Czy te miejsca mogą się łączyć? Mam dwie oddzielne lokacje - "leśną polanę" i "kamienną wieżę". Ostatnio we śnie odkryłam, że są ze sobą połączone wąską ścieżką. Wcześniej były kompletnie osobne, w różnych snach.
@Dobema tak, to się zdarza. Nazywam to "ekspansją mapy". Miejsca, które były osobnymi wyspami, zaczynają się łączyć, tworząc większą spójną geografię. U mnie trzy różne lokacje - port, rynek i zamek - okazały się częściami tego samego miasta. Zajęło mi rok, żeby odkryć wszystkie połączenia.
@Taurus dokładnie to samo doświadczenie. Moja latarnia morska, miasteczko i las okazały się jednym krajobrazem. Teraz mogę spacerować między nimi w jednym śnie. To jak odkrywanie mapy w grze RPG - obszary, które były zakryte, stopniowo się odsłaniają.
A czy może być odwrotnie? Czy jedno miejsce może się rozpaść na kilka mniejszych? Bo mój "wielki dworzec" kiedyś był jedną przestrzenią, a teraz to jakby kilka oddzielnych dworców połączonych tunelami. Każdy ma inną atmosferę, inne przeznaczenie.
@Arat fragmentacja psychiczna? Może reprezentujesz różne aspekty siebie jako oddzielne lokacje. Zamiast jednej zintegrowanej tożsamości masz kilka sub-osobowości, każda ze swoim terytorium. To nie musi być patologiczne - może być po prostu rozwojem wewnętrznej złożoności.
Hmm, to interesujący sposób patrzenia na to. Faktycznie czuję się inaczej w każdym z tych dworców. W jednym jestem spokojny, w drugim podniecony przygodą, w trzecim melancholijny. Może to rzeczywiście różne stany umysłu.
Czytam to wszystko i zazdroszczę wam tych stabilnych miejsc. Moje sny są totalnie chaotyczne, nic się nie powtarza. Może robię coś źle? Jak można "wyhodować" takie stałe miejsce?
@Kolczasta to nie kwestia robienia czegoś dobrze czy źle. Niektórzy ludzie naturalnie mają bardziej ustrukturyzowane sny, inni bardziej płynne. Ale możesz pomóc procesowi - dziennik snów, afirmacje przed snem, wizualizacja. Kluczem jest intencja i uwaga.
@Sauwak spróbuję. Chociaż czytając wasze opisy zaczynam rozumieć, dlaczego te miejsca was tak przyciągają. Mają coś... domowego? Jakby były bardziej prawdziwe niż zwykłe sny.
Mnie zastanawia, czy takie miejsca mogą być portalami. W sensie - czy wchodząc do stabilnej lokacji można przejść do innych wymiarów snów? U mnie dworzec metra prowadzi do dziesiątek różnych światów.
@Gituska to klasyczna struktura drzewa świata. Centralne miejsce z którego rozchodzą się ścieżki do różnych światów. Twoje metro jest współczesnym odpowiednikiem.
@Lunarna nigdy o tym nie myślałam w ten sposób. Ale faktycznie metro jako drzewo świata... pionowe szyby wind to pień, poziome tunele to korzenie i gałęzie.
Powracam do kwestii pamięci tych miejsc. Czy ktoś miał tak, że zapomniał stałe miejsce na długi czas, a potem nagle je sobie przypomniał? Mi się to zdarzyło po pięciu latach.
@Czulu tak. Niektóre miejsca wracają po latach. To jak stare wspomnienia które nagle się odblokują. Może są zapisane głębiej i trzeba specyficznego triggera żeby je wydobyć.
@Fraida triggerem był zapach. Na jawie poczułem zapach bzów i nagle przypomniałem sobie ogród za murem.
Węch jest bezpośrednio połączony z hipokampem i ciałem migdałowatym. Zapachy omijają thalamus i trafiają prosto do struktur pamięci i emocji. Dlatego mogą odblokowywać stare wspomnienia, w tym te o miejscach sennych.
A czy odwrotnie - czy możecie wywołać zapach z miejsca sennego na jawie? Ja czasem czuję zapach morza z mojej zatoki, mimo że mieszkam daleko od wybrzeża.
@Klaudia05 to synestezja czasowa – zmysł przenosi się między stanem snu a jawą. U mnie to działa z dźwiękami. Słyszę dzwony z mojego miasta wież czasem w ciągu dnia.
Te przeciekania między stanem snu a jawą są interesujące. Jakby granica była bardziej przepuszczalna. Może dlatego niektóre miejsca są tak realne – bo manifestują się też w naszym życiu dziennym.
Czy możliwe jest, że stare miejsca nie zanikają, tylko zmieniają formę? Moja biblioteka z dzieciństwa teraz jest archiwum cyfrowym. Ta sama funkcja, inna forma.
@Lalik archetypy są stałe, ale ich manifestacje się zmieniają. Biblioteka → archiwum to ta sama esencja wiedzy i pamięci, tylko w nowej szacie.
