@redakcja Moje świadectwo. Dla wrażliwych radzę pominąć.

Też kiedyś miałam wrażenie, że mam tylko ''wrażenie'' do póki nie zaczęłam poznawać osobiście tych, którzy poumierali zanim ich poznałam żywych np dziadkowie mojego byłego, których nigdy nie poznałam za życia albo pradziadek mojego 75cio letniego ówczesnego szefa.

Historia z dziadkiem była o tyle ciekawa, że trzymali go po śmierci w trumnie na strychu nad warsztatem, w którym pracowałam. Budynek obecnie ma ponad 200lat i znajduje się na północy Norwegii. Dziadek Ivar zmarł zimą, a kiedyś Norwedzy nie byli w stanie wykopać dołu łopatą w tym okresie roku ze względu na zmarzniętą ziemię( a w tych czasach koparek nie było 😉 ). Zatem normą było trzymanie umarłych, ''gdzie popadnie'' o  czym Norwegowie sami mi opowiadali. Kiedy zaczęłam tam pracę nikt nigdy o tym nie rozmawiał - bo i po co? Tyle tylko, że ''on''(Ivar) sam mi o sobie ''wspomniał''. Piętro/strych jest tam duże, a ja czułam obecność najsilniej w jednym miejscu. Czułam dosłownie co do metra. Jak się później okazało - dokładnie tam stała trumna(tak, pełna). I co ciekawe - jeden z Norwegów przyznał mi się pewnego razu, że również go czuje( ma takie same zdolności, jak ja). Pojęcia nie macie, jak mi ulżyło ;P 

Dziadkowie mojego byłego żyli w mieszkaniu, do którego się wprowadziłam ze wspomnianym byłym. ''Żyli'' mam na myśli niematerialną formę. Przez wiele miesięcy nie przyznawałam się mojemu ówczesnemu partnerowi, że ich czuję/widzę. Aż dochodziło do tego, że bałam się wracać do domu, nie mogłam tam wytrzymać, a musiałam długo być z nimi sama - przez wiele tygodni. Tylko kot mnie trzymał w tym mieszkaniu ( i co ciekawe - on też ich widział). W końcu pękłam i przyznałam się mojemu byłemu, że się boję... opisałam, co i jak. Mieszkanie było przemeblowane, a oni pokazywali mi się szczególnie w miejscach, w których stał np ulubiony fotel babci czy honorowe miejsce dziadka. Ja tego nie mogłam wiedzieć, bo nigdy nie znałam poprzedniego wyposażenia tego mieszkania ani ich zwyczajów. Momentem, kiedy się sama siebie przestraszyłam był pewien przedmiot, którego nigdy wcześniej nie widziałam, a który dziadek mi pokazywał za każdym razem, gdy mnie ''nawiedzał''. Mianowicie zawsze w kamizelce zielonej, ciepłej, milutkiej. Powiedziałam to byłemu, a on ze swoich pokitranych pamiątek po dziadkach ( których nigdy wcześniej nie widziałam!) wyciągnął dokładnie tą samą kamizelkę - babcia zrobiła ją dziadkowi na drutach. Kiedy to zobaczyłam nogi się ugięły i wybuchłam płaczem. Serio. Na tamten moment to było dla mnie za wiele. A z drugiej strony cieszyłam się, że jednak nie zwariowałam. Płakaliśmy oboje( czy obydwoje?)

Kulminacyjnym momentem było dla mnie pożegnanie z jego babcią. Odeszła jako pierwsza. Nigdy tego nie zapomnę. Jak wyżej na grafice - dotknęła mnie chłodem. Poczułam fizyczny dotyk na szyi w niegdyś jej ukochanej kuchni. Czułam dosłownie, że do mnie podeszła, dotknęła i odeszła. Przysięgam, że byłam bliska zawału. Długo zastanawiałam się czy wróci.

W końcu pojechaliśmy do nich na cmentarz. Pierwszy raz nad ich grobem wybuchłam nieokiełznanym płaczem. Od tamtej pory odwiedzał mnie tylko dziadek ale dosłownie na kilka sekund raz na rok aż przestał całkowicie. 

Wiem, że dla niektórych brzmi to jak chora fantazja ale ja mam takich historii multum. I, co ciekawe za każdym razem znajdował się ktoś, kto albo też ''ich'' widział albo Ci, którzy ''ich znali'' i 
potwierdzali moją wersję na zasadzie jak z dziadkami mojego byłego - np przedmiot, który tylko oni mogli znać - nie ja. 

Kiedyś zwiedzając bunkry poznałam żołnierza z 2WŚ, innym razem moi znajomi mieli w domu jakiegoś ''typa'', który dosłownie za mną chodził. W końcu wybuchłam i porozmawiałam z ich matką, która westchnęła pełna luzu, że ''tak, no jest ale jest nie groźny''. Serio. Rozwaliło mnie to. Z kolei innym razem znowu w Norwegii na cmentarzu przyszedł do mnie jakiś facet - oczywiście również tam leżący... 

