Czyli to nie jest paranoja? Bo czasem myślę, że wymyślam sobie, że „czuję cudze emocje".
@Faddi To nie paranoja. Jesteśmy istotami społecznymi i energetycznymi jednocześnie. Wchodzisz do pomieszczenia pełnego spiętych ludzi – odbija się to na Tobie. Kwestia, jak świadomie to zarządzasz.
I tu wracamy do osłon. Bez osłony jesteś jak gąbka – wchłaniasz wszystko. Z osłoną – filtrujesz.
Czyli osłona rano to nie paranoja, tylko realna potrzeba?
@Agatha.1 Dokładnie. Szczególnie jeśli pracujesz z ludźmi, jeździsz komunikacją miejską, masz konfliktowe środowisko. To nie jest o strachu, tylko o higienie energetycznej.
A co jeśli ktoś jest totalnie niewrażliwy? Moja koleżanka mówi, że w ogóle nie czuje żadnych energii, więc osłona jej nic nie daje.
@Kolczasta Może nie czuć subtelnie, ale na pewno odczuwa zmęczenie, rozdrażnienie, ból głowy w tłumie. To też są efekty energetyczne, tylko interpretowane inaczej. Osłona może jej pomóc, nawet jeśli nie nazwałaby tego „energią".
Poza tym osłona to też sygnał dla podświadomości: „mam prawo do granic". Dla wielu osób to bardziej psychologiczne niż ezoteryczne – i nic w tym złego.
No dobra, ale jak zacząć, jeśli ktoś nigdy nie robił niczego podobnego? Bo te rytuały brzmią prosto w teorii, ale praktyka to co innego.
@Kappi Zacznij od jednej rzeczy. Dosłownie jednej – np. trzech oddechów po przebudzeniu. Nic więcej przez tydzień. Jak to wejdzie w nawyk, dodaj coś drugiego. Budowanie praktyki to maraton, nie sprint.
I nie porównuj się z innymi. Ktoś ma elabor na pół godziny, Ty masz dwa oddechy i świecę – i co z tego? Twoja praktyka jest Twoją praktyką.
Ale jak to jest z tymi afirmacjami? Mi to brzmi trochę… samouwielbiająco. „Jestem najlepsza" i takie tam.
@Leonora Złe afirmacje brzmią samouwielbiająco. Dobre są realistyczne i uzemnione. Nie „jestem najlepsza", tylko „zasługuję na spokój". Nie „wszystko mi się udaje", tylko „mam prawo do błędów". Widzisz różnicę?
Afirmacja nie ma Cię przekonać, że jesteś kimś, kim nie jesteś. Ma przypominać o tym, co już w Tobie jest, ale zapominasz o tym w codziennym chaosie.
Czyli afirmacja to bardziej przypomnienie niż sugestia?
@Whisper Tak. I dlatego musi być szczera. Jeśli wypowiadasz słowa, w które nie wierzysz, mózg to wyłapie i zablokuje. Psychika nie jest głupia.
Ja mam problem z wieczornym rytuałem. Przychodzę do domu wykończona i ostatnie, na co mam siłę, to zapalanie świec i jakieś formuły. Po prostu padam.
@Gituska To nie rób tego wieczorem. Zrób rano. Albo znajdź jeden gest, który nie wymaga energii – np. dotknięcie kamienia przy łóżku i jedno zdanie w myślach. Rytuał ma ułatwiać życie, nie komplikować.
Albo przenieś go na moment tuż po przyjściu do domu. Zanim zaczniesz cokolwiek robić – ręce pod wodą, formuła oczyszczenia, koniec. Dwie minuty, a robi różnicę.
Ja zauważyłam, że rytuał działa lepiej, jeśli jest powiązany z czymś, co i tak robię. Np. parzenie herbaty wieczorem – akt sam w sobie może być rytualny, jeśli wkładam w to intencję.
