Uziemienie - powrót do własnego ciała

Po dłuższej medytacji, sesji z drugą osobą albo intensywnym dniu wśród ludzi pojawia się czasem dziwny stan: głowa lekka, myśli rozstrzelone, ciało jakby nie do końca własne. To sygnał, że przydałoby się uziemienie - najprostsza, a jednocześnie najczęściej pomijana część pracy z energią.

Po czym poznać, że go brakuje

• Trudność ze skupieniem na prostych czynnościach, gubienie przedmiotów i wątków w zdaniu.
• Uczucie chłodu w dłoniach i stopach mimo ciepła w pokoju.
• Nadwrażliwość na dźwięki, światło i obecność innych osób.
• Rozdrażnienie albo płaczliwość bez uchwytnej przyczyny.
• Krążenie po mieszkaniu bez celu i niemożność usiedzenia w jednym miejscu.

Co się właściwie dzieje

Praktyki skupione na górnych ośrodkach - wizualizacja, praca z oddechem, długa medytacja, kontakt z cudzymi emocjami - przenoszą uwagę wysoko. Jeśli po ich zakończeniu nic nie sprowadzi jej z powrotem, układ nerwowy zostaje w trybie czuwania. Nie ma w tym nic mistycznego, a mimo to potrafi zepsuć cały wieczór.

Uziemienie - techniki, które działają od razu

• Jedzenie - najskuteczniejsze i najbardziej lekceważone. Coś ciepłego i konkretnego, najlepiej z warzyw korzeniowych.
• Zimna woda na nadgarstki i kark przez kilkanaście sekund.
• Stopy na podłodze - usiądź, zdejmij buty, poczuj kolejno pięty, śródstopie i palce. Trzy minuty wystarczą.
• Chodzenie boso po trawie, piasku albo po zwykłych deskach w mieszkaniu.
• Praca rękami - zmywanie, ugniatanie ciasta, przesadzanie kwiatów, sprzątanie jednej szuflady.
• Liczenie wstecz od stu co siedem - nudne, ale skutecznie ściąga uwagę z powrotem.

Kamienie i zioła jako wsparcie

Hematyt, czarny turmalin, jaspis czerwony i obsydian mają w litoterapii opinię wspierających powrót do ciała. Trzeba jednak pamiętać o kolejności: kamień pomaga utrzymać stan, ale go nie tworzy. Najpierw ciepły posiłek i stopy na podłodze, potem ewentualnie kamień w dłoni. Odwrotna kolejność zwykle nie działa i rodzi rozczarowanie.

Profilaktyka zamiast gaszenia pożarów

Najlepiej wpisać uziemienie w rytuał zakończenia praktyki, tak samo jak zapalenie świecy wpisuje się w jej początek. Trzy minuty na siedząco, dłonie na udach, uwaga w stopach - i dopiero potem wstawanie. Osoby pracujące z ludźmi zawodowo powinny traktować to jak mycie rąk: rzecz oczywistą, wykonywaną po każdym spotkaniu, niezależnie od tego, jak bardzo się spieszy.

Co się dzieje w układzie nerwowym

Za wrażeniem odklejenia stoi zwykle bardzo konkretny mechanizm. Długie skupienie na wewnętrznych obrazach obniża dopływ bodźców z zewnątrz, a ciało reaguje na to wzmożoną czujnością - tak samo jak po kilku godzinach w ciemnym pomieszczeniu. Kiedy uwaga wraca do świata, wszystko wydaje się za głośne i za jasne. Techniki uziemiające działają, bo dostarczają silnego, jednoznacznego bodźca z ciała: ciepła, smaku, nacisku, temperatury.

Stopy i dłonie zajmują nieproporcjonalnie dużą część kory czuciowej, dlatego właśnie one najszybciej sprowadzają uwagę z powrotem. To nie metafora, tylko powód, dla którego chodzenie boso działa lepiej niż samo myślenie o uziemieniu.

Rytm dnia zamiast gaszenia pożarów

• Rano: pięć minut ze stopami na podłodze przed sięgnięciem po telefon.
• Po każdej sesji: trzy minuty na siedząco, dłonie na udach, uwaga w stopach.
• Po południu: ciepły posiłek zamiast kolejnej kawy.
• Wieczorem: kwadrans pracy rękami - naczynia, roślina, ciasto, cokolwiek dotykalnego.
• Przed snem: chwila boso na podłodze i szklanka wody.

