Kielich rytualny należy - obok noża, różdżki i pentaklu - do czterech podstawowych narzędzi znanych z zachodniej tradycji obrzędowej. Odpowiada żywiołowi wody, a przez to sferze uczuć, intuicji i przyjmowania. Podczas gdy athame dzieli i wyznacza, kielich zbiera i zatrzymuje.
Skąd wziął się w praktyce
Naczynie obrzędowe pojawia się w niemal każdej kulturze: puchar libacyjny w starożytności, czara w obrzędach pogrzebowych, kielich w liturgii chrześcijańskiej. Współczesne tradycje magiczne, w tym wicca, przejęły ten symbol wraz z całą jego wieloznacznością. Ten sam podział widać w tarocie, gdzie czterem narzędziom odpowiadają cztery kolory - kielichowi puchary, a nożowi miecze; osobną rolę pełnią różdżki.
Jak wybrać naczynie
- Materiał - szkło, ceramika, cyna, mosiądz, srebro. Najprostszym i najbezpieczniejszym wyborem jest szkło albo ceramika przeznaczona do kontaktu z żywnością.
- Rozmiar - na tyle mały, żeby wygodnie trzymać go jedną ręką.
- Stabilność - szeroka podstawa oszczędza wiele wypadków, zwłaszcza przy świecach.
- Zdobienia - kwestia gustu. Puste, gładkie naczynie jest równie skuteczne co bogato rzeźbione.
Kielich nie musi być kupiony w sklepie ezoterycznym. Wiele osób pracuje z naczyniem odziedziczonym po babci i przypisuje mu większą wartość niż nowemu.
Przygotowanie i przechowywanie
Najczęściej stosuje się proste oczyszczenie: umycie w bieżącej wodzie, wytarcie do sucha i pozostawienie na kilka godzin w spokojnym miejscu. Część praktyków okadza naczynie dymem ziół, inni obchodzą się bez tego. Ważniejsze od formuły jest to, żeby kielich służył wyłącznie do praktyki i nie wracał do codziennego użytku - ta granica sama w sobie buduje znaczenie.
Przechowywać najlepiej w tkaninie, z dala od innych przedmiotów obrzędowych, żeby nie doszło do obtłuczenia.
Zastosowanie w praktyce
Typowe użycia to: umieszczenie na ołtarzu w kierunku przypisanym wodzie, wypełnienie wodą albo napojem w obrzędach święta, użycie jako punktu skupienia przy pracy z emocjami, a także jako naczynia na wodę do wyznaczania kręgu. W obrzędach zamykających rok bywa elementem podsumowania i podziękowania.
Najczęstsze błędy i mity
- „Kielich musi być srebrny” - nie musi. Srebro jest tradycyjne, ale nie obowiązkowe i bywa kosztowne.
- „Im droższy, tym mocniejszy” - cena nie ma tu żadnego znaczenia.
- Używanie naczynia dekoracyjnego do picia - najczęstszy i najgroźniejszy błąd, o czym niżej.
- „Nie wolno go nikomu pokazywać” - to zwyczaj części tradycji, nie zasada powszechna.
- Mylenie kielicha z pucharem ofiarnym - to inne narzędzia o innej funkcji w obrzędzie.
Przestroga
Rzecz najważniejsza: naczynia ozdobne z mosiądzu, cyny, ceramiki artystycznej i taniej biżuterii metalowej nie są przeznaczone do kontaktu z napojami. Mogą zawierać ołów albo szkliwo nieodporne na kwasy, a wino w takim kielichu wypłukuje metale. Jeśli w obrzędzie coś się pije, używaj wyłącznie naczynia z atestem spożywczym. Nie zostawiaj też kielicha z płynem obok palących się świec, a po obrzędzie zgaś je zawsze przed wyjściem z pokoju. Osobom niepełnoletnim odradzamy używanie alkoholu w praktyce - woda, sok albo napar sprawdzają się tak samo. I ostatnia uwaga: obrzęd nie zastępuje leczenia ani rozmowy z drugim człowiekiem, gdy dzieje się coś trudnego.
Rozmowa o kielichu toczy się na forum: Kielich rytualny - narzędzie żywiołu wody w praktyce.
