Co jakiś czas wraca temat „ludzi-cieni”. U jednych to paraliż senny i mózg robi swoje, u innych coś, co wymyka się prostym wyjaśnieniom. Jak to u was wyglądało? Macie jakieś obserwacje albo przemyślenia?
U mnie epizody pasują pod paraliż. Budzę się, oczy otwarte, ciało martwe, a przy drzwiach stoi czarny kształt jak człowiek. Najbardziej pamiętam wrażenie, że ta obecność ma w sobie chłód, nie tylko strach.
Miałem raz coś podobnego, ale bez tego „zamrożenia”. Leżałem już półprzytomny, cień przy łóżku, jakby się nachylał. Niby sekundę, a w głowie jak pół godziny.
Ja bym rozdzieliła przypadki nocne od tych na jawie. Paraliż tłumaczy większość nocy. Ale są relacje, gdzie cień pojawia się w korytarzu, kiedy ktoś normalnie chodzi po domu.
Z tym na jawie właśnie miałam zgrzyt. Stałam w kuchni, światło zapalone, a w przedpokoju coś czarnego przeszło przy ścianie. Bez snu, bez drzemki. Strach w sekundę, potem pusto.
Peryferyjne widzenie potrafi robić takie „przebiegi”. Zmęczenie, ostre światło, cienie z ulicy i mózg dorobi sylwetkę.
U znajomych w domu cień pojawiał się przy schodach parę razy. Tu mnie zastanawiało, że widzieli to na zmianę i w podobnym miejscu. Nie mówię, że to dowód, ale powtarzalność jest dziwna.
Ja to widzę tak: powtarzalny cień w jednym miejscu często wiąże się z tym, jak pada światło albo z nawykiem patrzenia. Człowiek zaczyna spodziewać się figury i ją „widzi”.
Niezależnie od przyczyny, łącznikiem bywa napięcie. Im gorszy okres w życiu, tym częściej takie rzeczy się dzieją. Jak spadnie stres i człowiek śpi spokojniej, epizody znikają.
Zdarzało mi się słyszeć o „kapelusznikiem” — cień w rondzie, płaszcz jak z innej epoki. Zbyt spójne opisy u różnych ludzi, żeby to zbyć jednym machnięciem.
@Seid a może właśnie spójne, bo ten obraz funkcjonuje w kulturze od dawna. Czarny pan w kapeluszu to stary motyw; w półśnie mózg bierze gotowy wzór.
Ja mam podejście przyziemne: jeśli to pojawia się przy zasypianiu/przebudzeniu + brak ruchu, to paraliż. Jeśli w południe przy kawie i w pełnym świetle, to dopiero wtedy szukam innego wyjaśnienia.
Mnie bardziej niż cień przerażał ciężar na klatce. Sylwetka była jak tło, a ciężar jak kamień. W paraliżu to częste.
U mnie cień „stał” w rogu pokoju, ale nie było paraliżu. Byłam po prostu wybudzona nocnym hałasem. Spojrzałam i widzę postać, czarna, wysoka. Jak zapaliłam lampkę, nic.
@Simma w takich momentach wchodzi adrenalina. Oko łapie kontrast, mózg robi resztę. To trochę jak z tym, że w ciemności drzewo staje się „kimś”.
Bez filozofii: raz widziałem cień w drzwiach łazienki, wracając w nocy po wodę. Trwało sekundy. Byłem przytomny. Sprawdziłem mieszkanie, nic. Jestem raczej spokojny, ale miałem potem tydzień nerwów.
@Kobalt i to jest właśnie ten moment, kiedy człowiek zaczyna się nakręcać. Po takim czymś każde skrzypnięcie brzmi jak krok.
U mnie epizody wracały seriami. Tydzień ciszy, potem trzy noce pod rząd. Raz cień stał przy oknie, raz nad nogami łóżka. Najgorsze nie było widzenie, tylko poczucie obcego „patrzenia”.
Ciekawe, że w opisach często pojawia się „patrzenie”, nawet jak cień nie ma twarzy. To może być klucz tego doświadczenia, a nie sama sylwetka.
@Arat bo uczucie obecności jest bazą. Postać to wizualizacja. Najpierw czujesz kogoś w pokoju, dopiero potem mózg dokleja kształt.
@Sauwak zgoda, ale widziałam w praktyce, że po oczyszczeniu domu u ludzi takie „obecności” ustawały. Nie w każdym przypadku, ale wielokrotnie. Coś w tym jest.
@Kunia albo oczyszczenie uspokaja głowę. Człowiek mniej boi się zasypiać, mniej się wybudza, mniej półsnów. Efekt jest realny, tylko źródło inne.
A czy ktoś próbował świadomie wejść w paraliż i „zobaczyć”, co się stanie? Pytam serio, bo słyszałam o ludziach, co to ćwiczą.
@Bryza da się to wywołać, ale po co. Jak ktoś to robi pod ciekawość, łatwo potem chodzić podminowanym. Mnie takie eksperymenty nic nie dały.
Ja nie wywołuję, ale jak już czuję, że „idzie”, to próbuję ruszyć palcami stóp. Wtedy szybciej odpuszcza.
W sumie to ciekawe, że często pomaga drobny ruch. Jakby trzeba było przerwać ten stan między snem a jawą.
Ktoś kiedyś powiedział, że to jak zawieszenie systemu: ciało jeszcze w trybie snu, głowa już w trybie obserwatora. I wtedy pojawiają się „błędy” w obrazie.
Warto też pamiętać o rzeczach prozaicznych: alkohol, zioła uspokajające, niektóre leki — one potrafią zwiększać takie epizody. Potem ludzie mówią o cieniach, a to chemia.
Miałem paraliże po okresie totalnego niewyspania. Co noc cień w tym samym miejscu. Jak zacząłem normalnie spać, zniknęło bez żadnych rytuałów.
@Ballen to właśnie mi pasuje na stres. Tylko że czemu akurat cień człowieka, a nie np. jakieś abstrakcyjne plamy?
@Simma bo człowiek jest dla mózgu najłatwiejszy do rozpoznania w ciemności. My odruchowo szukamy twarzy i sylwetek.
Ja mam teorię, że część osób ma po prostu większą wrażliwość na ten stan. Dwie osoby śpią w tym samym pokoju, jedna ma paraliż, druga nic.
I tu wchodzi pytanie o granicę. Czy wrażliwość oznacza tylko podatność neurologiczną, czy też coś w rodzaju „otwarcia” na inne warstwy? Nie umiem tego rozstrzygnąć.
@Seid ja bym nie mieszał. Mózg sam w sobie jest „otwarty” — potrafi stworzyć pełne doświadczenie bez bodźca z zewnątrz.
Dla mnie największy znak zapytania to te przypadki, kiedy cień pojawia się w dzień. Mam znajomego kierowcę, widział sylwetkę przy drodze w południe, przytomny, wyspany. A potem nic.
@Kobalt dzień nie wyklucza złudzeń. Migotanie światła, monotonia, zmęczenie oczu. Przy prowadzeniu auta mózg też bywa w półautomacie.
Ja w dzień miałem coś podobnego po długim patrzeniu w monitor. Jak odwróciłem głowę, cień jak człowiek stał w kącie biura. Mrugnąłem — znikł. Typowy efekt przemęczenia wzroku.
A co z momentem, kiedy cień „reaguje”? Nie wiem, jak to opisać, ale ludzie mówią, że kształt jakby cofał się, gdy go zauważą.
@Bryza to też bywa mechanizm strachu. Jak się skupiasz, obraz w półśnie zmienia się dynamicznie. Uczucie „on się rusza” może być po prostu falą lęku.
