Kolorowe zdjęcie z tęczową poświatą wokół głowy – fotografia aury od lat rozpala ciekawość na targach ezoterycznych i w gabinetach bioenergoterapii. Czy naprawdę można uchwycić na kliszy energetyczne pole człowieka, czy to tylko efektowna zabawa? Oto jak powstaje zdjęcie aury, skąd wzięła się aura kirlianowska i co tak naprawdę oznaczają kolory na fotografii.
Czym jest fotografia aury?
Fotografia aury to próba zarejestrowania na obrazie subtelnego pola energetycznego, które według tradycji ezoterycznych otacza każdą żywą istotę. W praktyce pod jednym hasłem kryją się dwie zupełnie różne rzeczy: klasyczna aura kirlianowska, powstająca na płycie pod wysokim napięciem, oraz nowoczesne kamery aury sprzężone z czujnikami dłoni. Zanim więc uwierzy się w tęczowy portret ze stoiska, warto wiedzieć, co dokładnie zostało uchwycone.
Aura kirlianowska – skąd się wzięła
Metodę opracowali w 1939 roku radziecki technik Siemion Kirlian oraz jego żona Walentyna. Efekt Kirliana to tak zwane wyładowanie koronowe: gdy fotografowany obiekt, na przykład opuszek palca albo świeży liść, umieszcza się na płycie pod wysokim napięciem, wokół jego krawędzi pojawia się świetlista poświata, którą rejestruje klisza. To realne zjawisko z dziedziny elektrotechniki, a nie zdjęcie duszy. Kształt i intensywność poświaty zależą jednak w dużej mierze od wilgotności skóry, nacisku i parametrów prądu, dlatego wyniki bywają kapryśne.
Nowoczesne kamery aury
Zdjęcia, które zwykle kojarzy się z fotografią aury, czyli portret spowity kolorową mgłą, powstają inaczej. Najbardziej znana kamera, AuraCam 6000 skonstruowana przez Guya Cogginsa, nie rejestruje żadnego promieniowania wokół ciała. Mierzy parametry elektryczne dłoni, zbliżone do reakcji skórno-galwanicznej, poprzez metalowe czujniki, przelicza je na barwy i nakłada kolorową mgłę na zwykły portret. Osobną kategorią są urządzenia typu GDV, takie jak Bio-Well, rozwijane przez Konstantina Korotkowa z ambicją badawczą, choć ich naukowy status wciąż pozostaje dyskusyjny.
Co oznaczają kolory na fotografii aury?
Kolory odczytuje się zwykle według tej samej palety, co przy intuicyjnym czytaniu aury:
- Czerwony – energia życiowa, pasja, działanie.
- Pomarańczowy – kreatywność, radość, otwartość.
- Żółty – intelekt, optymizm, lekkość.
- Zielony – równowaga, uzdrawianie, więź z naturą.
- Niebieski – spokój, intuicja, komunikacja.
- Fioletowy – duchowość, wrażliwość, wgląd.
- Biały i złoty – wysoka energia i natchnienie.
Trzeba jednak pamiętać, że na takim zdjęciu widać interpretację pomiaru, a nie dosłowny obraz energii. Ten sam człowiek sfotografowany rano i wieczorem potrafi otrzymać inny zestaw barw.
Czego fotografia aury nie potrafi
Wokół tematu narosło sporo mitów. Zdjęcie aury nie diagnozuje chorób i nie zastępuje badań lekarskich, więc jeśli coś niepokoi w zdrowiu, trzeba udać się do lekarza. Nie pokazuje też liczby dusz ani przeszłych wcieleń, a liczba kolorów nie ma z tym nic wspólnego. Wynik potrafi się zmienić w ciągu kilku minut, ponieważ zależy od wilgotności i temperatury dłoni, nacisku na czujniki oraz nastroju.
Jak przygotować się do sesji
Aby zdjęcie było w miarę miarodajne, warto:
- umyć i osuszyć dłonie tuż przed pomiarem;
- zdjąć pierścionki oraz metalowe bransoletki;
- chwilę odpocząć i spokojnie oddychać;
- wykonać ujęcie „przed” i „po”, na przykład po krótkiej medytacji, żeby porównać zmianę.
Fascynujące narzędzie, nie wyrocznia
Najzdrowiej traktować fotografię aury jak lustro nastroju i punkt wyjścia do refleksji nad sobą, a nie jak nieomylną diagnozę. Prowadząc dziennik takich zdjęć przez kilka miesięcy, łatwiej dostrzec tendencje niż wyciągać wnioski z jednej klatki. Jako zabawa, pretekst do rozmowy o energii i zachęta do dbania o własną równowagę sprawdza się znakomicie.
Dyskusja dostępna na naszym Forum Ezoterycznym, pod adresem: Fotografia aury – aura kirlianowska, kamera aury i znaczenie kolorów
