Zauważyłem ostatnio, że sporo osób myli galdr z jakimś ogólnym "śpiewaniem przy runach". Chciałbym poruszyć temat techniki - konkretnie jak wy pracujecie z oddechem przy dłuższych sesjach? Bo czytam różne rzeczy o przeponie, ale praktyka pokazuje mi, że po 15 minutach gardło mam zdrowo zmęczone.
Jak długo powinno trwać jedno "śpiewanie"? Jedna runa?
@Gabka, zależy od celu. Jak medytujesz NA runie - może 15 minut, może godzina. Jak robisz szybkie zaklęcie - może trzy razy powtórzona formuła i już. Nie ma sztywnych reguł.
U mnie przy pracy z Kenaz najlepsze efekty przychodzą po około 20 minutach. Pierwsze 10 minut to jakby rozgrzewka - dopiero potem wchodzę w ten stan gdzie rzeczywiście czuję przepływ energii.
20 minut jednej runy? Nie męczy was to?
Na początku tak. Teraz to jest jak medytacja - czas leci. A głos? Trzeba go trenować jak każdy mięsień. Pierwsze miesiące były męczące, teraz mogę godzinę bez problemu.
A czy ktoś łączy galdr z wizualizacją spalania rysunku runy? Czytałam o tym w jednym źródle ale nie jestem pewna czy to nie współczesny dodatek.
@Klaudia05, to brzmi bardziej jak ogólna magia ceremonialna niż specyficznie galdr. W źródłach nordyckich było rysowanie run na przedmiotach, zabarwianie krwią, ale spalanie? Nie przypominam sobie takiego odniesienia.
Ja spalałam rysunek runy podczas pracy z Sowilo - efekt był silny, ale @Sauwak ma rację że to nie ma mocnej podstawy w źródłach. Działa? Tak. Jest autentyczne? Wątpliwe.
Ogień ma swoje miejsce w praktyce nordyckiej ogólnie, więc spalanie jako symbol transformacji nie jest z dupy wzięte. Ale zgadzam się że to adaptacja, nie rekonstrukcja.
Wiem że jestem w mniejszości, ale cenię sobie podejście minimalistyczne - głos i intencja, bez dodatków. Żadnych wizualizacji, żadnych narzędzi, żadnego ognia. Tylko ty i runa.
@Kobalt, ja też. Im prostsza praktyka, tym mniej może pójść nie tak. A poza tym źródła wspominają głównie o samym śpiewaniu, czasem z rysowaniem, ale bez całej ceremonialistyki.
Dla mnie ceremonialistyka pomaga wejść w odpowiedni mindset. Nie chodzi o to że jest "potrzebna" magicznie, ale psychologicznie - oddziela świat codzienny od pracy magicznej.
A jak z tym transem o którym wszyscy mówią? Bo ja śpiewam runy od kilku miesięcy i nigdy nie weszłam w żaden "trans". Robię coś źle?
@Lalik, trans to szerokie pojęcie. Nie musisz wywracać oczami i paść na ziemię. To może być po prostu głęboka koncentracja gdzie tracisz poczucie czasu. Albo stan gdzie umysł jest jednocześnie skupiony i rozluźniony. Zauważasz takie momenty?
Hmm, tak właściwie tak. Czasem po zakończeniu sesji patrzę na zegarek i minęło 40 minut a myślałam że 10. To jest ten trans?
To jest początek. Im głębsza praktyka, tym bardziej intensywne doświadczenia. Ale zakładanie że "trans" musi być dramatyczny to błąd wielu początkujących.
Dokładnie. Lekkiego transu doświadczasz za każdym razem jak się głęboko skupisz. Głębszy trans gdzie zaczynają się wizje czy komunikacja z bóstwami to inna liga i nie każdy tego potrzebuje w swojej praktyce.
Ja pracuję z galdr od 8 lat i można policzyć na palcach jednej ręki ile razy miałem te "głębokie" doświadczenia. Większość praktyki to praca bez fajerwerków. I to jest okej.
