Pismo automatyczne w praktyce

Pismo automatyczne bywa opisywane jako rozmowa z zaświatami albo jako prosty trik podświadomości. Prawda jest taka, że nie da się tego rozstrzygnąć na forum ani w artykule. Da się natomiast opisać, jak wygląda praktyka, co w niej działa i w którym momencie trzeba przestać.

Czym jest pismo automatyczne

To zapisywanie słów bez świadomego układania zdań. Ręka prowadzi ołówek, a uwaga celowo pozostaje z boku. Technika spopularyzowała się w drugiej połowie XIX wieku, w okresie fascynacji spirytyzmem, a później zainteresowali się nią surrealiści, traktując ją jako narzędzie twórcze.

Współczesna psychologia tłumaczy zjawisko efektem ideomotorycznym: mięśnie wykonują drobne, nieuświadomione ruchy zgodne z oczekiwaniem. To samo wyjaśnienie stosuje się do wahadełka. Nie unieważnia ono praktyki, ale warto je znać przed pierwszą próbą.

Przygotowanie

1. Wybrać porę, o której nikt nie przeszkodzi. Kwadrans wystarczy.
2. Przygotować gładki papier i miękki ołówek, nie długopis.
3. Usiąść wygodnie, oprzeć przedramię, rozluźnić bark.
4. Zapisać u góry kartki jedno pytanie, krótkie i konkretne.
5. Przez minutę oddychać spokojnie, patrząc obok kartki, nie na nią.
6. Zacząć od bazgrania. Kółka i kreski są normalnym początkiem.
7. Nie czytać w trakcie. Czytanie kończy zapis.

Sesja powinna być krótka. Kwadrans na początek to maksimum, a nie minimum. Dłuższe próby częściej męczą, niż cokolwiek dają. Podobna zasada dotyczy psychometrii.

Jak czytać to, co powstało

• Odłożyć kartkę na kilka godzin, najlepiej do następnego dnia.
• Przepisać czytelne fragmenty, resztę zostawić.
• Zaznaczyć zdania, które zaskoczyły - to one są materiałem.
• Odrzucić wszystko, co brzmi jak nagłówek z gazety albo cytat z poradnika.
• Porównać z zapisami z poprzednich sesji. Powtarzalność znaczy więcej niż pojedyncze zdanie.

Najciekawsze w piśmie automatycznym nie jest to, kto pisze. Najciekawsze jest to, co się powtarza.

Kiedy przestać - to najważniejsza część

Praktyka polegająca na świadomym oddaniu kontroli nad ręką nie jest dla każdego i nie jest obojętna. Są sytuacje, w których należy ją odłożyć bez dyskusji.

• gdy pojawia się lęk, kołatanie serca albo poczucie, że ktoś jest w pokoju,
• gdy zapis robi się natrętny i wraca poza sesją,
• gdy treści dotyczą krzywdzenia siebie lub kogokolwiek,
• w okresie żałoby, kryzysu, silnego stresu lub bezsenności,
• przy diagnozie psychiatrycznej - bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem prowadzącym,
• gdy praktyka zaczyna zastępować decyzje albo kontakt z ludźmi.

W każdej z tych sytuacji właściwym krokiem jest przerwanie zapisu, wyjście na powietrze i rozmowa z kimś bliskim. Jeżeli niepokój utrzymuje się dłużej, warto skontaktować się ze specjalistą. Pismo automatyczne nie służy do diagnozowania chorób, prowadzenia leczenia ani podejmowania decyzji prawnych i finansowych.

Najczęstsze błędy

• Zadawanie pytań o datę śmierci lub chorobę - to najprostsza droga do wielotygodniowego lęku.
• Traktowanie zapisu dosłownie - tekst powstaje z materiału, który jest w głowie, nawet jeśli źródło uznaje się za zewnętrzne.
• Sesje codzienne - raz na tydzień lub dwa w zupełności wystarczy.
• Praktykowanie po alkoholu lub w nocy przy wyczerpaniu - wyniki są chaotyczne, a nastrój po nich zły.
• Pokazywanie zapisu jako dowodu - to notatka osobista, nie świadectwo.

Kto szuka łagodniejszego wejścia w podobne techniki, może zacząć od bibliomancji, która ma jasne ramy i wyraźny koniec.

Skąd wzięła się popularność techniki

Druga połowa XIX wieku to okres masowej fascynacji seansami i kontaktem ze zmarłymi. Pismo automatyczne było w tym nurcie techniką najprostszą - nie wymagało ani grupy, ani sprzętu. Wkrótce dołączyły do niego urządzenia pomocnicze: deseczka na kółkach z zamocowanym ołówkiem, a później tablice z alfabetem.

Drugie życie technika dostała w latach dwudziestych XX wieku, gdy sięgnęli po nią surrealiści. Interesowało ich coś innego niż kontakt z zaświatami: chcieli pisać z pominięciem kontroli rozumu i traktowali zapis jako materiał twórczy. Ten drugi sposób patrzenia jest dziś dla większości osób praktyczniejszy - i mniej ryzykowny.

Wariant dla osób, którym nic nie wychodzi

• Dyktowanie na głos - mówić bez zatrzymywania przez trzy minuty i nagrywać albo zapisywać dopiero potem.
• Pisanie z zamkniętymi oczami - litery wychodzą krzywo, ale kontrola słabnie szybciej.
• Jedno zdanie startowe - zacząć od gotowego początku zdania i pozwolić ręce je dokończyć.
• Krótsza sesja - pięć minut zamiast piętnastu; przy zniechęceniu mniej znaczy więcej.

Nie zaleca się natomiast pisania ręką niedominującą jako „sposobu na obejście kontroli”. Efekt jest zwykle taki, że zapis jest nieczytelny, a osoba pisząca wraca zmęczona i przekonana, że coś jest z nią nie tak.

Jak prowadzić zeszyt

1. Zapisywać datę, godzinę i samopoczucie przed sesją.
2. Numerować kartki - po pół roku to jedyny sposób, żeby cokolwiek porównać.
3. Oddzielać zapis od komentarza; komentarz dopisywać innym kolorem i innego dnia.
4. Zaznaczać zdania, które wróciły w kolejnych sesjach.
5. Raz na kwartał przeczytać całość i wynotować powtórzenia - to jedyny materiał, który naprawdę coś mówi.

Czego nie robić po sesji

Zapisu nie pokazuje się osobie, której dotyczy, i nie wysyła nikomu jako wiadomości. To notatka prywatna, a potraktowana jako komunikat potrafi zrobić realną krzywdę - zwłaszcza gdy pojawiają się w niej imiona.

Nie należy też szukać w zapisie potwierdzenia decyzji podjętej wcześniej. Mechanizm jest znany i działa niezawodnie: znajdzie się zawsze. Jeżeli decyzja została już podjęta, sesja niczego nie doda, a jedynie doklei do niej fałszywe uzasadnienie.

Doświadczenia i ostrożne pytania zbieramy w wątku: Pismo automatyczne - wątek na forum