Inna historia z No - pracowałam przez 6 lat dla pewnej parafii, która miała na swoim terenie  opuszczony dom starców ( był to dom prowadzony niegdyś przez ów Kościół). Wciąż służył parafii ale inaczej. Okazjonalnie pełnił różne funkcje w tym rozrywkowe - była w pełni wyposażona ogromna kuchnia, salki do różnych zajęć, świetlice, biblioteczka, jadalnia, a na piętrze pokoje. Piwnica i parter były ok w miarę ale za to już oba piętra, to dla mnie było coś... robiłam dla nich za atrakcję. Gdy szłam korytarzem wychodzili z pokojów i mi się przyglądali. Tego się nie da opisać. Dwa razy rozmawiałam z Księdzem i dwa razy odprawiał za nich msze oczywiście później mnie puszczał jak psa na przeszpiegi, czy pomogło ;P bo on i tak tego nie czuł. I powiem serio, że pomogło. Za drugim razem.

Kiedy odszedł ojciec mojego byłego, odszedł tylko na nich. Ja bardzo długo po jego '' śmierci'' widywałam go, mówiłam do niego, pytałam, co posprzątać w jego domu, a on mi pokazywał ( był komandorem i na puncie porządku miał świra)  i, co ciekawe, choć inni go nie widzieli, widziały go zwierzęta w domu - psiaki i koty - które widziały go dosłownie , tak, jak ja. taka historia. jedna z wielu.

Pewnego razu przy oglądaniu pewnego pięknego, starego domu( przed ew zakupem) zostałam wypuszczona znowu jak pies 😉 żeby sprawdzić, czy aby nic tam się nigdy ''nie stało''. Dom pamiętał czasy SS. Były trzy punkty, w których czułam coś, z czym nigdy bym sama nie została...

Ktoś mi kiedyś powiedział, że ''oni'' doskonale wiedzą, że ja ich widzę/czuję i nie odpuszczą. 

Ale ja broniłam się jak mogłam - uciekłam do Kościoła, (do Medjugorje nawet!) i robiłam wszystko, aby ''ich'' nie czuć. Na koniec nawet zaczęłam to zapijać(tak, wiem - głupota), bo ani Kościół, ani ''cuda'', ani sakramenty, ani nawet egzorcyzmy nie pomagały. Księża mnie nie potępiali ale byli pełni podziwu i mówili, że skoro nic nie działa, to może tak ma być - może mam to wykorzystać. A tymczasem ja się tego tak cholernie bałam i nikt tego nie rozumiał, a jednocześnie ze światem ''ezo'' zabraniano mi się kontaktować, ''bo szatan''. Udałam się nawet na rezonans magnetyczny głowy licząc na to, że ''coś'' wykryją i to naprawią - i nic. Byłam na terapii - i nikt nie był w stanie mi pomóc.

Przez kilka lat skutecznie to ''coś'' we mnie zagłuszałam ale to woła bez przerwy od lat w wielu różnych dziwnych formach... 
Mam potężną intuicję, prorocze sny, widzę ludzi na różnych ''poziomach'', ich aurę potrafię ''czuć'' jako kolory. Nie widzę oczami. Bardzo trudno jest mi to opisać. Wzięłam pewnego razu - pierwszy raz w życiu - do ręki karty Tarota - i czułam, że normalnie ''to'' ze mną ''rozmawia'' i się ''śmieje''. Były tak wesoły, że ja sama się śmiałam( tak, byłam trzeźwa 😉 ) To było, jak żywa istota. Kto zna się na Tarocie ten wie, o czym mówię. Wiem, że nie każdy tak ma.

Na koniec dodam, że w mojej rodzinie już zdarzały się przypadki, jak ja to mówię, ''czarownic''. Np moja młodsza siostra potrafiła wyśnić śmierć konkretnej osoby. Tak, wiem, że to straszne. Nie dla mnie...

Obecnie szukam swojej drogi w tej, duchowej tematyce i wiem, że odnajdę swoje miejsce. 
W sumie, to już odnalazłam ale odrzuciłam. I to był błąd. 

Pozdrawiam niedowiarków i tych, którzy wiedzą,  o czym piszę...
<3 A.

@daneczka Historie o zjawach bliskich osób są bardzo częste. Często pojawiają się w momentach żalu i tęsknoty. To może być sposób naszego umysłu na radzenie sobie ze stratą i utrzymanie więzi z bliskimi, którzy odeszli.

@nibir W większości kultur duchy są postrzegane jako istoty neutralne lub nawet przyjazne. Oczywiście, istnieją też opowieści o złych duchach, ale często są to wyolbrzymione historie lub legendy. 😉 Pamiętaj, że strach ma wielkie oczy!

@arkania Seanse spirytystyczne to kontrowersyjna sprawa. Niektórzy wierzą, że można w ten sposób nawiązać kontakt z duchami, ale inni uważają, że to niebezpieczne i może prowadzić do opętania. Jeśli nie masz doświadczenia w tych sprawach, lepiej nie próbuj tego w domu.