@Kapturek To jest klucz. Nie dokładać kolejnych obowiązków, tylko uświadamiać te, które już są. Mycie rąk, picie wody, parzenie herbaty – wszystko może być rytuałem, jeśli dodasz intencję.
Nawet coś tak prostego jak zamknięcie drzwi za sobą. Kładę dłoń na klamce i mówię w myślach: „Zostawiam za sobą dzień. Tu jest moja przestrzeń". To działa.
Czy ten rytuał z wdzięcznością przed snem coś daje? Bo brzmi jak coaching, nie ezoteryka.
@Faddi Wdzięczność podnosi wibracje. Możesz to nazwać coachingiem, możesz magią – efekt jest ten sam. Psychika zamyka dzień z poczuciem spełnienia, nie braku. To wpływa na sen, ale i na to, z jaką energią budzisz się rano.
Poza tym wdzięczność to nie o tym, żeby udawać, że wszystko było super. Możesz być wdzięczny za jedną małą rzecz w ciężkim dniu – i to wystarczy. To nie falszywa pozytywność.
A jak długo trzeba robić te rytuały, żeby zobaczyć efekt?
@Agatha.1 Zależy, co rozumiesz przez „efekt". Spokojniejszy poranek – tydzień, dwa. Głębsza zmiana w tym, jak odbierasz rzeczywistość – miesiące. To nie jest szybka metamorfoza, tylko proces.
A nie ma ryzyka, że rytuały staną się wymówką? Że zamiast działać, będziemy tylko „rytualować"?
@Kolczasta Ryzyko jest zawsze. Ale jeśli rytuał Cię wzmacnia i dajesz radę działać lepiej – to nie jest wymówka. Jeśli rytualizujesz, żeby unikać życia – to już problem.
Magia ma Cię wspierać w życiu, nie zastępować życie. To różnica między używaniem narzędzi a chowaniem się za nimi.
Brzmi sensownie. Może faktycznie spróbuję z tym rytualnym porządkiem. Tylko zacznę od jednej rzeczy, żeby się nie przytłoczyć.
@Kappi Mądra decyzja. I nie traktuj tego jako „teraz muszę". Traktuj jako eksperyment – sprawdzasz, co działa, a co nie. Bez presji.
I jeszcze jedno – rytuał może się zmieniać. To, co działało pół roku temu, może dziś już nie rezonować. Nie trzymaj się czegoś z sentymentu.
To znaczy, że można odpuścić rytuał, który przestał działać?
@Leonora Nie tylko można, ale powinno się. Energia się zmienia, życie się zmienia, Ty się zmieniasz. Rytuał musi za tym nadążać. Inaczej robi się martwy.
Dokładnie. Czasem najlepsza praktyka to przerwa od praktyk. Dać sobie luz, obserwować, co się dzieje, a potem wrócić z perspektywą.
Czyli nie ma świętych zasad? Wszystko można modyfikować?
@Whisper Święte zasady są – szacunek, intencja, konsekwencja. Ale formy mogą być dowolne. Magia to nie przepis kulinarny.
Jeszcze wątek – ktoś łączy rytuały z cyklem księżyca? Czy to ma sens w codziennych praktykach, czy to już inna kategoria?
@Gituska Można, ale nie trzeba. Księżyc to dodatkowa warstwa. Codzienne rytuały mogą działać niezależnie. Ale jeśli chcesz – dostosuj. Np. w nów oczyszczenie, w pełnię wzmocnienie.
Ja robię podstawowe rytuały codziennie, a w nów i pełnię dodaję coś większego. Tak mam rytm – codzienny plus punktowy.
A czakry? Ten tekst w ogóle ich nie wspomina, a przecież poranna aktywacja czakr to klasyka.
@Kapturek Bo nie każdy pracuje z czakrami. To system, nie dogmat. Możesz zrobić poranny rytuał bez czakr i będzie działał równie dobrze.
