U mnie wdzięczność to fundament całej praktyki. Ale przestrzegam - musi być autentyczna. Przez lata robiłam te wszystkie listy "jestem wdzięczna za rodzinę, przyjaciół, zdrowie" i nic się nie działo. Dopiero jak zaczęłam spisywać konkretne sytuacje z emocjami, poczułam zmianę. Ostatnio np. zamiast ogólnie "za partnera" napisałam "jestem wdzięczna, że wczoraj zauważył, że jestem zmęczona i bez słowa zrobił obiad". I nagle poczułam to w klatce piersiowej, jakby ciepła fala.

A jak długo trzeba to robić, żeby coś się zaczęło dziać? Bo ja piszę już od tygodnia i nic...

Czyli nie powinniśmy w ogóle myśleć o tym, czego chcemy zmanifestować? Tylko być wdzięcznymi?

To ciekawe pytanie. Ja pracuję metodą Neville'a Goddarda - piszę listy wdzięczności za rzeczy, które JESZCZE się nie wydarzyły, ale traktuję je jakby już były. "Jestem tak wdzięczna za mój nowy dom" zamiast "będę wdzięczna, jak będę miała". To zmienia wszystko, bo mózg nie rozróżnia wyobraźni od rzeczywistości, jeśli emocja jest wystarczająco silna.

Przepraszam, ale czy ktoś mi może wytłumaczyć jak to w ogóle działa? Jak wdzięczność może coś przyciągnąć?

Według teorii wibracyjnej, każda emocja ma swoją częstotliwość. Wdzięczność wibruje bardzo wysoko - podobno na poziomie 540 MHz, tak samo jak radość. Kiedy jesteś w tym stanie, dostosujesz się energetycznie do tego, czego pragniesz. Prawo przyciągania mówi, że podobne przyciąga podobne. Ale uwaga - nie można tego forsować. Wymuszona wdzięczność obniża wibrację zamiast ją podnosić.

Właśnie o to mi chodzi! Czasami próbuję być wdzięczna, ale czuję się jak oszustka. Jakby udawałam.

A ktoś próbował tych rytuałów na pełnię księżyca z wdzięcznością? Widziałem gdzieś, że to wzmacnia efekt.

Tak, łączę praktykę wdzięczności z cyklami księżyca. W pełnię dziękuję za to, co się zmanifestowało, w nów sieję intencje z wdzięcznością za przyszłość. Ale to nie jest magia - chodzi o to, że cykliczność pomaga tworzyć rytm praktyki. Mózg uwielbia rytmy.

Chciałabym zacząć praktykować, ale nie wiem od czego. Dziennik? Medytacja?

Zacznij od czegoś, co będziesz w stanie robić regularnie. Ja polecam metodę 3x3 - trzy rzeczy, trzy razy w tygodniu. Badania pokazują, że praktykowanie raz-dwa razy w tygodniu jest czasem skuteczniejsze niż codziennie, bo nie wpada się w rutynę. A jeśli chodzi o szczegóły - zapisuj DLACZEGO jesteś za coś wdzięczna. "Jestem wdzięczna za rozmowę z Kasią, bo poczułam się wysłuchana i zrozumiana". Konkret buduje emocję.

A jak sobie radzicie z tym, że czasami wszystko jest po prostu kiepskie? Trudno być wdzięcznym, kiedy życie cię kopie.

To bardzo ważne pytanie, które często jest przemilczane w społeczności manifestacji. Otóż - nie wolno używać wdzięczności do omijania trudnych emocji. To się nazywa duchowe omijanie i jest szkodliwe. Najpierw musisz pozwolić sobie poczuć złość, smutek, frustrację. Dopiero potem, jeśli naturalnie się pojawi, możesz znaleźć coś do doceniania. Ale bez wymuszania. Niektóre dni są po prostu ciężkie i nie musisz być za nie wdzięczna.

O, to dobre. Bo czułam presję, że muszę zawsze być pozytywna.

Toksyczna pozytywność to plaga w rozwoju osobistym. "Bądź wdzięczna, inni mają gorzej" - to obwinianie ofiary w przebraniu. Twój ból jest ważny niezależnie od tego, co dzieje się u innych. Mogę być wdzięczna za dach nad głową I jednocześnie wściekła na niesprawiedliwość. To nie są wykluczające się stany.

Czy ktoś zauważył konkretne zmiany po wprowadzeniu praktyki wdzięczności? Interesują mnie rzeczywiste przykłady, nie teoria.

U mnie największa zmiana to relacje. Zaczęłam prowadzić dziennik, gdzie codziennie zapisuję jeden konkretny moment, kiedy ktoś był dla mnie miły. Po trzech miesiącach zorientowałam się, że ludzie wokół mnie się nie zmienili - to ja zaczęłam ZAUWAŻAĆ rzeczy, które wcześniej przeszłyby mi koło nosa. A to automatycznie wpłynęło na to, jak się komunikuję, jak reaguję. Manifestacja? Może. Ale na pewno zmiana percepcji.

Właśnie. Nauka wyjaśnia to przesunięciem uwagi i neuroplastycznością. Regularna praktyka wdzięczności aktywuje przyśrodkową korę przedczołową - obszar odpowiedzialny za podejmowanie decyzji. Badania pokazują spadek kortyzolu o nawet trzy odchylenia standardowe po konsekwentnej praktyce. To nie jest magia, to biochemia.

Dokładnie tak. Nie widzę konfliktu między nauką a duchowością. Jedni nazywają to dopaminą i serotoninią, drudzy wibracyjnym wyrównaniem. Efekt ten sam - zmieniasz się od środka i rzeczywistość zaczyna się zmieniać razem z tobą.

Sorki za głupie pytanie, ale o której porze dnia najlepiej praktykować?

Nie ma głupich pytań. Rano ustawiasz ton na cały dzień - mózg jest świeży i bardziej podatny na programowanie. Wieczorem przetwarzasz doświadczenia dnia i przygotowujesz podświadomość do pracy podczas snu. Ja robię jedno i drugie - rano trzy rzeczy, na które czekam z wdzięcznością (przyszłe manifestacje), wieczorem trzy rzeczy, które się wydarzyły.

A czy afirmacje wdzięczności działają tak samo jak zwykłe afirmacje?

Działają lepiej, bo mają emocjonalny ładunek. Zwykła afirmacja "Jestem bogata" może brzmieć fałszywie. Ale "Jestem wdzięczna za obfitość płynącą do mojego życia" obchodzi opór umysłu. Nie twierdzi, że coś już jest, tylko wyraża uczucie. Podpowiem też: najlepiej łączyć z oddechem. Wdech - czujesz wdzięczność, wydech - wypowiadasz afirmację.

Ile czasu dziennie to powinno zajmować? Mam bardzo napiętym grafik.

Możesz zacząć od dwóch minut. Serio. Badania pokazują, że nawet krótkie, ale regularne praktyki dają efekty. Ważniejsza jest konsekwencja niż długość. Znam ludzi, którzy spędzają godzinę na dziennikach i nic się nie zmienia, bo robią to mechanicznie. Lepiej dwie minuty autentycznego odczuwania niż pół godziny bezwartościowego pisania.

Czy można łączyć wdzięczność z wizualizacją?