianą jest w głowie, mentalne zamieszanie. To co opisuje Herga to sygnał z ciała. Ciało nie kłamie. Lęk zwykle przychodzi falami, a ten ciężar o którym mowa jest stały, nie odpuszcza.
Ja zwracam uwagę na sny. Jak zaczynam śnić o zamkniętych drzwiach, ślepych uliczkach albo tonięciu, to wiem że gdzieś się zapętlam. Podświadomość krzyczy wtedy głośniej niż umysł.
Ciekawe co mówisz o snach. Ja ostatnio miałam serial snów o pakowaniu walizek i nigdzie nie mogłam dojechać. Obudziłam się z myślą, że to chyba o mojej pracy.
Mnie nauczono, że moment odpuszczania przychodzi, gdy energia zaczyna krążyć wstecz. Zamiast płynąć do przodu, zaczynasz wracać w kółko do tych samych myśli, tych samych rozmów, tych samych wzorców. To jak próbować iść pod prąd rzeki.
@Szaman Dokładnie! I wtedy zaczynają się pojawiać znaki. Wszędzie widzisz potwierdzenia, że coś się kończy. Jakby Wszechświat próbował ci to wytłumaczyć na tysiąc sposobów.
Nie wierzę w znaki od Wszechświata. To my nadajemy znaczenia przypadkowym zdarzeniom, bo potrzebujemy racjonalizacji dla decyzji, które i tak już podjęliśmy podświadomie.
@Paradoxa No to się nie zgadzamy. Synchroniczności to nie przypadki. Carl Jung by się z tobą nie zgodził.
@Gituska Jung tworzył teorię w swoim kontekście historycznym. Ja po prostu uważam, że szukamy wzorców bo tak działa nasz mózg. Odpuszczanie nie potrzebuje mistycznych uzasadnień.
Dziewczyny, czy odpuszczanie to zawsze dobra decyzja? Bo ja mam wrażenie, że czasem rezygnujemy zbyt szybko, zamiast przepracować trudności.
@Lunarna To kluczowe pytanie. Różnica jest taka: przepracowywanie to aktywny proces, czujesz że idziesz do przodu mimo trudności. Trzymanie się czegoś martwego to stagnacja. Nie ma ruchu, nie ma wzrostu.
Ja sprawdzam to energetycznie. Biorę wahadełko i pytam proste pytanie - czy ta sytuacja służy mojemu najwyższemu dobru? Jeśli dostaję wyraźne "nie", wiem co robić.
@Kobalt A nie boisz się, że to twoja świadomość kieruje wahadłem? W końcu na poziomie podświadomym już wiesz odpowiedź.
@Whisper No i właśnie o to chodzi. Wahadełko to tylko przekaźnik. Odpowiedź jest we mnie, tylko czasem łatwiej ją zobaczyć na zewnątrz.
U mnie zawsze pojawia się wyczerpanie. Takie totalne. Nie chodzi o zmęczenie fizyczne, tylko o uczucie że dalsze inwestowanie energii w coś jest jak wlewanie wody w dziurawy dzban.
@Micela To bardzo trafne porównanie. W alchemii mówi się o "mortyfikacji" - śmierci starej formy, która musi nastąpić przed transformacją. To wyczerpanie to często właśnie ten etap.
Ale jak to zrobić w praktyce? Bo ja wiem że powinnam odpuścić pewne relacje, czuję to, ale jakoś nie potrafię.
@Leonora Nikt nie powiedział że to łatwe. Odpuszczanie to proces, nie jednorazowy akt. Czasem trzeba odpuszczać po kawałku, każdego dnia trochę mniej się trzymać.
Zgadzam się z Lady. To jak odwyk. Najpierw jeden dzień bez kontaktu, potem tydzień, potem miesiąc. I w końcu zorientujesz się że minął rok i nawet o tym nie pomyślałaś.
A ja uważam że ludzie mylą odpuszczanie z obojętnością. Prawdziwe puszczenie nie oznacza że przestajesz się troszczyć. Tylko przestajesz pozwalać żeby to cię kontrolowało.
@Fraida Dokładnie. Możesz nadal kochać człowieka i jednocześnie wiedzieć że nie może być częścią twojego życia. To nie wykluczające się rzeczy.
