Ale księga musi być osobista. Przepisany rytuał nie ma tej samej mocy co zapisane własne doświadczenie. Ja bym dał uczniowi pustą księgę, nie swoją.
Może kompromis - ucze otrzymuje wybrane strony do przepisania jako lekcje, ale buduje własną księgę wokół tego. Fundament od mistrza, reszta własna.
W moim covenie mistrzyni dała nam wszystkim pusty notes i jedną stronę z jej księgi. "To jest klucz" - powiedziała. "Znajdźcie drzwi." Trzy lata później rozumiałam co miała na myśli.
A ktoś prowadzi równolegle księgę światła i księgę cienia? Jasną i ciemną praktykę oddzielnie?
Ja tak robię. Biała księga - uzdrawianie, ochrona, błogosławieństwa. Czarna księga - banishingi, sprawiedliwość, konfrontacja cienia. Trzymam je w osobnych miejscach. Inna energia.
Ale czy to nie tworzy dychotomii? Dla mnie jasne i ciemne to jedno. Księga zawiera całość mojej duszy - nie da się rozdzielić.
Ja miałam okres rozdzielenia i okres integracji. Na początku potrzebowałam granic - bałam się ciemności. Teraz wszystko w jednej księdze. Cień i światło tańczą razem.
Czy ktoś zanotował synchroniczność tak dziwną że aż przerażającą? Ja zapisałem w księdze "spotkam kogoś z tatuażem kruka". Dwie godziny później nieznajoma z krukiem na ramieniu spytała mnie o drogę.
@Krysztal to działa jak intencja. Zapisując aktywujesz obserwację. Nagle zaczynasz dostrzegać co zawsze tam było. Ale też - słowa mają moc manifestacji.
Miałam gorsze. Zapisałam w księdze złość na osobę. Nie zaklęcie, tylko emocjonalny zapis. Tydzień później ta osoba miała wypadek. Nie wiem czy to moja wina, ale spalilam tę stronę i przez miesiąc czyściłam księgę.
@Herga dlatego trzeba uważać CO piszemy. Księga nasłuchuje. Jeśli napiszesz coś z silną emocją, księga może to potraktować jako instrukcję.
To przerażające. Czyli każda negatywna myśl zapisana może się zmaterializować?
@Zorka nie każda. Ale te połączone z silną emocją i intencją - tak. Dlatego ja mam zasadę - zanim zapiszę coś negatywnego, czekam dzień. Jeśli wciąż czuję że muszę, wtedy piszę. Ale często po dniu emocja mija.
Właśnie dlatego prowadzenie księgi to odpowiedzialność. To nie pamiętnik nastolatki. Każde słowo ma wagę, niesie konsekwencje.
Doświadczyłam czegoś dziwnego - otworzyłam księgę na przypadkowej stronie szukając odpowiedzi. Trafiłam na zaklęcie które zapisałam rok temu. Opisywało dokładnie sytuację w której byłam TERAZ. Jakbym zostawiła wiadomość dla siebie z przeszłości.
@Kunia to się nazywa zamknięta pętla czasowa. Twoje przyszłe ja wiedziało co będziesz potrzebować. Ksiega staje się maszyną czasu - piszesz dla siebie z różnych momentów życia.
Właśnie dlatego nigdy nie wyrzucam starych ksiąg. Czasem odpowiedź na dzisiejsze pytanie leży w zapisku sprzed 10 lat. To archiwum mojej duszy w czasie.
Jak poznać że księga jest "pełna"? Nie fizycznie - energetycznie?
Poczujesz ciężar. Dosłownie - księga staje się cięższa niż powinna. Albo przeciwnie - staje się pusta, jakby oddała całą energię. Wtedy czas na nową.
To wszystko brzmi tak głęboko. Boję się że moja księga nie będzie tak magiczna. Że będą to tylko słowa na papierze.
@Whisper każda księga zaczyna się jako papier i atrament. Magia przychodzi z czasem, z praktyką, z oddaniem. Nie bój się zacząć. Pierwsza strona to zawszy skok w nieznane. Ale właśnie tam zaczyna się prawdziwa transformacja.
Czy księga może "wypalić się"? Mam wrażenie że moja pierwsza straciła moc po roku. Przestałem czuć tę więź.
@Arat absolutnie. Księga przechodzi cykle jak wszystko. Rok to pełny krąg. Może czas na ceremonię zamknięcia i otwarcie nowej? Nie jest zdradą - to naturalna transformacja.
Ja miałem księgę która dosłownie przestała przyjmować atrament. Pióro ślizgało się po papierze jakby był woskowany. Zrozumiałem - ta księga powiedziała "koniec". Spalitem ją podczas Beltane.
@Kobalt piękny rytuał zamknięcia. Ogień transmutuje energię, nie niszczy. Ta księga żyje teraz w innej formie.
Przypomina mi się stara tradycja - zakopywanie księgi po siedmiu latach. Ziemia przyjmuje wiedzę, kompostuje ją, rodzi nową mądrość. Może brzmi dziwnie, ale zawsze to rozważałam.
@Bylica nie dziwnie - naturalnie. Wszystko wraca do ziemi. Może księga chce wrócić do żywiołu z którego powstała - drzewo, roślina, ziemia.
Ja mam inną perspektywę - może księga nigdy nie powinna być zniszczona? Może jej energia ma trwać, nawet gdy przestajemy w niej pisać? Moje stare księgi żyją na półce i nadal emanują. Czuję je.
@Fraida to też prawda. Nie ma jednego sposobu. Niektóre księgi proszą o transformację, inne o wieczność. Trzeba słuchać intuicji.
A jeśli księga zostanie zgubiona? To znaczy że sama odeszła?
@Zorka albo została skradziona przez kogoś kto potrzebował tej energii. Albo przeszła dalej bo jej praca z tobą się zakończyła. Zgubiłem kiedyś księgę - pół roku później kupiłem używaną książkę i w środku był papierek z moją notatką. Księga wróciła inaczej.
To niesamowite. Jakby księga miała własny plan.
Bo ma. Im więcej w nią wkładasz, tym bardziej żyje. To nie metafora - to prawda energetyczna. Każde słowo to tchnienie życia.
