W takim razie co z przypadkami heautoskopii gdzie ludzie mają "dostęp" do myśli sobowtóra? Jedna pacjentka mówiła że wie co jej doppelgänger pomyśli zanim to zrobi. To sugerowałoby jakąś formę rozszczepiania świadomości.
Może każdy z nas ma w sobie "potencjalnego sobowtóra" - drugą jaźń która zwykle jest zintegrowana, ale w pewnych warunkach może się usamodzielnić? Jak shadow self w psychologii jungowskiej.
@Lady ale shadow self to konstrukt psychologiczny, metafora. Doppelgänger jest widzialny, materialny - przynajmniej z perspektywy świadków. To nie tylko projekcja mentalna.
A może ciało eteryczne? W wielu tradycjach mówi się że mamy kilka "ciał" - fizyczne, eteryczne, astralne. Może doppelgänger to ten eteryczny duplikat który normalnie pokrywa się idealnie z fizycznym, ale czasem się rozsynchronizowuje?
To by pasowało do koncepcji Ka w starożytnym Egipcie - duchowego bliźniaka który rodzi się razem z tobą. Albo fetch w folklorze irlandzkim - twój widmowy odpowiednik który może cię odwiedzić przed śmiercią.
Fetch to ciekawa sprawa. W odróżnieniu od vardøgera, fetch był złym omenem. Jeśli widziałeś swój własny fetch rano - umrzesz tego samego dnia. Jeśli wieczorem - będziesz żyć latami. Dziwna logika.
To jakiś lokalny przesąd czy było to szerzej uznawane?
@Leonora to był powszechny pogląd w szkockiej i irlandzkiej tradycji. W szkockim gaelickim nazywali to "taibhse" lub "co-walker". Twój fetch chodził twoimi ścieżkami i robił to co ty, ale nikt nie wiedział który jest prawdziwy.
W literaturze temat sobowtórów był bardzo popularny. Dostojewski napisał "Sobowtóra", Edgar Allan Poe "William Wilson", Robert Louis Stevenson "Jekyll i Hyde". Wszyscy eksplorowali koncepcję dwóch jaźni w jednym człowieku.
Tylko że to była już psychologizacja tematu. Jekyll i Hyde to nie jest prawdziwy doppelgänger, to rozdarcie osobowości. W oryginalnych legendach sobowtór był osobną istotą, nie projekcją psychiki.
Czy ktoś z was osobiście doświadczył czegoś takiego? Nie chodzi mi o poczucie obecności tylko prawdziwe zobaczenie siebie z zewnątrz?
Opowiadałem już o mojej heautoskopii podczas medytacji. Ale to był stan wywołany, kontrolowany. Nie był spontaniczny ani przerażający. Trwał może minutę i po prostu się skończył.
Ja miałam coś podobnego po 72 godzinach bez snu, podczas intensywnego rytuału. Widziałam siebie siedzącą naprzeciwko, patrzyłyśmy sobie w oczy. Jej ruchy były opóźnione o sekundę. Przestraszyłam się i przerwałam rytuał.
@Herga czy czułaś jakąś więź z tym obrazem? Czy to było jak patrzenie na obcą osobę?
@Zorka Wiedziałam że to "ja", ale jednocześnie to było coś oddzielnego. Bardzo dziwne uczucie, trudne do opisania. Jakby ta druga ja była bardziej "prawdziwa" niż ja sama. Jak gdybym ja była cieniem a ona substancją.