Z perspektywy neurologicznej można to widzieć jako przebudowę sieci neuronalnych. Stare połączenia słabną, nowe się tworzą, ale ogólny wzorzec pozostaje.
@Rodis lubię to porównanie. Moje miasto schodów rozbudowuje się jak prawdziwe miasto – niektóre schody znikają, nowe się pojawiają, ale główne osie pozostają stałe.
A czy ktoś próbował "wynieść" coś z tych miejsc? Przedmiot, informację, symbol? Ja w moim "sklepie staroci" znalazłam kiedyś pierścień z dziwnym znakiem. Obudziłam się i narysowałam go. Później sprawdziłam - to był alchemiczny symbol rtęci, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
@Gebda klasyczny przykład ukrytej wiedzy. Twoja nieświadomość znała ten symbol - może widziałaś go kiedyś przelotnie, a on się zapisał. We śnie wydobyłaś go z głębokiej pamięci. Ale fakt że przyszedł jako konkretny przedmiot w konkretnym miejscu jest interesujący.
@Arbogi może, choć przysięgam że nigdy tego nie widziałam. Ale nawet jeśli - mechanizm pozostaje fascynujący. Te miejsca mogą być bibliotekami naszej ukrytej wiedzy. Wiedzy którą mamy, ale nie wiemy że mamy.
Kiedyś w mojej "bibliotece cieni" (wszystko tam jest czarno-białe) znalazłem książkę napisaną w języku który rozumiałem tylko tam. Na jawie nie pamiętam ani słowa, ale we śnie czytałem płynnie. Co to mogło być?
@Vladi język glossolalia? Albo bardziej prawdopodobnie - twój mózg tworzył na bieżąco pseudojęzyk i jednocześnie generował dla niego znaczenie. To jak dzieci które tworzą własne języki - dla nich mają sens, choć są sztuczne.
Albo to był prawdziwy język, ale zapisany w pamięci proceduralnej, nie deklaratywnej. Umiesz na nim "mówić" i "rozumieć" ale nie potrafisz go przypomnieć świadomie. Jak jazda na rowerze - ciało pamięta, ale nie potrafisz tego zwerbalizować.
Niemniej, samo zjawisko jest uderzające. We śnie możemy robić rzeczy niemożliwe na jawie - latać, przenikać przez ściany, czytać nieistniejące języki. Te miejsca są przestrzeniami gdzie normalne prawa nie obowiązują. Może dlatego wracamy do nich - są miejscami wolności.
@Cohen "miejscami wolności" - piękne określenie. Tam możemy być kimś kim nie jesteśmy na jawie, robić to czego nie możemy w rzeczywistości. Mój "dom marzeń" ma skrzydła i może latać. Cały dom. To niemożliwe, ale tam jest normalne.
To przypomina mi koncepcję "heterotopii" Foucaulta - miejsca które są inne, które zawierają w sobie inne możliwości niż przestrzeń zwykła. Teatr, cmentarz, lustro - heterotopie fizyczne. Nasze miejsca senne są heterotopiami psychicznymi.
Nigdy nie słyszałam o heterotopiach, ale nazwa jest świetna. Moje "miasto za mgłą" to definitely heterotopia - przestrzeń która zawiesza zwykłe zasady. Tam czas płynie inaczej, fizyka nie działa tak samo, a przeszłość i przyszłość mieszają się.
Czas w tych miejscach to osobny temat. W moim "domu przodków" spotykam ludzi z różnych epok - dziadków, pradziadków, ludzi których nigdy nie znałem ale wiem że są moją rodziną. Czas tam jest jakby zwinięty, wszystkie generacje razem.
@Taurus to brzmi jak Jungowska nieświadomość zbiorowa. Miejsce gdzie wszystkie warstwy ludzkiego doświadczenia współistnieją. Dom przodków jako symbol ciągłości, przekazywania wiedzy przez pokolenia.
Niektóre tradycje mówią o "domach ducha" dokładnie w tym kontekście - miejsca gdzie można spotkać przodków, nauczyć się od nich. To jest core shamańskiej praktyki w wielu kulturach. Może wasze miejsca senne pełnią podobną funkcję?
@Kunia możliwe. Faktycznie czuję że uczę się tam czegoś. Nie zawsze pamiętam co, ale po takich snach budzę się z poczuciem że wiem coś nowego, coś głębokiego.
To jest właśnie różnica między zwykłym snem a doświadczeniem w stałym miejscu. Zwykły sen mija i zapominamy. Doświadczenie w stałym miejscu zostaje, zmienia nas. Możemy tam doświadczyć inicjacji, transformacji. To sacred space w najgłębszym sensie.
Sacred space, temenos, heterotopia - różne nazwy dla tego samego. Miejsca gdzie możliwa jest transformacja. Gdzie stare umiera i nowe się rodzi. Moja "jaskinia kryształów" właśnie taką rolę pełni. Przychodzę tam gdy potrzebuję się odnowić, przemienić.