Taki rozkład brzmi banalnie i właśnie w tym tkwi jego siła. Osoby, które wpisują uziemienie w stały rytm, prawie nigdy nie dochodzą do stanu wymagającego ratunku.

Osoby pracujące z ludźmi

Przy wielu spotkaniach dziennie trzy minuty między jedną a drugą rozmową są nie do przecenienia. Sprawdza się prosty rytuał domknięcia: umycie rąk zimną wodą, jeden świadomy wydech dłuższy od wdechu i jedno zdanie wypowiedziane w myślach, że tamta sprawa została tam, gdzie jej miejsce. Brzmi to symbolicznie, ale spełnia bardzo praktyczną funkcję - wyznacza granicę między sytuacjami, które inaczej zlewają się w jedno pasmo.

Wieczorne rozdrażnienie po dniu pełnym cudzych spraw jest sygnałem, że tych przerw zabrakło, a nie oznaką słabej odporności.

Czego nie robić

• Nie sięgać po kolejną praktykę energetyczną, żeby naprawić skutki poprzedniej.
• Nie prowadzić samochodu ani nie podejmować ważnych decyzji w stanie rozstrojenia.
• Nie mylić uziemienia z objadaniem się - chodzi o ciepły posiłek, nie o pełną lodówkę.
• Nie ignorować stanu utrzymującego się tygodniami. To już pytanie do lekarza, nie do praktyki.

Uziemienie a sen

Rozstrojenie najwyraźniej daje o sobie znać wieczorem. Ciało jest zmęczone, głowa pracuje dalej, zasypianie ciągnie się godzinami. Pomaga wtedy kolejność odwrotna do zwyczajowej: najpierw dziesięć minut chodzenia boso po mieszkaniu i ciepły prysznic zakończony chłodną wodą na stopy, dopiero potem łóżko. Ekran co najmniej pół godziny wcześniej odłożony, bo światło niebieskie skutecznie unieważnia cały wysiłek.

Napary i drobne wsparcie

• Ciepły napar z melisy albo rumianku - prosty, dostępny, działa przez samo ciepło.
• Szklanka wody z odrobiną soli po długiej sesji.
• Kromka chleba z masłem zamiast owocu, gdy trzeba zejść niżej, a nie się rozbudzić.
• Ciężki koc albo poduszka na kolanach podczas siedzenia.

Wszystkie te sposoby łączy nacisk na ciepło i ciężar. To dwa najprostsze sygnały, jakie ciało odczytuje jednoznacznie.

Uziemienie - najkrótsza wersja

Uziemienie sprowadza się do trzech rzeczy: ciepłego jedzenia, stóp na podłodze i pracy rękami. Wszystko pozostałe jest dodatkiem. Największą zmianę przynosi wpisanie tych kilku minut w stały rytm dnia zamiast sięgania po nie dopiero wtedy, gdy nosi po mieszkaniu. Osoby pracujące z ludźmi powinny traktować to jak mycie rąk - czynność oczywistą, wykonywaną po każdym spotkaniu, także wtedy, gdy się spieszy.

Sygnały, że coś wymaga innej pomocy

Praktyka uziemiająca ma swoje granice i warto je znać. Utrzymujące się tygodniami zawroty głowy, chłód dłoni i stóp niezależny od pogody, ciągłe zmęczenie mimo przespanych nocy albo kołatanie serca to objawy, przy których pierwszym krokiem jest badanie krwi i wizyta u lekarza, a nie kolejna technika. Podobnie z uporczywym poczuciem nierealności otoczenia - bywa to objaw wymagający konsultacji, a nie skutek zbyt intensywnej medytacji.

Uziemienie sprawdza się przy przejściowym rozstrojeniu po konkretnym wysiłku. Kiedy stan jest stały, przestaje być tematem praktyki energetycznej i staje się tematem zdrowia.

Dyskusja dostępna na naszym Forum Ezoterycznym, pod adresem: Uziemienie - co robicie, kiedy po sesji nosi Was po całym mieszkaniu?