To ważna perspektywa. Media i książki sprzedają wizję dramatycznych przeżyć duchowych, ale prawdziwa praktyka to 90% żmudnej, codziennej roboty.
Trochę demotywujące jak to tak wprost powiedzieć. Ale chyba prawdziwe.
@Zorka, nie chcę demotywować - chcę dać realistyczne oczekiwania. Te rzadkie momenty głębokiego przełomu są właśnie tak cenione BO są rzadkie. Gdyby było to codziennie, straciłyby moc.
Wracając do techniki śpiewania - jak rozpoznać że robię to "dobrze"? Są jakieś objawy?
Fizycznie: wibracja w kościach, szczególnie w czaszce. Ciepło w pewnych punktach ciała. Czasem dreszcze. Mentalnie: skupienie bez wysiłku, poczucie "połączenia". Emocjonalnie: trudne do opisania, ale "słuszność" działania.
Dodałabym jeszcze - efekty w życiu codziennym. Jeśli pracujesz z konkretną runą dla konkretnego celu i widzisz zmiany, to znak że coś robisz dobrze.
Choć trzeba uważać na confirmation bias. Łatwo zobaczyć "efekty" gdy się ich szuka, nawet jeśli to przypadek.
@Hellan, oczywiście. Krytyczne myślenie jest kluczowe. Ale po latach praktyki wiesz już rozróżnić przypadek od rzeczywistego efektu.
Czy galdr można łączyć z wróżeniem z run? Czyli najpierw ciągnę runę, potem ją śpiewam dla głębszego zrozumienia?
@Dobema, absolutnie! To świetna praktyka. Śpiewanie wyciągniętej runy pogłębia jej przekaz. Ja często to robię przy trudnych do zinterpretowania rozkładach.
Tak, to ma sens. W Sigrdrífumál widzimy połączenie między rysowaniem/rozumieniem run a ich "śpiewaniem". To nie były oddzielne praktyki.
Pytanie techniczne - jak długo uprawiać codziennie żeby zobaczyć progres? Bo ja ćwiczę 10 minut dziennie od miesiąca i nic się specjalnie nie zmienia.
@Cohen, 10 minut to za mało. Mówimy tu o praktyce głębokiej transformacji, nie szybkim czarze. Spróbuj 30 minut dziennie przez trzy miesiące. WTEDY zaczniesz widzieć zmiany.
Jeśli nie masz czasu, lepiej 10 minut regularnie niż nic. Ale @Byrza ma rację że przełom wymaga poświęcenia. To jest jak nauka instrumentu - nie nauczysz się grać na pianinie ćwicząc 10 minut dziennie.
30 minut dziennie to sporo przy pełnym etacie i rodzinie. Ale spróbuję znaleźć czas.
Chociaż powiem szczerze - ja praktykuję nieregularnie. Czasem intensywnie przez tydzień, potem przerwa. Działa dla mnie lepiej niż wymuszanie codziennych sesji gdy nie mam na to głowy.
@Gituska, ale to może działać BO masz już latami wypracowaną bazę. Dla kogoś nowego regularność jest kluczowa.
@Seid, racja. Nie pomyślałam o tym w ten sposób. Faktycznie pierwsze lata ćwiczyłam religijnie codziennie.
Czy ktoś eksperymentował z galdr pod gołym niebem versus w pomieszczeniu? Ja mam wrażenie że na zewnątrz jest silniejszy efekt, ale może to subiektywne.
@Ballen, nie subiektywne. Na zewnątrz jest połączenie z elementami, z ziemią pod stopami. W zamkniętym pomieszczeniu energia się odbija od ścian, na zewnątrz rozchodzi. Inna jakość pracy.
Zależy też od pogody i pory roku. Zimą w lesie trudno się skupić gdy marzną ręce. Latem w upał też bywa ciężko. Ideał to wczesna jesień albo późna wiosna - nie za gorąco, nie za zimno.