Zaczynam rozumieć dlaczego mój "szpital" pojawia się gdy jestem chora. To nie tylko metafora - to miejsce gdzie faktycznie zachodzi uzdrowienie, ale na poziomie psychicznym. Gdy tam jestem, coś się we mnie leczy, przestraja.
@Leonora dokładnie. Te miejsca mają funkcje. Nie są przypadkowe ani ozdobne. Są manifestacją naszych potrzeb psychicznych. Twój szpital, moja świątynia, biblioteka kogoś innego - to wszystko miejsca pracy wewnętrznej.
A co z miejscami który nas przerażają? Mam jeden "zakazany korytarz" gdzie boję się chodzić nawet we śnie. Kiedyś tam wszedłem i było... nie wiem jak to opisać. Źle. Po prostu źle. Od tego czasu omijam to miejsce.
@Faddi miejsca cienia. Reprezentują te części nas których się boimy, które wypieramy. Jung mówił że trzeba "zejść do jaskini lwa" - zmierzyć się z tym co nas przeraża. Ale to wymaga przygotowania, siły. Nie ma presji żeby tam iść zanim będziesz gotowy.
@Wiciol a jeśli nigdy nie będę gotowy? Co jeśli to coś z czym nie powinienem się konfrontować?
@Faddi jeśli to jest część twojej psychiki to prędzej czy później będziesz musiał. Ale to twoja decyzja kiedy i jak. Może z pomocą terapeuty, może stopniowo, małymi krokami. Ważne żeby nie ignorować kompletnie. To co ignorujemy rośnie w ciemności.
@Wiciol zgadzam się. Mamy skłonność tworzyć w snach "no-go zones", ale one nie znikają od ignorowania. Zamiast tego gromadzą energię. Lepiej podejść do nich świadomie, może z pomocą, ale podejść.
Czy ktoś miał doświadczenie że "zakazane miejsce" zmieniło się po konfrontacji? Że po tym jak w końcu tam poszliście, okazało się że nie jest takie straszne?
Tak, u mnie był "ciemny las" którego unikałem latami. W końcu w świadomym śnie zdecydowałem się tam wejść. Na środku znalazłem studnię, a w studni... siebie samego, ale młodszego. Chłopaka którego byłem przed traumą. Odkąd go "odzyskałem", las jest tylko lasem. Nie jest już ciemny.
Potężna praca @Hellan. To jest shadow work w praktyce. Odzyskanie utraconej części siebie. Te "straszne" miejsca często chronią coś cennego, coś co straciliśmy lub odrzuciliśmy. Guardian przed skarbem.
Teraz to już rozmawiamy o głębokiej pracy terapeutycznej. Te miejsca, te "mapy onirycznej krainy", to nie tylko ciekawostka. To żywe narzędzia rozwoju, uzdrowienia, odkrywania siebie. Podejście do nich z szacunkiem i uwagą może zmienić życie.
@Paradoxa dokładnie. Zaczynaliśmy od prostego pytania o powtarzające się miejsca, a doszliśmy do głębokiej duchowej geografii. Te miejsca to mapa naszych wnętrz. Każdy szczyt, każda dolina, każda rzeka ma znaczenie. Nie da się tego zbagatelizować.
I to jest piękno tej pracy - że nigdy się nie kończy. Zawsze jest coś nowego do odkrycia, zawsze jest kolejna sala w naszym wewnętrznym pałacu, kolejna ścieżka w lesie. To podróż która trwa całe życie.
Czytając wasze doświadczenia zaczynam bardziej doceniać moje własne powtarzające się miejsca. Myślałem że to tylko sny, a to coś więcej. Chyba zacznę prowadzić dziennik i bardziej uważnie patrzeć na te przestrzenie.
@Arat dobra decyzja. Dziennik jest kluczowy. Bez zapisu te miejsca mogą się zatracić, szczegóły blaknąć. A jak zaczynasz dokumentować, nagle widzisz wzorce, połączenia, rozwój. To jak różnica między zwiedzaniem miasta raz a mieszkaniem w nim.
Czy są jakieś książki czy zasoby które polecacie dla kogoś kto chce głębiej badać te miejsca? Oprócz Junga, którego już kilka osób wspomniało.
Robert Moss - "Conscious Dreaming", Stephen LaBerge - "Exploring the World of Lucid Dreaming", Patricia Garfield - "Creative Dreaming". Dla podejścia bardziej ezoterycznego - Ophiel "The Art and Practice of Astral Projection". A dla perspektywy shamanskiej - Michael Harner "The Way of the Shaman".
Dzięki @Sauwak, zapiszę sobie te tytuły. Chociaż czytając tę dyskusję nauczyłem się pewnie tyle co z książki. To niesamowite ile różnych doświadczeń i perspektyw tutaj jest.
To prawda @Whisper, osobiste doświadczenia są bezcenne. Książki dają strukturę i kontekst, ale prawdziwa wiedza przychodzi z własnej praktyki. Każdy z nas ma swój unikalny zestaw miejsc, swoją własną mapę. Nikt nie przejdzie tej drogi za nas.