Ktoś próbował rytuałów odpuszczania? Ostatnio robiłam taki z przekładaniem kamieni z jednej ręki do drugiej i wyobrażaniem sobie że każdy kamień to coś czego się pozbywam.
Rytuały pomagają bo dają fizyczną manifestację procesu mentalnego. Ja osobiście piszę listy i je parzę - wszystko co chcę puścić ląduje w ogniu.
@Shangie Czy to nie jest trochę zbyt dosłowne? Wychodzi na to że możemy sobie wypalić problem i tyle.
@Kappi Rytuał to symbol. Nikt nie mówi że sam akt palenia wszystko załatwi, ale pomaga mózgowi zrozumieć że ten rozdział jest zamknięty. To psychologiczne zamknięcie.
W ziołolecznictwie mamy powiedzenie - jeśli roślina trzy razy nie przyjmie się w twoim ogrodzie, przestań ją sadzić. To samo w życiu. Jeśli coś trzykrotnie nie wypala mimo wysiłków, może to znak.
@Bylica Ciekawa zasada, ale czy nie jest zbyt sztywna? Życie to nie ogród, niektóre rzeczy wymagają więcej niż trzech prób.
@Lurisk To nie jest sztywna reguła, tylko wskazówka. Oczywiście że są wyjątki. Chodzi o uświadomienie sobie uporczywego wzorca porażki.
Wracając do moich początnych pytań - widzę że każdy ma swoje znaki. Czy to oznacza że odpuszczanie jest procesem bardzo indywidualnym?
Wszystko w ezoteryce jest indywidualne, Simma. Mogę ci dać sto wskazówek, ale ty musisz sam poczuć co jest twoją prawdą.
A co z rzeczami które powinnyśmy odpuścić, ale one same się nie odpuszczają? Mam na myśli sytuacje które wracają, ludzi którzy się pojawiają znowu?
@Luiza75 Wtedy zadaj sobie pytanie - czy to oni wracają, czy ty ich przywołujesz energetycznie? Często nieświadomie wysyłamy zaproszenia do naszej przestrzeni.
@Luiza75 Obserwuj swoje myśli. Jeśli codziennie o kimś myślisz, to go przywołujesz. Myśl to energia, energia tworzy most.
Ja mam problem z odpuszczaniem przeszłości. Konkretnie wspomnień które nie chcą odejść. Jak to przepracować?
@Lalik Wspomnienia nie muszą odejść. Problem jest wtedy, gdy nadal w nich uczestniczujesz emocjonalnie. Musisz stać się obserwatorem własnej historii, zamiast jej więźniem.
Stoiccy filozofowie mówili - nie możesz kontrolować co się wydarzyło, możesz kontrolować jak na to reagujesz teraz. Przeszłość istnieje tylko w twoim umyśle w tym momencie.
@Hellan Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Jak mam przestać reagować na coś co nadal boli?
@Faddi Przez akceptację że to boli. Nie przez walkę z bólem, tylko przez pozwolenie mu istnieć bez angażowania się w opowieść która go otacza.
Tutaj pomaga medytacja Vipassana. Obserwujesz ból bez osądzania, bez historii. Po prostu "czuję ból w klatce piersiowej". I nic więcej.
Brzmi prosto, ale praktyka pewnie jest trudna.
@Kappi Oczywiście. Prosty nie znaczy łatwy. Ale działa jeśli się praktykuje regularnie.
Ktoś wspominał o znakach wcześniej. Ja zauważyłem że przed każdym większym odpuszczeniem dostaję migrenę. Jakby ciało fizycznie protestowało przeciwko zmianie.
@Taurus To może być opór ego. Ego nie lubi zmian, bo zmiana oznacza śmierć pewnej wersji siebie. Stąd fizyczne objawy.
W tantrze mówi się że przed każdą transformacją jest "mała śmierć". Część ciebie musi umrzeć żeby mogła narodzić się nowa. Dlatego to boli.
To wszystko brzmi sensownie, ale czy nie romantyzujemy trochę cierpienia? Może czasem ból to po prostu ból i tyle?
@Whisper Ból jest bólem. Ale to co z nim robimy, jaki nadajemy mu sens - to już nasza decyzja. Możesz cierpieć bez sensu albo cierpieć w stronę transformacji.
Jak rozpoznać ucieczkę od prawdziwego odpuszczania?
